FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Parandalimi nuk mjafton. Putini duhet të mposhtet pa mëdyshje, ai dhe gjeneralët e tij vrasës duhet të dalin në gjyq. Alternativa – humbja e Ukrainës – mund të tingëllojë si një zile vdekjeprurëse për vetë NATO-n.
A ishte kjo java kur Ukraina e humbi luftën? Apo e thënë ndryshe, java që perëndimi humbi Ukrainën? Rezistenca heroike e fushëbetejës vazhdoi, qytetarët ukrainas luftuan nën dhëmbët e mizorive të pamëshirshme si sulmi me raketa në spitalin e fëmijëve Okhmatdyt të Kievit – por në Uashington, udhëheqësit e NATO-s që urrejnë rrezikun qëndruan me kokëfortësi në hartën e rrugës drejt humbjes.
Presidenti jashtëzakonisht i kujdesshëm i SHBA Joe Biden, dobësia politike e të cilit rritet nga dita në ditë, thotë se aleanca me 32 vende është më e forta që bota ka parë ndonjëherë. Por çfarë dobie ka një aleancë që ka frikë nga një luftë? Rrallëherë hendeku midis retorikës së solidaritetit dhe një refuzimi politik tronditës për t'u përballur drejtpërdrejt me brutalitetin rus është zgjatur kaq shumë.
Ky hendek mund të jetë fatal për Ukrainën dhe NATO-n. Shefat e Aleancës pajtohen se zmbrapsja e Moskës është jetike për sigurinë e ardhshme të Evropës dhe sundimin e ligjit ndërkombëtar. Por pakti i tyre i ri e ndihmon Kievin që thjesht të mbijetojë, jo të fitojë. Ata nuk kanë plan për fitore ndaj Rusisë. Në të vërtetë, ata duket se i frikësohen asaj. Kjo është një ftesë e hapur për presidentin Vladimir Putin për një agresion të ri në Evropën Lindore.
Ndihma e fundit e NATO-s përfshinte disa sisteme të mbrojtjes ajrore, avionë dhe para. Ajo i ofroi Ukrainës një "urë" drejt anëtarësimit "të pakthyeshëm", i cili, nëse SHBA dhe Gjermania mbizotërojnë, mund të mos ndodhë kurrë. Duke ndjekur modelin e zymtë të dy viteve të fundit, ishte shumë pak, tepër vonë dhe kjo nuk do ta ndalojë kryekriminelin e luftës të nënqeshur të Moskës.
“Kur pluhuri të qetësohet pasi të gjitha autokolonat të largohen nga Uashingtoni, do të ketë të njëjtën pasiguri në Ukrainë si përpara samitit. Lufta brutale në vijën e frontit, sulme të përditshme me bomba dhe dronë ruse kundër civilëve dhe infrastrukturës ukrainase [dhe] një Putin që beson se mund të fitojë ende”, shkroi ish-ambasadori i SHBA-së në NATO, Kurt Volker .
Volker paralajmëroi se, pavarësisht nga vetë-urimet e samitit të 75-vjetorit, "pyetjet themelore për të ardhmen e luftës dhe paqes në Evropë do të mbeten pa përgjigje". Siç kërkohet në mënyrë të përsëritur këtu, ai tha se NATO duhet të zbatojë një ombrellë ajrore mbrojtëse mbi Ukrainën perëndimore dhe jugperëndimore dhe të përshpejtojë anëtarësimin e saj në NATO dhe BE.
Keir Starmer tha se Ukraina mund të përdorë ende raketat Storm Shadow të prodhuara në Mbretërinë e Bashkuar për të sulmuar territorin rus "për qëllime mbrojtëse". Por Biden ende refuzon të lejojë që Kievi të godasë bazat e raketave dhe bombarduesve thellë brenda Rusisë që përdoren për të nisur sulme si ai në spitalin Okhmatdyt. Kufizimet vlejnë edhe për luftëtarët F-16 të furnizuar rishtazi. Problemet personale të shëndetit dhe moshës së Biden, të dramatizuara nga gafat torturuese të konferencës së shtypit të javës së kaluar, ishin një shpërqendrim fatkeq në një samit që synonte të projektonte unitetin dhe aftësinë perëndimore.
