FLASH
Shkruar nga Ilnisa Agolli
He who laughs last laughs best.
I'm taking it from a recent text message conversation with Gonxha about the current situation. I asked him about Rama, if it was just his breathing that was the problem or the entire Presidency? Keep calm, he replied. Neither ignorance nor hypocrisy can take our breath away, he laughs best who laughs last.
Perhaps the most important thing for Gonxha is his dog. Perhaps the most important thing for Rama is his dog. In this case, Gonxha!
Dogs are also the focus of the national protest. But the latter do not wake up with fleas because they do not sleep with dogs, and today's event does not stink of grease and will lead them back to their feet, just like every other day, to the sins of government neglect, while I finish an article I started a few days ago.
Currently, I am in New York. My mind is in Albania and I am currently living with Jews.
When you make a decision like mine, to leave for a while and look back, you see more clearly. Perspective tells the truth, always bringing it to the fore, like in those famous tragedies where the protagonist prefers death to a life without honor, after he has angrily killed the enemy to save the honor of the Republic and then himself to save his own honor.
But these were times of Othello, not brothels like today. With cholera and syphilis in the feet and malaria and meningitis in the brain and body.
What is wrong with that place that causes us so much nausea?
For years, I served an Albania I didn't know, from end to end. From Vermoshi to Konispol!
That unplowed land that leaves journalists unemployed, taking away their right to speak and giving them the name they have in the mouths of tyrants, gave me nothing, except enriching the ideals of those who, like me, with little luck, manage to overcome the serious obstacles of each year. Of course, from the other side, at the peak of media and political brilliance, we are watching as the plague is coming around them.
In this case, of eunuchs.
I came to America with a lot of sadness in my heart. Without money and without projects approved by the ministry.
Undoubtedly, lovers of power prefer to leave you in the dark, when they read in the other that it is not a short biography and when it does not belong to the minority, things can get even worse.
But I belong to those types who hate demotions and write about them.
At that moment, I bought a ticket and left. So, as if to convince myself that I am not the only one crucified after Christ, I decided to find some solace in the latest demonstrations. Those boys and girls are giving their all and I like that. All this bitterness and all those complaints, completely deserved by the last unguided youth… there on the boulevard of that Bollywood reality, make me realize that I am not the only one who, in life and in the country, loses faith.
Për shembull, Ibseni. Ibseni kryeveprat e tij, i shkroi kur e humbi besimin te njerëzimi. Apo Tolstoi! Edhe Tolstoi njëjtë, në çdo gjë. Edhe unë në media, po aq.
Edhe protestuesit e shkretë që kurrë nuk i mbushën duart me punë nga ajo qeveri, por sot me pankarta, po prapë njëjtë. Historia na ka treguar se kulti i vetëm që mbetet pasi humbet besimi është ai i dashurisë, i cili me të drejtë më bën ta zëvendësoj me atë të neverisë.
Por le t’i kthehemi pak asaj më lart. Dua t’i këndoj ca Gonxhes sot, siç do të shprehej Noli. Dhe meqë jemi te Noli, të cilin e solla me vete në Amerikë, dëshiroj të ndaj një frazë të shkurtër që më pëlqen shumë; pasi ai përkthen një letër të Gëtes drejtuar Zelterit, për Bethoven ku shkruhet: “Për fat të keq, ai është një personalitet krejtësisht i papajtueshëm. Jo se bën gabim që e shikon botën me urrejtje, por se nuk e bën më të këndshme as për vete dhe as për të tjerët” -njëjtë si Gonxhe, mendova unë duke lexuar. Andaj po të drejtohem nga larg, jo se nuk më dhe projektin që aplikova te ti dhe që u përjarg nga i gjithë kabineti yt, sa faktin e ngjasimit tënd me gjelin majë plehut, të cilin ai stan e quan plot bindje kulturë*. Ça tmerri, ë?
Pse të mos kapardisesh ti? Ti ke lindur me këmishë. Kapardisesh edhe si gjel edhe si qen. Dhe sikur të mos mjaftojë ky kalvar fati, ti kapardisesh edhe si piktor. Rast tipik i atyre që si puna, që piktura u ka lënë uratën prej vitesh dhe ti as si ministër nuk ia zgjove dot ngjyrat. Andaj si mundesh të pretendosh të zgjosh dhe të kultivosh art, në një kohë që të fle diploma rrugëve të Shqipërisë dhe mbete bardh e zi gjithë jetën? Si është e mundur që në një kohë kur situata shoqërore po del nga kontrolli, retorikës tënde i mungon edhe kripa?
Sa e trishtë është e gjithë ç’po shkruaj apo jo?
Mbollët kaq dhunë në atë vend, për t’u shërbyer fondeve dhe parave të pista, ndërsa varganët e demonstruesve nga pasiguria dhe frika ua paguajnë çmimin familjarët.
E bëtë ju këtë Shqipëri me taktikat tuaja kinse të dendura me sukses, por në fakt me fryte ja që të paparashikuara.
Tani dua ta mbyll me një kuriozitet nga lagjja që po jetoj në New York, që ti dhe shokët e tu të stanit nuk e dini.
E di ti Gonxhe se seksi i hebrenjve është i çuditshëm për kulturën tonë?
Lexo me vëmendje, se përse.
Gratë hebreje këtu mbajnë veshur në trup, një këllëf apo thes që ka të hapur vetëm një vrimë. Burrat nga ana tjetër, përdorin gjithë lëvizjet fizike ndaj tyre, përveç shikimit. Shikimin nuk e përdorin si mjet eksizimi dhe vetëm penetrojnë. Pak a shumë si puna jote, e Ramës dhe të gjorit qen midis jush. Pra, kështu edhe konteksti juaj me popullin.
Duket se qeveria ka tubin e oksigjenit në dorë. Për politikën, për artin dhe gjithçka tjetër. Askush nuk duhet të flasë apo dalë kundër. Është e rrezikshme! Aq më shumë nëse ka frymë opozite në mes dhe e gjitha kjo më vjen në mend ndërsa sapo më lajmëruan se sot është ditë e rëndësishme për partinë dhe më kujtohet Kongresi i Nurenbergut.
Gonxhe, I advise you to take your dog with you for luck, as you always do during voting times. Keep this in mind. Don't leave me worrying!
Lini një Përgjigje