FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Tristan Harris, një nga kritikët më të rëndësishëm të teknologjisë në SHBA dhe bashkëthemelues i Center for Humane Technology, ka ngritur prej vitesh alarmin për mënyrën se si kompanitë e mëdha teknologjike formësojnë sjelljen dhe informacionin e shoqërisë. Në intervistën e tij në kanalin e njohur “Diary of a CEO”, ai tregon një realitet që publiku nuk e sheh. Sipas Harris, ekzistojnë dy botë paralele në industrinë e inteligjencës artificiale. Në njërën, kompanitë si OpenAI, Google dhe Meta flasin për bollëk, shërim sëmundjesh dhe një të ardhme ku njeriu nuk ka më nevojë të punojë. Në tjetrën, drejtuesit që e ndërtojnë këtë teknologji pranojnë se janë pjesë e një gare që mund të çojë deri në zhdukjen e njerëzimit.
Harris përshkruan biseda private me miliarderë dhe inxhinierë të lartë, të cilët e shohin zhvillimin e AI si një proces që ka dalë jashtë kontrollit. Shumë prej atyre që marrin vendimet më të rëndësishme në këtë fushë besojnë se rreziku është më i lartë, por nuk e ndalojnë dot garën. Arsyeja është frika nga humbja. Ata besojnë se nëse ngadalësojnë, një konkurrent tjetër, sipas tyre më pak i përgjegjshëm, do të arrijë i pari krijimin e një inteligjence artificiale të përgjithshme (AGI). Kjo bindje i shtyn drejt justifikimit të rrezikut ekstrem. Logjika e brendshme është e thjeshtë. Më mirë ta ndërtojnë vetë, sesa ta ndërtojë dikush që e konsiderojnë më të rrezikshëm.
Harris sjell edhe një shembull tjetër domethënës. Një bashkëthemelues i një prej kompanive kryesore të AI i ka deklaruar se edhe nëse ekziston njëzet për qind shans për zhdukjen e njerëzimit dhe tetëdhjetë për qind shans për një utopi teknologjike, ai do ta pranonte atë rrezik. Harris e cilëson këtë si një vendim pa legjitimitet moral, sepse gjashtë vetë nuk mund të marrin vendime në emër të tetë miliardë njerëzve. Ai e përshkruan këtë situatë si një lojë bixhozi ku individë me ndikim të jashtëzakonshëm luajnë me të ardhmen e specieve për shkak të presionit konkurrues dhe egoizmit personal.
Në intervistën në “Diary of a CEO”, Harris tregon se tek disa drejtues shfaqet një lloj fatalizmi. Disa prej tyre besojnë se fundi është i pashmangshëm, prandaj preferojnë të jenë pjesë e momentit kur rrjedha e ngjarjeve do të kulmojë. Kjo mendësi përputhet me disa deklarata publike të Elon Musk, i cili ka folur hapur për mundësinë e zhdukjes së njeriut për shkak të AI. Sipas Harris, kjo atmosferë brenda Silicon Valley nuk lidhet me idealizëm teknologjik, por me frikë dhe pasiguri që nuk ndahen me publikun.
Ky rrëfim ekspozon boshllëkun mes propagandës së industrisë së teknologjisë dhe realitetit të vendimmarrjes së brendshme. Kompanitë u ofrojnë qytetarëve një vizion optimist, ndërsa prapa skenës zhvillohet një garë që vetë pjesëmarrësit e saj e konsiderojnë të rrezikshme. Pyetja që ngre Harris është e drejtpërdrejtë: Si është e mundur që një grup i vogël individësh të marrë hap pas hapi vendime që ndikojnë fatin e botës pa asnjë mekanizëm real kontrolli nga shoqëria? Artikulli arrin në përfundimin se kjo garë nuk mund të lihet vetëm në dorë të kompanive, sepse rreziku nuk kufizohet te teknologjia, por tek mënyra se si ajo drejtohet dhe tek motivet e atyre që e kontrollojnë. /Pamfleti
Lini një Përgjigje