FLASH
Shkruar nga Pamfleti
La tempesta socialista che sta travolgendo Madrid non conosce confini familiari. A Tirana, la stessa famiglia politica gode di una situazione di calma. L'unica domanda è se il vento arriverà mai fin qui, o se abbiamo costruito dighe più resistenti di quelle spagnole...
Pedro Sánchez si appresta ad affrontare il giugno più difficile della sua carriera politica. I partiti rivali non hanno più voce in capitolo, né tantomeno i media. Ora tocca ai tribunali. Tre processi, che coinvolgono i più stretti collaboratori del primo ministro spagnolo, si susseguiranno a breve nei tribunali.
Il fratello minore, David Sánchez, è accusato di avergli creato un posto di lavoro speciale nel 2017 presso un comune socialista. La moglie del primo ministro, Begoña Gómez, dovrà spiegare in tribunale l'utilizzo di fondi statali per un assistente personale e la dubbia sponsorizzazione del master universitario da lei diretto. L'ex primo ministro socialista, José Luis Rodríguez Zapatero, è indagato per traffico di influenze in relazione al salvataggio finanziario di una compagnia aerea. Come se non bastasse, la Guardia Civil ha appena perquisito la sede del Partito Socialista a Madrid per un'indagine su presunti finanziamenti illeciti. Un colpo che non risparmia nessun angolo del governo socialista.
Questa è la tempesta. Non si tratta più di accuse politiche lanciate e dibattute sugli schermi televisivi. Si parla di annunci ufficiali dei tribunali, di date delle udienze, di avvocati che preparano la difesa. La famiglia del primo ministro, l'ex primo ministro e la sede del partito sono contemporaneamente nel mirino.
Sánchez afferma che si tratta di una "operazione di persecuzione" orchestrata dall'estrema destra e da alcuni organi di stampa. Risulta che l'organizzazione che ha presentato le denunce, Manos Limpias, ha una lunga storia di perseguimento di obiettivi politici attraverso le vie legali. Tuttavia, questo non è bastato ai tribunali spagnoli per archiviare le accuse senza avviare un'indagine.
A Tirana, un altro socialista conosce bene questo tipo di pressione. Edi Rama, a differenza di Sánchez, non ha mai visto un giudice bussare alla sua porta, né a quella di suo fratello. E non si tratta di mancanza di risorse.
Olsi Rama, vëllai i kryeministrit shqiptar, ka lënë gjurmë në më shumë se një dosje penale. Në laboratorin e kokainës në Xibrakë. Në skemën ndërkombëtare të call-center-ave "Milton Group", të arrestuarit e kanë përmendur si "tutor" të aktivitetit në Shqipëri me pasoja të rënda për shtetasit spanjoll, gjerman, austriak etj. Në Gjermani, dosja është ende e hapur. Në Shqipëri, ndërkohë, SPAK-u e mbylli hetimin për Xibrakën me argumentin se nuk kishte prova. Emri i Olsit në dosjen "Milton Group" u hoq nga lista e të dyshuarve. Nuk u hetua.
Spanja dhe Shqipëria kanë dy drejtësi që nuk ngjajnë me njëra-tjetrën, kjo dihet. Të krahasosh institucionet e një demokracie të konsoliduar evropiane me ato të një vendi që ende përpiqet të bindë Brukselin se ka gjyqtarë të pavarur, është pothuajse e pahijshme. Megjithatë, këtu nuk bëhet fjalë për krahasim institucionesh. Bëhet fjalë për diçka më thelbësore: refleksin politik.
Socialistët spanjollë, pavarësisht gjithë fuqisë së tyre, nuk arritën ta ndalonin makinerinë gjyqësore. Ndoshta as nuk e provuan seriozisht, ngaqë e dinin që nuk mund ta bënin dot pa u dukur si pengues të drejtësisë. Socialistët shqiptarë, përkundrazi, nuk kanë pasur nevojë ta ndalin makinerinë gjyqësore. Ajo thjesht nuk është ndezur.
Dallimi qëndron te kapaciteti për të kontrolluar pasojat. Sánchez po humbet kontrollin mbi narrativën dhe mbi orarin. Orën ia diktojnë gjykatat. Rama, ndërkohë, e mban ende orarën në dorë. Asnjë datë nuk është caktuar për të vëllanë. Asnjë njoftim nuk është dërguar. Asnjë gjyqtar nuk është shfaqur në horizont.
Po ku qëndron rreziku për Ramën?
Pikërisht te furtuna spanjolle. Kur një familje socialiste evropiane përballet hapur me gjykatat, pyetja që shtrohet natyrshëm në çdo kryeqytet tjetër bëhet e pashmangshme: pse jo edhe këtu? Nuk ka rëndësi që sistemet janë të ndryshme. Nuk ka rëndësi që akuzat nuk janë identike. Rëndësi ka që imazhi i një lideri socialist që nuk e mbron dot vëllanë nga gjyqtarët, bëhet standard i ri. Dhe standardi i ri e bën Ramën të duket jo si një kryeministër që i shpëtoi një padrejtësie, por si një kryeministër që nuk u përball kurrë me drejtësinë.
Deklarata e Ramës se "im vëlla u përdor si mish për top" funksionon në Tiranë. Në Madrid nuk po funksionon më as për Sánchez, të cilit po i duhet të shpjegojë jo fajësinë e familjarëve të tij, por faktin që ata janë thirrur të gjithë në gjykatë. Kur një familje socialiste evropiane hyn në këtë lloj rrethi, të gjithë të tjerët vihen nën dritë, deshën apo jo.
Rama e ka ndërtuar një pjesë të mirë të karrierës së tij mbi idenë se ai është reformatori që solli drejtësinë e re, SPAK-un, gjyqtarët që hetojnë pa frikë. Por kjo legjendë ka një pikë të verbër. Pikërisht aty ku ndodhet vëllai i tij. Të gjithë të tjerët mund të hetohen. Vetëm familja e kryeministrit jo.
La Spagna ha infranto questo tabù. E quando i tabù vengono infranti in un Paese, le ripercussioni si propagano oltre i confini. Madrid non sta giudicando solo la famiglia Sánchez. Madrid sta mostrando a tutta l'Europa meridionale cosa succede quando procuratori e giudici decidono di non avere paura.
In Albania, quest'eco giunge ovattata. Per il momento... / Opuscolo
Lini një Përgjigje