FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Rama n'burg, Berisha n'burg!
Shkruan: Dritan Shkreli
Shtatë ditë rresht. Shtatë ditë që sheshi "Skënderbej" nuk ka qenë bosh, që Vlora ka dalë në Akërni e te Hidrovori, që Zvërneci ka pasur njerëz mbi dhé dhe jo vetëm flamingo mbi kripore. Shtatë ditë që e rrëzojnë, fjali për fjali, mitin e rehatshëm që na e kanë servirur me vite: shqiptari nuk çohet, shqiptari ankohet te kafja dhe rri, shqiptari është dele që e çojnë ku të duash me një targ në qafë. Sot, 6 qershor 2026, ai mit u kthye në hi.
Por le të jemi të sinqertë. Ajo që po ndodh në Shqipëri këto ditë nuk është vetëm për Zvërnecin. Zvërneci ishte shkëndija. Flaka, megjithatë, po digjet diku tjetër.
Sepse kur fëmijët në Vlorë i binin daulles dhe u bënin thirrje atyre që rrinin ulur nëpër kafe "çohuni nga kafja", ata nuk po luanin. Ata po thoshin me zë të lartë atë që brezi i tyre e ka kuptuar para të rriturve: koha e fyerjes "jeni dele" ka mbaruar. Protesta që nisi në fshatrat Zvërnec e Nartë u shtri në Tiranë, pastaj në Durrës, Korçë, Elbasan, dhe nuk u ndal as në kufi. Dje në Berlin e Mynih, sot në Milano, Londër, Mynih sërish, Frankfurt te Opernplatz, me njoftim edhe për Oslo e Gjenevë.
Protesta ka marrë një drejtim tjetër, dhe ky drejtim nuk ushqehet më vetëm nga bregdeti i Vlorës. Ushqehet nga një lodhje e vjetër, nga një mosbesim i thellë ndaj gjithçkaje që mban emrin "pushtet".
Kur lëvizja u bë e madhe, pushteti reagoi si gjithmonë: i quajti protestat të nxitura dhe foli për mijëra njerëz të paguar për të dalë në rrugë. Protestuesit u bënë, papritur, "dele të huaja". E njëjta logjikë e vjetër: kur rri, je dele indiferente; kur çohesh, je dele e dikujt tjetër. Asnjëherë qytetar i lirë që mendon vetë.
Risia që e bën këtë lëvizje të rrezikshme për të gjithë pushtetin është se për tridhjetë vjet, sheshi ka qenë pronë e dy njerëzve. Kur dilte Rama kundër Berishës, dilnin "demokratët". Kur dilte Berisha kundër Ramës, dilnin "socialistët e zhgënjyer". Qytetari nuk ishte kurrë vetvetja; ishte gjithmonë tufë e dikujt, e mbledhur me autobusë, e ushqyer me drekë e me premtime, e nisur në shtëpi sapo mbaronte mitingu. Pikërisht këtë kemi quajtur, me të drejtë e me turp, "dele". Jo se populli ishte budalla. Por se e linte veten të bëhej numër në mitingun e tjetrit.
Këtu duhet thënë e vërteta e hidhur që shumëkush nuk guxon ta thotë: Sali Berisha nuk është kundërshtari i Edi Ramës. Është partneri i tij më i besueshëm. Është opozita që Rama do të kishte shpikur vetë, po të mos ekzistonte. Sepse për sa kohë në krye të opozitës rri Berisha, Rama fle i qetë. Çdo zemërim ndaj qeverisë gjen përballë një figurë edhe më të konsumuar, edhe më të kompromentuar, edhe më të refuzuar nga europianët dhe amerikanët. Berisha është gardiani i pushtetit të Ramës, jo armiku i tij. Ai e mban opozitën peng pikërisht që asgjë të mos ndryshojë, që njerëzit, sa herë mendojnë të largojnë Ramën, të kujtojnë se alternativa është kthimi i një të kaluare edhe më të errët. Kjo nuk është opozitë por skenografi. Dy aktorë që grinden në ekran dhe ndajnë të njëjtën skenë prej tridhjetë vjetësh.
Sali Berisha është pjesë e problemit që këta njerëz dolën të kundërshtojnë. Ai është fytyra tjetër e të njëjtës monedhë, vegla që i jep Ramës arsyen të mbetet, friku që mban votuesin peng. Berisha që sot flet sikur është zëri i rrugës është i njëjti që e ka shndërruar opozitën në strehë personale, që e ka kthyer çdo protestë në mjet shantazhi për veten dhe familjen e tij, dhe që në fund të ditës i ka shërbyer gjithmonë qëndrueshmërisë së pushtetit që pretendon se lufton.
Sepse e vërteta është që këta dy njerëz, sado të kundërvihen para kamerave, kanë nevojë për të njëjtën gjë: për një popull që nuk mendon vetë. Rama ka nevojë për një popull që rri ulur dhe nuk pyet. Berisha ka nevojë për një popull që ngrihet, por vetëm kur ia thotë ai, dhe vetëm aq sa t'i shërbejë rikthimit të tij. Asnjëri nuk e duron dot pamjen e këtyre ditëve, ku njerëzit u ngritën pa leje dhe pa porosi nga asnjëri prej tyre.
Ja pra që dele nuk paskemi qenë. As atëherë kur na thoshin se rrimë, as tani kur na thonë se na sjellin të huajt, as nesër kur do të kërkojnë të na bëjnë tufë pas një bariu të vjetër që pretendon se është shpëtimtar. Kemi qenë qytetarë që pritën momentin e duhur për t'u çuar. Dhe momenti erdhi. Detyra jonë e vetme tani është të mos lejojmë që as Rama, as vegla e tij e quajtur opozitë, të na e vjedhë sërish atë çohje për ta kthyer në miting të vetin.
Lini një Përgjigje