FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Çdo 4 vite na thuhet: "ndryshimi po vjen" dhe më pas na kërkohet të presim përsëri dhe përsëri"...
Unë do të doja që dikush të na pyeste: si ndihesh të jesh një pikë karburanti ku pret që mbështetësit politikë tërhiqen për të marrë një vendim?
Unë do të doja që dikush të pyeste si ndihesh që edhe pse politikanët premtojnë se jemi së bashku në këtë luftë, ata e përdorin për vëmendje konfliktin tonë? Për të na bërë premtime dhe më pas për të shkuar në takime për mbledhjen e fondeve?
A nuk është koha, tani, të refuzojmë të bëhemi ping-pong mes atyre që janë pro gjenocideve dhe atyre që ëndërrojnë një ditë ndëshkimi për të mbijetuarit tanë? A nuk mund të ndërtojmë një botë larg atyre që kërcejnë me muzikën tonë në klube, por na largojnë në hyrje? Kush ndodhet aty kur ne thërrasim për ndihmë dhe shpërndajmë video të të vrarëve tanë sikur të ishim reklama dixhitale?
Pse të japim dorëheqjen dhe të marrim më të keqen? Të qenit duke pritur për katër vite, duke na premtuar se me të vërtetë "ndryshimi do të vijë" ndërsa Toka zbehet, nazistët frymëzohen dhe kandidatët presidencialë sfidojnë hapur njëri-tjetrin.
Këtë herë nuk do të jetë ndryshe. Është ose fitore për turmën që marshoi në ndërtesën e Kapitolit me flamuj luftarakë të Konfederatës, ose ata që na kërkojnë të shohim përtej sharjeve që na tregojnë "çfarë kemi të përbashkët". Është një betejë midis atyre që festojnë rivendosjen e tredhjes si dënim në një sistemi që arreston dhe dënon në mënyrë disproporcionale njerëzit me ngjyrë dhe atyre që janë krenarë për "ndjekjen penale të çështjes".
SHBA e ka treguar se është një shtet ku një kandidat i majtë me ngjyrë, para liberalëve të bardhë është i pazgjedhur. Ata pak të guximshëm që flasin kundër spastrimit etnik jashtë vendit janë të kapur nga skena nga Super PAC-të.
Sa për pjesën tjetër, nëse ata flasin pro çlirimit tonë, tregohet hapur nga surrogatët e tyre se ky është një truk për të marrë mbështetjen tonë dhe se ata përfundimisht do të "orientohen" drejt qendrës.
Politika elektorale e SHBA mbetet armiqësore ndaj çlirimit të zezakëve. Ndërsa racistët zhyten në kthimin e mundshëm të një presidenti që premton se do të jetë "shpagimi" i tyre, asnjë kandidat i zi nuk mund të fitojë nëse thonë një fjalë për dëmshpërblimet për skllavërinë, ose pajtohen që jetët e zezakëve kanë rëndësi, ose bëjnë deklarata që shihen si dashamirës ndaj sjelljes së Policisë. Të kritikosh buxhetet e fryra të institucioneve që punësojnë dhe mbrojnë burrat dhe gratë që na qëllojnë me këmisha nate dhe na lënë të vdesim në dyshemetë e kuzhinës kur i thërrasim për ndihmë është e trishtë në një fushatë politike në SHBA.
Megjithatë na kërkohet të jemi të emocionuar. I ngazëllyer dhe i lumtur për Eric Adams pavarësisht nga lufta e tij për t'i mbajtur të izoluar në burgje. Edhe për Barack Obamën, pavarësisht luftërave të tij imperialiste. Kamala Harris, pavarësisht prindërve të saj që ecin me mendje të mprehtë dhe kanë fëmijë "të çmendur".
A duhet të shpërblehet me energji të keqe një sistem i tillë që ndëshkon çdo axhendë për lirinë e të zinjve? A duhet të pranojmë ende se "përparimi është i ngadalshëm" kur nazizmi fiton brenda natës? A duhet të pranojmë të qëndrojmë të frikësuar ndërsa ata futen me shpejtësi në autokolonat e tyre? Të na thuhet se ne duhet të kemi shpresë në një shoqëri ku nuk mund të fitohen zgjedhjet pa u bërë thirrje racistëve?
Votoni nëse duhet! Por këtë herë, kur të mbyllim kapitullin e zgjedhjeve duhet t'i kthejmë shpinën një sistemi që ende e sheh çlirimin tonë si një detyrim. Riorientoni identitetin tonë politik drejt internacionalizmit antikolonial në rritje, i cili, pasi premton se do të luftojë racizmin, nuk mbron dhe nuk është pro të drejtave tona. Kjo nuk synon të ngrejë zërin kundër linçimit por të bëjë ata që do të linçonin të hezitojnë.
Ne duhet të mos besojmë liderët që thonë çdo katër vjet "Kjo është koha jonë", pastaj thonë "Duhet të presim më shumë". Nuk ka më pritje për politikanin demokrat. Asnjë nuk kërkon të jetë "shpagimi" ynë. Durimi na ka çuar vetëm në sundimin e turmës së linçit./Marrë nga "AL Jazeera", përshtati "Pamfleti"
Lini një Përgjigje