FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Da Ben Blushi a Saimir Tahiri, Ditmir Bushati, Erion Veliaj e gli ultimi scontri interni al SP, la storia di un partito in cui ogni figura che ascende politicamente finisce per essere sacrificata dal potere assoluto di Edi Rama...
La lista di figure importanti della politica socialista che sono state "asservite" dal "padre", la cui ombra non sopporta che i suoi figli vadano avanti o prendano il suo posto nell'ex comitato del Partito Laburista di Tirana, è lunga.
Da quando ha assunto la guida del Partito Socialista nell'autunno del 2005, Edi Rama ha trasformato questo edificio in un centro direzionale.
I suoi sostenitori negli ambienti mediatici hanno cercato di analizzare la situazione all'interno del Partito Socialista, riguardo allo stallo con la magistratura, dal punto di vista di come il primo ministro vede la situazione, o meglio, di come vuole essere visto.
Secondo questa interpretazione, la colpa è dei politici socialisti che, spinti dall'ego individuale, si sono combattuti a vicenda, portando il partito a questo stato.
L'ego o l'ambizione di un individuo che intraprende una carriera politica o professionale non costituiscono un reato. Al contrario, spesso rappresentano la spinta per il normale sviluppo della società.
Il problema che la maggioranza sta attualmente affrontando potrebbe avere il peso degli errori o della responsabilità degli individui che vengono incolpati dal punto di vista di Edi Rama.
Ma soprattutto, questo SP odierno assomiglia a un castello medievale pieno di muffa e pipistrelli, con servitori e un residente rinchiusi nella torre buia sovrastante. Un Vlad Tepeș moderno che, come un Dracula politico, si nutre del "sangue" della gioventù socialista per prolungare l'eternità del suo potere, battendo ogni record.
In realtà, l'intero "gregge" di agnelli socialisti che il "Conte Edi" ha divorato ha anche una propria responsabilità per la mancanza di una chiara visione politica che li ha condotti a quei drammi.
Ma soprattutto, questa storia mostra anche l'ingenuità di questi personaggi che hanno permesso che la loro festa si trasformasse in un nuovo scenario della storia del Conte Dracula.
L'unico ad aver combattuto vere battaglie politiche nel Partito Socialista è stato Ben Blushi, più di una volta. Ma non ha mai avuto l'appoggio dei suoi colleghi, che avrebbero potuto creare un processo politico diverso e arginare il potere assoluto di Edi Rama.
Nel 2005, Ben Blushi fu tra i sostenitori dell'arrivo di Edi Rama alla guida del Partito Socialista, mentre Pandeli Majko, Rexhep Meidani e il vecchio gruppo si opposero a questo cambiamento.
Blushi fu eletto presidente del gruppo parlamentare del Partito Socialista (SP) e divenne una delle figure emergenti dell'allora opposizione, mentre Rama non era membro dell'Assemblea né guidava il Comune di Tirana.
Kjo rritje politike e Blushit shkaktoi reagimin e Edi Ramës, i cili në vitin 2007, kur Bamir Topi u zgjodh President dhe disa deputetë të PS-së votuan për të, kërkoi largimin e Blushit nga posti i kryetarit të grupit parlamentar.
Pas zgjedhjeve të vitit 2009, Blushi bëri një betejë të hapur kundër Ramës, kur PS nuk arriti të fitonte zgjedhjet kundër Sali Berishës.
Vetëm pak persona i qëndruan pranë në atë moment dhe më pas shumë prej tyre u tërhoqën.
Ndërkohë Blushi vazhdoi përplasjen politike edhe pas ardhjes së PS-së në pushtet, deri në vitin 2017, kur krijoi partinë e tij.
Ikja e Blushit, që duhet thënë nuk pati një mbështetje nga kolegët e tij të skuadrës socialiste hapi rrugën e një kurbani masiv. Sipas mënyrës një e nga një, në mënyrë që të mos shkaktohej trazirë dhe “shumë gjak” në sallahane.