Mes një stuhie të përshkallëzuar politike dhe mediatike mbi aftësinë e tij për të kandiduar sërish, armiku i NATO-s, Donald Trump, fshihet në mënyrë ogurzi në hije. Mark Rutte, ish-kryeministri holandez, u zgjodh si sekretar i ardhshëm i përgjithshëm i NATO-s pjesërisht për aftësinë e tij për të vazhduar me Trump. Por asnjë sasi e lidhjeve dhe lajkave mashkullore nuk e errëson faktin se kandidati republikan është një fans i Putinit, i cili planifikon t'i diktojë Ukrainës një zgjidhje "paqe".
Nëse Trump kthehet është plotësisht e mundur që premtimet “e pakthyeshme” të NATO-s do të qëndrojnë, ndihma dypalëshe e SHBA-së do të pushojë, Putini do të shpërblehet për agresionin me përfitime të përhershme territoriale. Aleatët e Amerikës javën e kaluar do të kërcënohen sërish me tërheqje të mbrojtjes amerikane.
Kishte më shumë lajme të këqija për Ukrainën javën e kaluar nga Franca. Presidenti Emmanuel Macron, një kampion i kauzës së Kievit dhe avokat i pasionuar i mbrojtjes së përbashkët evropiane, është në këmbë pas humbjeve të partisë së tij në zgjedhjet parlamentare. Macron përshkruhet gjerësisht si i dobësuar, madje edhe si një rosë e çalë. Por pjesa më e madhe e kësaj analize vjen nga komentues që parashikuan gabimisht një fitore të ekstremit të djathtë. Macron meriton meritë për demonstrimin se rryma në rritje e Evropës e nacionalist-populizmit intolerant mund të kthehet prapa.
Vendosmëria e tij për të mposhtur Rusinë e Putinit, të cilën ai e sheh si një kërcënim vdekjeprurës, nuk ndahet nga kancelari gjerman, Olaf Scholz, lojtari tjetër i madh i BE-së. Tepër i frikësuar nga përshkallëzimi bërthamor, ai ka qenë zvarritësi i fundit i Ukrainës. Epitafi për Scholz: ai e kuptoi se pushtimi i vitit 2022 shënoi një pikënisje historike - një Zeitenwende - më pas nuk arriti të përballonte sfidën.
NATO dhe perëndimi përballen me disa probleme të tjera potencialisht ekzistenciale. Aleanca ende nuk e ka përcaktuar bindshëm rolin e saj në epokën post-sovjetike. Ballkani në fund të viteve 1990 ishte një rrëmujë, Afganistani ishte një fatkeqësi. Anëtarët debatojnë për Gazën si dhe për Ukrainën. Dhe tani është Kina, mbështetja e fshehtë ushtarake e luftës së Putinit.
Në vend që të përpiqet për sfida dhe misione të reja globale, NATO duhet të përqendrohet në përballjen në mënyrë proaktive me kërcënimin jashtëzakonisht të rrezikshëm në kufijtë lindorë të Evropës. Është i njëjti kërcënim që nxiti themelimin e aleancës në 1949. Rusia mbetet arsyeja e ekzistencës së NATO-s . Gjithmonë ka qenë.
Parandalimi nuk mjafton. Putini duhet të mposhtet pa mëdyshje, ai dhe gjeneralët e tij vrasës duhet të dalin në gjyq. Alternativa – humbja e Ukrainës – mund të tingëllojë si një zile vdekjeprurëse për vetë NATO-n./Përshtati “Pamfleti” nga “The Guardian”
Lini një Përgjigje