FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Sana feston ditëlindjen e parë pa të atin, Yahya Sobaih, i cili u vra në një sulm izraelit pak orë pasi ajo erdhi në jetë.
7 maj 2025 ishte dita kur lindi vajza e Amal Sobeih në Rripin e Gazës. Ishte gjithashtu dita kur u vra bashkëshorti i saj.
Yahya Sobeih arriti ta shihte të voglën Sana teksa vinte në jetë. Në orën gjashtë të mëngjesit, ai e dërgoi Amalin në spital, ndërsa ajo po përjetonte dhimbjet e lindjes. Në atë kohë, lufta shkatërruese e Izraelit në Gaza vazhdonte ende dhe sulmet ushtarake në të gjithë enklavën nuk ishin ndalur.
Megjithatë, çifti ishte i mbushur me gëzim teksa përgatitej të mirëpriste fëmijën e tretë dhe vajzën e parë në familje, motrën e dy djemve të tyre, Baraa dhe Kenan, të cilët atëherë ishin katër dhe tre vjeç.
Amal tregon se mjekët i thanë se kishte nevojë për një ndërhyrje urgjente cezariane sapo mbërriti në spital, por përveç kësaj, lindja shkoi pa probleme.
“Ishte një ditë perfekte në fillim… lindja kaloi shpejt, foshnja ishte e shëndetshme dhe të gjithë ishin të lumtur. Yahya ishte jashtëzakonisht i lumtur. Ai mbante vajzën në krahë dhe u thoshte të gjithëve: ‘Princesha ime e bukur erdhi në jetë”, thotë Amal.
Ai kaloi disa orë pranë bashkëshortes dhe vajzës së porsalindur. U kujdes për to, i pëshpëriti ezanin foshnjës në vesh, i bëri fotografi dhe priti të afërmit që vinin për ta uruar.
Para se të largohej, Yahya i tha Amalit se do të dilte për pak kohë dhe do të kthehej shpejt.
“Më kërkoi të pushoja dhe të kujdesesha për veten. Tha se do të shkonte të shihte djemtë në shtëpi dhe të sillte disa gjëra për foshnjën, pastaj do të kthehej që të zgjidhnim bashkë emrin. Fatkeqësisht, nuk e dija se ajo do të ishte hera e fundit që do ta shihnim Yahyan”, kujton Amal.
Yahya, i cili punonte si gazetar, mbijetoi vetëm pesë orë pas lindjes së vajzës së tij, fotografinë e së cilës e publikoi me krenari në rrjetet sociale, duke e mbajtur në krahë.
Më vonë atë ditë, Yahya u vra në një sulm ajror izraelit që goditi një zonë tregtare në qendër të qytetit të Gazës. Sulmi la të paktën 17 të vrarë dhe dhjetëra të plagosur.
Lajmi tronditës
Të afërmit që ishin mbledhur rreth Amalit në spital nuk dinin si t’ia jepnin lajmin, aq pak kohë pasi kishte sjellë në jetë vajzën.
Shqetësimi i tyre i vetëm ishte si t’ia thoshin, ndërsa ajo ndodhej ende në një gjendje të brishtë fizike dhe emocionale pas lindjes. Por Amal e kuptoi se diçka nuk shkonte.
“Kishte telefonata të vazhdueshme, fytyra të tensionuara, biseda që ndalonin sapo afrohesha. Edhe stafi mjekësor vinte shpesh të më kontrollonte dhe nëna ime fliste vazhdimisht me zë të ulët”, thotë Amal.
“E pyeta vazhdimisht nënën: ‘A ka ndodhur diçka? Çfarë po ndodh?’ Por askush nuk më jepte një përgjigje të qartë. Të gjithë flisnin në mënyrë të çuditshme. Mora telefonin dhe telefonova menjëherë Yahyan. E telefonova më shumë se 15 herë, por ai nuk u përgjigj kurrë. Kjo nuk i ngjante atij. Ai gjithmonë më përgjigjej menjëherë ose të paktën më dërgonte një mesazh”, shton ajo.
Ajo e mësoi çfarë kishte ndodhur vetëm pasi arriti të lidhej me internetin. “Titulli u shfaq menjëherë para syve të mi: ‘Gazetari Yahya Sobeih u vra pesë orë pasi mirëpriti vajzën e porsalindur’. Ndjeva sikur gjaku më ngriu në vena. Bërtita pa kontroll sepse nuk mund ta besoja. Ndjeva sikur po humbisja mendjen”, thotë Amal mes lotësh.
Yahya ishte goditur teksa shpërndante ëmbëlsira për të afërmit dhe miqtë në festë për lindjen e vajzës së tij. Mes të vrarëve ishin edhe kushëriri i tij, shoku i tij më i ngushtë dhe kunati, të njëjtët njerëz që vetëm pak orë më parë ndodheshin në spital duke e uruar, duke mbajtur foshnjën në krahë dhe duke bërë fotografi.
