FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Ajo foto treshe zbuloi një dinamikë potencialisht të aftë për të izoluar Romën që në qershor.
Sapo fitoi zgjedhjet politike dhe madje para se të lindte qeverinë aktuale - ideologu i ‘Melonizmit’ Giovanbattista Fazzolari ëndërroi ta bënte Italinë një bazë ushtarake të Europës Perëndimore dhe Poloninë kuadrantin perëndimor të kontinentit. Fotoja e pardjeshme mes Emmanuel Macron, Olaf Scholz dhe Donald Tusk zbuloi një projekt krejt ndryshe: është Polonia ajo që po përpiqet të zëvendësojë Italinë, duke vjedhur vendin e tretë të makinës kryesore të Unionit. Nga ana tjetër, pakti për Presidentin e ri të Komisionit rrezikon të dalë nga ai trekëndësh.
Ja pse Giorgia Meloni, në këto orë, është në vështirësi dhe e shqyer para një pyetjeje: edhe sa mund të vazhdojë të përqafojë kandidaturën e Ursula von der Leyen - gjithnjë e më e dobët. Ajo vazhdon të lëvizë mes regjimeve dhe sulltanateve duke premtuar burime në këmbim të frenimit të emigrantëve, si dje në Kajro?
Nëse dëshiron të dalë nga këndi, duhet të imagjinojë alternativa alternative, në shtëpi dhe në Bruksel. Për këtë arsye, në Palazzo Chigi (struktura administrative që mbështet Kryeministrin e Italisë) prej disa kohësh po zhvillohet një vlerësim, i cili po reflektohet gjithnjë e më shumë në nivelet më të larta politike dhe qeveritare. Ai sillet rreth opsionit të braktisjes së "rrugës së Ursulës", duke gjurmuar rrugë alternative. Gjithashtu duke shqyrtuar skenarin më kompleks, por potencialisht të aftë për të përmbysur ekuilibrin kontinental: kandidaturën e Mario Draghit në krye të institucioneve evropiane.
Ajo foto treshe zbuloi një dinamikë potencialisht të aftë për të izoluar Romën që në qershor. Liberali Macron, socialisti Scholz dhe populisti Tusk: ata përfaqësojnë shtyllën kurrizore që është opsioni europian përballë pasigurisë së zgjedhjeve presidenciale amerikane.
Ka gjasa që të fillojmë sërish nga kjo tabelë pas Kampionatit Europian. Një shumë dobësish, sigurisht: asnjë nga tre liderët nuk është i fortë në vend dhe rezultatet e zgjedhjeve rrezikojnë të përkeqësojnë vështirësitë e tyre. Por ende përfaqësues të familjeve më të rrënjosura thellë evropiane. Polonia, ndër të tjera, është vendi i pestë më i madh për nga popullsia, por fuqia e vërtetë ushtarake në zhvillim në kontinent. Ai është, në fakt, bastioni i parë kontinental në Lindje, përballë kërcënimit rus. Kjo është arsyeja pse Macron favorizoi formatin trepalësh dhe Elysee tani e ka vënë rezistencën ndaj Putinit në krye të axhendës, duke shkuar aq larg sa të hipotezojë përdorimin e ushtarëve evropianë në tokën ukrainase.
Meloni dhe von der Leyen kanë shpenzuar energji mbi të gjitha në terrene të tjera prej javësh. Në daljet e tyre publike ata fokusohen më shumë në bllokimin e flukseve migratore sesa në qendrën e Kievit, të paktën në krahasim me të kaluarën. Ata po e shtyjnë dosjen e emigrantëve sepse e konsiderojnë atë si përshpejtuesin e një shkrirjeje të mundshme djathtas mes PPE-së dhe Konservatorëve.
Problemi është se disa parakushte të nevojshme për të siguruar këtë marrëveshje janë shpërbërë gradualisht. E para: mes vetë Partisë Popullore, fraksioni kundër Ursulës është i dukshëm dhe u shfaq në kongresin e fundit të partisë, ku politika gjermane gjatë rrugës humbi gati njëzet për qind të delegatëve. E dyta: Ursula është gjithnjë e më pak e mirëpritur në Paris. E treta: disfata e konservatorit Mateusz Morawiecki në zgjedhjet politike polake i privoi dy liderët nga një aset themelor në Këshillin Evropian.
Pra, si të dalim nga këndi?
Për javë të tëra, në Palazzo Chigi ne kemi peshuar në mënyrë konfidenciale kostot dhe përfitimet e të vetmes rrugë që duket praktike për të vendosur veten përsëri në qendër të negociatave: ajo që do ta shtynte Draghin drejt majës së institucioneve evropiane. Do të kishte avantazhin që të vlerësohej nga Macron, siç raportohet fillimisht nga kjo gazetë. Dhe do të ishte fort në vathën e Atlantikut, një pozicion në të cilin Meloni vazhdon të fokusohet: emërimi i Elisabetta Bellonit është provë e kësaj. Natyrisht, kryeministrit do t'i duhet të kapërcejë rezistencën politike, duke qenë i vetmi lider i qendrës së djathtë që nuk ka mbështetur qeverinë e ish-bankierit. Por kjo do të sterilizonte strategjinë e Matteo Salvinit : është e vështirë për të të shpjegojë armiqësinë ndaj një zgjidhjeje që ai vetë e mbështeti në Romë vetëm dy vjet më parë. Është udhëkryqi më i vështirë për kryeministren. Ajo foto treshe e shtrëngoi edhe më shumë./ La Republica
Lini një Përgjigje