FLASH
Shkruar nga Arben Llangozi
Shteti shqiptar nuk mund të ndërtohet mbi një administratë që funksionon si një organizatë mafioze.
Në çdo cep të administratës publike shqiptare po ndihet era e rëndë e kalbëzimit moral dhe ligjor.
Ajo që në teori duhet të jetë shtylla e funksionimit të shtetit modern është kthyer praktikisht në një aparat zhvatjeje, një strukturë të organizuar ku korrupsioni nuk është rastësor – është qëllimi.
Nga bashkitë e deri në ministri, agjencitë e kontrollit, administrata ka degraduar në një rrjet interesash, pazari dhe padrejtësie, ku qytetari është vetëm një numër për t’u shfrytëzuar.
Nuk është më sekret që për të marrë një shërbim të thjeshtë duhet “një dorë”, një mik, një telefonatë nga lart ose një zarf. Kjo është bërë kulturë. Dhe më e frikshme është se kjo kulturë po perceptohet si “normale”.
Është normalizuar padrejtësia, është banalizuar ryshfeti, është legjitimuar vjedhja. Nuk kemi më thjesht disa zyrtarë të korruptuar – kemi një sistem që jeton dhe merr frymë përmes korrupsionit.
Çdo institucion që duhet të garantojë barazinë, meritokracinë dhe shërbimin publik është kthyer në një pikë kontrolli të interesave klienteliste.
Vendimet nuk merren mbi bazën e ligjit, por mbi bazën e interesit politik apo financiar. Një vend pune në shtet nuk fitohet me konkurs, por me pagesë. Një leje ndërtimi nuk jepet për projektin më të mirë, por për ofertën më të lartë. Një tender nuk fitohet nga kompania më cilësore, por nga ajo që ndan më shumë.
Nuk jemi përballë një sëmundjeje të thjeshtë të administratës – jemi përballë një metastaze që ka prekur çdo organ të shtetit. Dhe më tragjikja është që qytetari nuk ka ku të ankohet, sepse edhe mekanizmat e kontrollit janë të kapur.
Të gjitha institucionet funksionojnë si pjesë të të njëjtit trup që mbijeton nëpërmjet heshtjes dhe bashkëpunimit me paligjshmërinë.Kjo nuk është më vetëm krizë morale apo institucionale – është krizë kombëtare.
E gjithë kjo situatë ka pasoja katastrofike për besimin e qytetarëve te shteti, për klimën e biznesit, për të ardhmen e rinisë. Çdo shqiptar që largohet nga vendi, largohet sepse nuk sheh drejtësi, nuk sheh shpresë, nuk sheh mundësi reale për të ndërtuar jetën me dinjitet. Dhe çfarë është një shtet pa qytetarë të lirë dhe të motivuar?
Shteti shqiptar nuk mund të ndërtohet mbi një administratë që funksionon si një organizatë mafioze. Duhet një ndërhyrje e thellë, një pastrim i vërtetë, një revolucion institucional dhe etik. Jo me fjalë boshe, jo me reforma kozmetike për sy e faqe, por me vendime të guximshme, hetime serioze dhe ndëshkime reale. Ndryshe, nuk po ndërtojmë një shtet – po legalizojmë një krim.
Sepse në këtë realitet të hidhur, nuk kemi më një administratë që shërben shtetin – kemi një administratë që e grabit atë.
Lini një Përgjigje