FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Nëse bëheni një kërcënim për regjimin dhe shpërfillni paralajmërimet, do të përfundoni në burg, ashtu si Imamoglu dhe shumë të tjerë...
Grumbullimi i qindra mijëra njerëzve në në periferi të Stambollit nuk do të arrijë shumë në rrëzimin e një regjimi aq të ashpër sa ai i administratës së Erdoganit të Turqisë. Ndoshta, nëse ata njerëz marshonin në mënyrë paqësore drejt pallatit presidencial ose pushtonin qendrën e qytetit, duke e bllokuar atë, mund të kishte më shumë shpresë.
Mitingu i 20 marsit "Liria për Imamoglun" përgjatë një rruge buzë detit të distriktit Maltepe në anën aziatike të Stambollit ishte ajo që Partia Popullore Republikane (CHP) vendosi për vijimin e mitingjeve të mëdha që u mbajtën për 7 netë në zemër të qytetit.
Sado tërheqës të ketë qenë tubimi, ai ishte pa ‘dhëmbë’, ndërsa populli i Turqisë pret më shumë imagjinatë nga ana e opozitës.
Kryetari i CHP-së, Ozgur Ozel artikuloi kritika të ashpra ndaj qeverisë. Turma brohoriste me zë të lartë kundër presidentit Rexhep Tajip Erdogan. Më pas turma u shpërnda dhe CHP premtoi se do të vazhdojë të bëjë këtë lloj proteste lart e poshtë vendit për javët në vijim.
Nëse qindra mijëra njerëz takohen rregullisht, a do të mendojë Erdogan të japë dorëheqjen?
Përgjigja e turqve ndaj arrestimit dhe burgosjes së kryebashkiakut të Stambollit Ekrem Imamoglu – që kur u hoq nga posti i kryetarit të bashkisë nga ministria e brendshme, por edhe u bë kandidat zyrtar presidencial i CHP-së – ka shumëfishuar klikimet për mediat.
Por mediat dhe klikuesit skanojnë botën për disa veprime. Ata vazhdojnë të kërkojnë disa veprime më shumë. Ajo që i shqetëson nuk është një diskutim që duhet bërë në media. Por shumica e mediave apo lexuesve në mbarë botën janë vërtet të interesuar për fatin e Turqisë.
CHP do të ketë mjaft vështirësi për të mbajtur frymën lart në arenën ndërkombëtare në luftën e saj për të shpëtuar mbetjet e fundit të demokracisë nga kthetrat e Erdoganit të gjithëfuqishëm.
Siç është bota tani, interesi ndërkombëtar mund të bjerë shumë shpejt.
Që nga ndalimi i Imamoglu 10 ditë më parë, policia ka dhunuar mijëra njerëz që protestonin në Stamboll. Rreth 2000 janë arrestuar. Aktualisht, shumë nga të sulmuarit po trajtohen në spitale. Mes tyre ka edhe gra që pretendojnë se zyrtarët e policisë i kanë ngacmuar seksualisht.
Më 29 mars, një oficer policie goditi një avokat në fytyrë në gjykatën e Caglayan në anën evropiane të Stambollit. Ai ishte një avokat që përfaqësonte fëmijët që u ndaluan ndërsa përpiqeshin të mblidheshin për një demonstratë përpara qendrës tregtare Cevahir.
CHP nuk komenton incidente të tilla. Ata janë aq të zënë duke luajtur për të qenë opozitë për median, sa kanë harruar se çfarë do të thotë në të vërtetë të jesh opozitë.
Opozita e kontrolluar, ngjarje të kontrolluara
Që nga 23 marsi , opozita ka papagallëzuar: "Regjimit të Erdoganit nuk i interesojnë vlerat njerëzore, ligji apo ndonjë gjë tjetër në këtë drejtim. Ai ka një ushtri, ka një forcë policie, një shërbim inteligjence, personel sigurie private dhe forca paraushtarake. Ka tanke, avionë, armë dhe bomba."
Ngjarje të tilla të kontrolluara si kjo e mbajtur dje nga CHP e ndihmojnë regjimin të mbjellë konfuzion për situatën aktuale me politikën dhe pushtetin në vend. Kur vëzhgohet nga hapësira, duket sikur në Turqi lejohet një kundërshtim i vërtetë.
Vlen të përsëritet se regjimi i Turqisë përmbahet nga pretendimi i fitoreve masive "80%" në zgjedhje (diçka për të cilën është i njohur regjimi i Putinit të Rusisë) pasi Ankaraja varet nga huamarrja e jashtme, nga investitorët, të cilët shohin se kanë të bëjnë me qeveri që mund të konsiderohet "e pranueshme". E varfër me naftë dhe gaz, me një çekuilibër kronik të llogarisë korente, ajo nuk mund t'i shpëtojë nevojës së vazhdueshme për të përmbushur etjen e pafund të ekonomisë turke për flukse të mëdha dollarësh nga jashtë.
Kështu, “Erdogan central” vë në skenë disa teatro (vëzhguesi, për shembull, mund të presë një fitore “49%” në raundin e parë të votimit presidencial dhe një triumf “52%” në raundin e dytë) që, nga hapësira, mund të thuhet se i ngjan “autoritarizmit konkurrues”. Think-tanket vetëm tani po arrijnë në përfundimin se autoritarizmi konkurrues ka vdekur në Turqi. Në fakt, asgjë as afër saj nuk ekziston për shumë vite.
Mund të zhvilloni sa të doni takime për sa kohë që nuk përbëni kërcënim për regjimin. Ju mund të mbani fjalime plot pasion. Ju mund të bëni çfarë të doni.
Megjithatë, nëse bëheni një kërcënim për regjimin dhe shpërfillni paralajmërimet, do të përfundoni në burg, ashtu si Imamoglu dhe shumë të tjerë.
Kryetari i CHP-së, Ozgur Ozel, i njohur si 'Ministër i Opozitës' në Turqi, nuk është në qeli pasi ai nuk është kërcënim për regjimin e Erdoganit. /Përshtati Pamfleti nga IntellNews/
Lini një Përgjigje