FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Kina ka nisur një stërvitje të gjerë ushtarake, duke rrethuar Tajvanin, teksa ka krijuar dhe një hartë në formë zemre...
Ka pesë shenja serioze në manovrat ushtarake të kryera nga Kina rreth Tajvanit ditën e sotme. Disa janë ushtarake dhe disa politike, të gjitha të planifikuara nga Pekini.
1) Për sa i përket objektivave, strategjia e këtyre veprimeve kineze ka ndryshuar: vetëm pak vite më parë ato ishin kryesisht shfaqje të forcës ushtarake. Më pas, u bë e qartë se gjeneralët kinezë filluan të stërvitnin pilotët e tyre të avionëve dhe ekuipazhet e anijeve në situata gjithnjë e më realiste, me inkursione jashtëzakonisht të shpeshta (mbi 2200 herë kanë dalë në radarët e Taipeit këtë vit). Ky aktivitet është kthyer në një rutinë që lodh forcat ajrore të ishullit , të detyruar të lëshojnë çdo ditë përgjuesit e tyre në ndjekje të kota.
Përshkallëzimi i mëtejshëm: Ushtria Çlirimtare Popullore zhvillon tani "lojërat e saj të luftës" me qëllimin e deklaruar për të ndërprerë rrugët e furnizimit të ishullit, duke ngritur spektrin e një bllokade ajrore-detare që do ta bënte situatën ekonomike të Tajvanit të paqëndrueshme brenda pak javësh .
Komanda kineze publikoi sot një hartë me nëntë zona rrethimi. Çfarë do të bënin të rrethuarit dhe aleatët e tyre amerikanë nëse kinezët "kufizojnë" të gjithë trafikut ajror dhe detar në zonë? Kush do të merrte përgjegjësinë për të shtënë të parët?
2) Anijet kineze gjuajtës-bombardues janë masive; Aeroplanmbajtësja Liaoning u përdor gjithashtu të dielën dhe kaloi në jug të Tajvanit me grupin e saj të betejës dhe mund të marrë pjesë në manovrat e nisura sot.
Por nuk duhet nënvlerësuar përdorimi i njësive të vogla të Rojës Bregdetare, i cili filloi në një shkallë të gjerë me manovrat «Joint Swords 2024B» të nisur këtë mëngjes. Roja Bregdetare Komuniste thotë se ka vendosur katër flotila njësish për të kryer "patrulla të zbatimit të ligjit" në ujërat përreth Tajvanit.
Këto varka, të zgjedhura aktualisht nga Xi Jinping, mund të fillojnë një lojë fati, duke përgjuar anijet ndërkombëtare. Roja Bregdetare Kineze publikoi një hartë me varkat e saj patrulluese të rregulluara rreth Tajvanit në një formacion në formë zemre, me komentin: "Ky rrethim është një akt dashurie”. Sfida ka karakteristikat e strategjisë së "zonës gri": operacione që mund të përdorin forcë të kufizuar (për shembull hipja në një anije tregtare me furnizime për Tajvanin) pa kufij me luftën.
3) Roja Bregdetare Kineze aktualisht po patrullon veçanërisht ishujt e vegjël afër bregut kontinental kinez, por të kontrolluar nga qeveria e Taipeit. Pa u përpjekur për një pushtim të plotë të Tajvanit, kinezët mund të sulmojnë (gjithmonë në kohën e duhur) një ose më shumë nga këto grupime ishujsh: Kinmen dhe Matsu janë në "gatishmëri të përforcuar". Një grusht shteti "i kufizuar" me kapjen e një prej këtyre posteve tajvaneze do t'i jepte Xi dhe Byrosë Politike të tij mundësinë për të testuar Shtetet e Bashkuara dhe komunitetin ndërkombëtar dhe do të demoralizonte opinionin publik në Taipei.
4) Pekini nuk kishte njoftuar as Taipein, as vendet fqinje, as autoritetet ndërkombëtare detare për këtë operacion që përfshinte Ushtrinë, Marinën, Forcat Ajrore dhe Raketat me qëllim "përgatitjen për luftim, bllokimin e porteve dhe sulmin" në zonat tokësore dhe detare.
Aksioni "Joint Sëords 2024B" filloi para agimit "për të forcuar atmosferën e luftimit të vërtetë", thotë Pekini. Kjo metodë krijon një problem shtesë dhe serioz për mbrojtjen tajvaneze: dallimi midis misioneve stërvitore kineze, lojërave të simuluara të luftës, manovrave të mëdha ose fillimit të një inkursioni të vërtetë bëhet gjithnjë e më i vështirë. Distanca midis bazave kineze dhe Tajvanit është rreth 160 kilometra dhe me shpejtësinë e një gjuajtës-bombardues duhen vetëm disa minuta për të zgjedhur reagimin.
5) Sinjali i fundit i Pekinit është tërësisht politik. Dhe nuk është më pak shqetësuese. "Ky është një paralajmërim i ashpër për secesionistët që bëjnë thirrje për pavarësinë e Tajvanit," thotë komanda kineze, duke justifikuar agresionin ushtarak. Prandaj do të ishte përgjigja ndaj fjalimit të presidentit tajvanez Lai Ching-te, i cili javën e kaluar festoi ditën kombëtare të Republikës së Kinës (emri historik i Tajvanit që tani nuk shqiptohet më nga komuniteti ndërkombëtar për të mos u mërzitur Republika Popullore e Kinës). Lai tha se ishulli nuk do të pranonte "aneksimin", por gjithashtu i bëri thirrje Pekinit të bashkëpunojë për paqen. Ai festoi lindjen e Republikës së Kinës, e cila i dha fund dinastive perandorake në Pekin në 1911. Ai shtoi se Republika Popullore e Kinës u shpall në vitin 1949 nga Mao në Pekin, dhe për këtë arsye nuk mund të jetë "mëmëdheu" i Tajvanit. Megjithatë, edhe në këtë pretendim historiko-politik të legjitimitetit, sipas vëzhguesve, presidenti Lai njohu identitetin kinez të një pjese të popullsisë së ishullit (trashëgimtarë të nacionalistëve të arratisur nga lufta civile) dhe pranoi se rruga tajvaneze i ka rrënjët në Kinë. Një përpjekje për të shtyrë Pekinin në dialog, pasi Xi e ndaloi atë në 2016.
Problemi është se nuk ka asgjë që Lai Ching-te mund të kishte thënë për të kënaqur Pekinin, përveç "dorëzimit të pakushtëzuar" të demokracisë tajvaneze ndaj Partisë Komuniste Kineze. /Përshtati “Pamfleti” nga “Corriere Della Sera”
Lini një Përgjigje