FLASH
Shkruar nga PamfletiChristopher Nolan's "Odyssey", the end of the civilization of war and the journey to the sun that never sets
Nolan goes beyond the Homeric adventure and brings a film about man, power, leadership and the consequences of war. His Odysseus abandons the throne, while Penelope chooses life in the face of glory and false myths.
Christopher Nolan, who is not without reason considered the master director of the 21st century, made a splash with "The Odyssey" long before the film was released in theaters.
Beyond the marketing game, now normal in the cinematographic industry, the very return to the screen of the drama brought many times by different authors caused a storm of controversy, which has been sweeping the internet for almost a month.
The controversies ranged from conspiracy theories to the discontent of Homeric puritans, who are not absent even among our turbofolk omniologists.
However, beyond the debates that have increased interest worldwide, the three hours of reviving Homer's masterpiece pass unnoticed.
Nolan's "Odyssey" is not simply a modern adaptation of one of the pearls of world literature. The film builds a work that goes beyond the adventures of Ulysses and their shocking description. Nolan talks about man, leadership, war and, above all, civilization.
The work begins in the heavy atmosphere that has gripped Ithaca, where suitors seek to marry Penelope. Briton Anne Hathaway brings it to life through a romantic interpretation, reminiscent of John Galsworthy's "Apple Blossoms."
Nolan's Penelope is not the classic and majestic character we remember from the image created with great merit by Irene Papas.
Hathaway's Penelope is, above all, a woman. Longing and love for her husband are the strongest feelings she conveys to the viewer. She appears as a romantic Penelope, ready to abandon the throne and run away with the man she loves. Then let the gods do what they always know and want: torment the creatures they constantly say they love, while blackening their lives day after day.
One night before his departure for Troy, Penelope begs Odysseus to leave Agamemnon alone with his crazy ambition. An ambition that did not even spare his daughter, Iphigenia, whom Agamemnon sacrificed for his own glory.
Nolan's Penelope goes beyond the great Homer when she begs Odysseus to board the ship that night and sail toward the unfading sun. She comes across not as one of the strong and stern women of antiquity, but as a woman of our own day, who values the days of life more than glory and false myths.
Më pas vjen akti i dytë, intermexo që rrëfen versionin e Nolanit për poemën homerike dhe sjell përballjen e dy divave. Odiseu i Matt Damonit, më shumë përjetim sesa lojë aktoriale, dialogon me Kalipson e Charlize Theronit.
Ishulli Ogjigia i nimfës Kalipso nuk paraqitet si një Eden me gjelbërim dhe jetë të shfrenuar për Odiseun. Ai shfaqet si një breg i shkretë pranë detit, ku heroi i Trojës përpiqet të mbledhë copat e anijes së mbytur bashkë me të gjithë ushtarët e tij.
As nimfa nuk shfaqet si një mbigrua posesive, që adhuron burrin të cilin e ka mbajtur peng për shtatë vjet. Ajo vuan, sepse e kupton se po mban pranë vetes, gabimisht, dikë që nuk e do. Edhe pse demenca ia ka fshirë kujtesën, Odiseu përmend Penelopën në ëndërr dhe mban karficën me perëndeshën Athina, dhuratë nga bashkëshortja e tij.
Pushtimi dhe djegia e Trojës vijnë përmes rrëfimeve të Odiseut në ishullin e Kalipsos. Nolan sjell tragjedinë e Homerit dhe e paraqet luftën me një realizëm tronditës.
Ashtu si në “Oppenheimer”, ku Nolan e trajton tmerrin e bombës bërthamore si një kërcënim aktual, ndërsa fuqitë e mëdha e përmendin përdorimin e saj sikur të flasin për bukën dhe djathin, edhe Troja e tij ngrihet si një paralajmërim kundër luftës dhe pasojave shkatërruese të saj për njerëzimin.
Një nga zgjedhjet më interesante të filmit lidhet me Helenën dhe Klitemnestrën. Nolan nuk i sjell ato përmes një provokimi snob. Dy motrat u martuan me dy vëllezër: Agamemnonin dhe Menelaun, mbretërit e Mikenës dhe Spartës.
Lupita Nyong’o interpreton të dyja rolet, pa e bërë menjëherë të dallueshme se pas të dyja figurave qëndron e njëjta aktore. Zgjedhja e Nolanit për ta sjellë Helenën si një grua me ngjyrë shkaktoi polemika, kryesisht mes puritanëve dhe atyre që mbeten të fiksuar pas imazhit klasik të gruas që shkaktoi Luftën e Trojës, një bjonde me sy bojëqielli.
Kultura europiane dhe Rilindja e përpunuan këtë imazh, ndërsa puritanët e kontinentit të vjetër e ruajtën dhe e trashëguan më tej.
E njëjta kulturë e paraqiti edhe Jezu Krishtin si një burrë të bardhë me sy blu, megjithëse ai ishte një hebre semit nga Lindja e Mesme, rajon ku njerëzit kishin përgjithësisht lëkurë të zeshkët dhe flokë të zinj.
Kështu paraqiten edhe Helena dhe Klitemnestra në vazot antike greke të shekujve IV dhe III para Krishtit, me flokë të errët dhe lëkurë të zeshkët.
Zgjedhja metaforike e Nolanit për përkatësinë racore të Helenës përcjell një mesazh për rikthimin te racionaliteti historik dhe logjik. Regjisori thyen klishetë që një ideologji mbisunduese i ka rrënjosur në kulturën europiane.
Megjithatë, finalja përbën pjesën më emocionuese dhe më të fuqishme të filmit. Hakmarrja e Odiseut ndaj pretendentëve që kishin shkelur ligjin e Zeusit për mikpritjen, “Trajtoji miqtë ashtu siç dëshiron që ata të të trajtojnë ty”, vjen me gjithë forcën dramatike që i dha Homeri.
Në fund, “Odisea” e Christopher Nolanit shkon përtej veprës së kolosit të letërsisë botërore dhe i jep poemës antike një zgjidhje krejt tjetër.
Odysseus knows that over the course of twenty years he has broken Zeus's law several times. He breaks it even when he kills all the suitors. For this reason, he abdicates the throne and sets off with Penelope towards the sun that never sets.
Nolan thus marks the decline of a crude and brutal civilization, ruined by the greed for power and wealth. Odysseus and Penelope leave in the hope of finding a peaceful life, free from guilt, next to the man they love.
A cinematic work that teaches a lesson about life, leadership, war and, above all, about today's civilization, which is at a crossroads./ Pamphlet
Lini një Përgjigje