Amal shprehet se dhimbja nuk lidhej vetëm me humbjen e tij, por edhe me faktin se nuk arriti t’i jepte lamtumirën e fundit. Ende duke u rikuperuar nga operacioni, ajo u detyrua të qëndronte e shtrirë në shtrat për orë të tëra.
“Doja vetëm ta shihja edhe një herë të fundit… ta prekja, t’i thosha lamtumirë… por nuk munda”, tha bashkëshortja e gazetarit.
Një vit zie
Amal kishte humbur më parë edhe vëllanë, bashkëshorten e tij dhe tre fëmijët e tyre në luftë, si dhe motrën dhe katër fëmijët e saj, të gjithë të vrarë në sulme izraelite. Por ajo i quan 12 muajt e fundit, që nga vdekja e Yahyas, “viti i zisë”.
Amal thotë gjithashtu se është përballur jo me një, por me dy luftëra: konfliktin e vazhdueshëm ushtarak dhe betejën për të rritur e vetme fëmijët.
Mungesa e papritur e Yahyas e përballi Amalin me një realitet që nuk e kishte imagjinuar kurrë, megjithëse ai e kishte përgatitur shpesh për mundësinë që mund të vritej në çdo moment për shkak të punës si gazetar terreni që mbulonte luftën.
“Sa herë dëgjoja për vrasjen e një gazetari, ndihesha e tmerruar. Por kurrë nuk e imagjinoja se do ta humbisja atë”, thotë Amal me lot në sy.
Vetëm pak muaj pas vdekjes së Yahyas, Amal u zhvendos me tre fëmijët e saj në jug të Gazës, pasi ushtria izraelite njoftoi një operacion tokësor në qytetin e Gazës shtatorin e kaluar.
Ajo përshkruan vuajtjet e kërkimit të një strehe dhe jetesën në një tendë, në kushte të vështira, me një foshnjë katërmuajshe dhe dy djem të vegjël që ende përpiqeshin të kuptonin mungesën e babait të tyre.
“Yahya ishte mbështetja jonë, një bashkëshort dhe baba i mrekullueshëm. Me të pranë nuk na mungonte asgjë, edhe gjatë luftës. Gjatë urisë, ai kërkonte ushqim dhe paguante çfarëdo që mundej për fëmijët e tij. Humbja e tij në këto rrethana ishte një dhimbje e paimagjinueshme”, thotë ajo.
Gradualisht, Amal e kuptoi se duhej të bëhej njëkohësisht edhe nënë, edhe baba për fëmijët e saj.
Pavarësisht dhimbjes, ajo vendosi të vazhdonte rrugën e bashkëshortit dhe nisi të punojë për të njëjtën kompani mediatike ku punonte ai.
“Përpiqem të vazhdoj mesazhin e bashkëshortit tim, të jem e fortë për veten dhe për fëmijët e mi”, thotë Amal, ndërsa i mban pranë vetes.
“Përpiqem t’u shmangem pyetjeve të dhimbshme që më bëjnë vazhdimisht fëmijët: ‘Ku është babi? Kur do të kthehet babi?’ Fakti që punoj në të njëjtën fushë si ai mund t’i ngushëllojë pak, por asgjë nuk mund ta zëvendësojë mungesën e tij”, thekson Amal Sobeih.
Ajo që dhemb më shumë për Amalin është mendimi për të voglën Sana, e cila sapo ka mbushur një vjeç, dhe pyetja se si një ditë do t’i shpjegojë vajzës së saj se dita kur lindi ishte edhe dita kur humbi të atin.
“Gjithmonë e shikoj vajzën time dhe gjej tek ajo diçka nga i ati… në tiparet e fytyrës, në buzëqeshje, madje edhe në mënyrën si më afrohet sa herë që qaj. Ajo më përqafon sikur po përpiqet të më ngushëllojë”, thotë Amal, ndërsa mban Sanën në krahë.
“Isha shumë në dilemë nëse duhej ta festoja sot ditëlindjen e Sanës. Por në fund vendosa të vazhdoj përpara, qoftë edhe me diçka të thjeshtë”, shton ajo, ndërsa pranë saj ndodhen një tortë ditëlindjeje, disa ëmbëlsira të përgatitura për t’u sjellë pak gëzim fëmijëve dhe fotografia e bashkëshortit të ndjerë.
“Nëse Yahya do të ishte këtu, ai do ta kishte festuar ditëlindjen e saj… Sana nuk ka asnjë faj”./ Përshtati “Pamfleti” nga “Al Jazeera”.
Lini një Përgjigje