Ngjarja me Saimir Tahirin është drama e parë e egër e panoramës që do të shihnim në Partinë Socialiste. Sulmi kundër tij nga Sali Berisha dhe Ilir Meta dukej qartë se synonte Edi Ramën.
“Saja” siç e quante Berisha, u sulmua pikërisht një ditë pasi hyri në Shtëpinë e Bardhë, ku shtrëngoi dorën me Barack Obama-n. Ndërkohë që me kreun e FBI firmosi protokollin që solli në Shqipëri hetuesit që do të ndiqnin penalisht gjithë kupolën socialiste.
Drama e Saimir Tahirit, më shumë se penale ishte një tragjedi e vërtetë politike. Ku Edi Rama ushqeu grupe e njerëz që t’i suleshin “qengjit” për ta ndarë sa më shumë nga tufa. Që pastaj ta nxirrnin në pritë për ta shqyer “babai”.
Tahiri e pa veten të braktisur nga të gjithë kolegët, siç kishte ndodhur me mikun e tij Ben Blushi, të cilin nuk e përkrahu apo së paku nuk ia kuptoi politikisht betejën.
Kryebashkiaku Erion Veliaj ishte dukshëm faktori politik në PS, i cili me naivitet ju sul kolegut të tij si dhe mjedisit politik që Saimir Tahiri kishte krijuar në PS-në e Tiranës.
Për një periudhë, Veliaj e pa veten omnipotent si politikani më i fuqishëm pas “babait”, i cili me ankth vëzhgonte nga kulla e lartë që qengji të majmej sa më shumë për ta shqyer kur të vinte momenti. Siç dhe ndodhi. Veliaj nuk do të ishte vrarë kaq shumë nga rënia pingul, sikur të kishte shokë që ta prisnin, për t’ja bërë më të butë trajektoren.
Kështu ndodhi edhe me Ditmir Bushatin, gjithashtu një politikan socialist me preskeptivë dhe me aftësi politike të spikatura. Bushati, në momentin kur i rriti aksionet e veta, sidomos në arenën diplomatike u mënjanua nga Edi Rama, deri në zbimin e tij nga Partia Socialiste.
Shokët më të ngushtë të Bushatit në PS, që e nxisnin në betejën e tij, ishin të parët që e braktisën, duke marrë postet e “babait” që priste qengjin e radhës të ndahej nga tufa.
Lista vazhdon me Gjiknurin e të tjerë politikanë që nuk e kanë më relevancën politike, por funksionojnë si mekanizma të “kontit të kullës”.
Për të ardhur tek ngjarjet e kohëve të fundit, ku Elisa Spiropali duket se është rreshtuar në një front kritik, por si të tjerët para saj, ka mbetur vetëm. Madje edhe në Parlament është ulur në bankën e fundit.
Nel frattempo, Belinda Balluku ha rappresentato l'unico caso di forte resistenza a Edi Rama finora. Nonostante una situazione estremamente difficile e un'atmosfera simile a quella dei precedenti massacri, non solo non si è lasciata divorare dal "padre", ma è rimasta salda fino ad ora.
Che dire dei "senatori"? Da Majko, a Xhafaj, o persino a Erion Braçe, che è un fenomeno a parte perché ha sempre combattuto le sue battaglie da solo, senza alcun gruppo?
Resta da vedere cosa succederà dopo, ma la mancanza di una vera politica potrebbe trasformare l'SP in una rovina politica, come è successo con il DP di Sali Berisha. E anche molto prima di quanto sembri.../ Opuscolo
Nuk e lexova fare artikullin, pervec titullit. Pse kush eshte ai budalla qe nuk i pelqen mishi i qengjit, bile me i shijshem eshte mishi i qengjit pires qe nuk ka filluar te haje bar. Degjoni plakun.
Edhe Enver Hoxha po keshtu i ngrinte e pastaj i perplaste kuadrot. E njejta politike kuadri e mesuar nga emisaret jugosllave qe me 1943-1947.