FLASH
Shkruar nga Doug Stokes
Maduro si një pronar strategjik, i ofroi Ushtrisë Çlirimtare Popullore (PLA) një pikëmbështetje në oborrin e Amerikës. Skenari i tmerrshëm nuk ishte kurrë një Venezuelë socialiste, por një e armatosur, një postë Karaibesh që strehonte kapacitete të inteligjencës kineze, bombardues me rreze të gjatë veprimi ose bateri raketash...
Imazhi i Nicolás Maduro në paraburgim në SHBA ka ringjallur në mënyrë të pashmangshme fantazmat e politikës së jashtme të së kaluarës. Për vëzhguesin cinik në mënyrë refleksive, narrativa shkruan vetë: një Shtëpi e Bardhë Republikane, një njeri i fortë i Amerikës Latine dhe rezervat më të mëdha të provuara të naftës në botë.
Ashtu si me Irakun në vitin 2003, slogani i imperializmit amerikan dhe politikës së tij të jashtme "gjak për naftë" qarkulloi në mediat sociale para se pluhuri të ulej mbi Karakas. "Sulmet e natës në Venezuelë", shkruan Guardian, dhe deklarata neo-imperiale e Trump se "SHBA-të do të drejtojnë vendin dhe do të shesin naftën e saj, kanë shtyrë një kamion tjetër përmes ligjit ndërkombëtar dhe normave globale".
Kjo është një kritikë e rehatshme dhe nostalgjike, që na kthen në ditët e vështira të vitit 2003. Është gjithashtu gabim i rrezikshëm.
Të shohësh defenestrimin dramatik të regjimit të Venezuelës si një bastisje burimesh do të thotë të keqkuptosh ndryshimin themelor në strategjinë e madhe amerikane. Uashingtoni nuk e shkatërroi shtetin e Venezuelës sepse ka nevojë për më shumë naftë; e bëri këtë sepse po përgatitet për një luftë të mundshme me Kinën. Teoria e "imperializmit të naftës" shembet nën peshën e të dhënave bazë. Shtetet e Bashkuara nuk janë më gjigandi i etur për energji i fundit të shekullit të 20-të. Vetëm Teksasi tani përbën afërsisht 43 përqind të prodhimit të naftës bruto të SHBA-së dhe 31 përqind të kapacitetit të saj të rafinimit. Amerika është e mbushur me hidrokarburet e veta. Prandaj, imperativi strategjik nuk është sekuestrimi i naftës bruto të Venezuelës, e cila është e rëndë, e thartë dhe e vështirë për t'u rafinuar, por mbrojtja e infrastrukturës amerikane.
Komplekset e gjera të rafinimit dhe eksportit të Bregut të Gjirit të SHBA-së, investimet e ekonomisë perëndimore, ndodhen në mënyrë të pakëndshme pranë bregdetit të Venezuelës. Në një epokë raketash hipersonike dhe municionesh që enden, Karaibet nuk janë më një liqen turistik i fjetur; është një krah jugor i prekshëm. Llogaritjet në Pentagon janë të drejtpërdrejta dhe plotësisht racionale: distanca nga Venezuela veriore në Hjuston është afërsisht 3,300 kilometra (2,050 milje); deri në Kanalin e Panamasë, është mezi 1,100 kilometra (680 milje).
Këtu hyn në lojë konkurrenca e fuqive të mëdha me Pekinin. Gjatë dy dekadave të fundit, ndërsa Uashingtoni ishte i zhytur në moçalin e Lindjes së Mesme, Republika Popullore e Kinës ka blerë në heshtje besnikëri në Hemisferën Perëndimore. Shifrat janë tronditëse. Në vitin 2024, tregtia midis Kinës dhe Komunitetit të Shteteve të Amerikës Latine dhe Karaibeve (CELAC) arriti në 551 miliardë dollarë (400 miliardë paund). Më konkretisht, Venezuela përbënte afërsisht 44 përqind të financimit total të zhvillimit të Kinës në rajon që nga viti 2005.
Maduro si një pronar strategjik, i ofroi Ushtrisë Çlirimtare Popullore (PLA) një pikëmbështetje në oborrin e Amerikës. Skenari i tmerrshëm nuk ishte kurrë një Venezuelë socialiste, por një e armatosur, një postë Karaibesh që strehonte kapacitete të inteligjencës kineze, bombardues me rreze të gjatë veprimi ose bateri raketash.
Nëse socializmi ishte kërcënimi, pse të godiste Venezuelën dhe jo Kubën?
Ky ankth është i lidhur pazgjidhshmërisht me të ardhmen e Tajvanit. Planifikuesit amerikanë të luftës e kuptojnë se një konflikt në Detin e Kinës Jugore nuk do të mbetej lokal. Nëse Marina Amerikane përpiqet të bllokojë Ngushticën e Malakës ose të mbrojë Taipein, kundërveprimi i Pekinit do të ishte kërcënimi i atdheut amerikan ose logjistikës së tij për të detyruar një zgjidhje të negociuar. Një Venezuelë armiqësore, e armatosur me sisteme kineze Anti-Access/Area Denial (A2/AD), mund ta mbajë peng Bregun e Gjirit, duke kontrolluar në mënyrë efektive fuqinë amerikane para se një grup i vetëm transportuesish të largohet nga porti.
Për më tepër, logjistika e një lufte në Paqësor mbështetet shumë në Kanalin e Panamasë. Shkeljet tregtare të firmave kineze në Panama e kanë shqetësuar prej kohësh Uashingtonin. Me subjekte të ndryshme me bazë në Hong Kong që kanë interesa në portet në të dy skajet e kanalit (Balboa dhe Cristóbal), rreziku i mbylljes gjatë një krize është i ndryshëm nga zero. Nëse Kanali mbyllet, Marina Amerikane detyrohet të lundrojë gjatë rreth Ngushticës së Magellanit. Duke larguar Maduron, SHBA-të në mënyrë efektive thyejnë krahun verior të një lëvizjeje të mundshme kineze në Karaibe.
Operacioni, i paraqitur në dukje si një veprim i zbatimit të ligjit kundër "narkoterrorizmit", shërben për një qëllim të dyfishtë. Aktakuza që detajon 25 vjet trafik kokaine të sponsorizuar nga shteti ofroi mbulesën ligjore, por koha zbulon qëllimin gjeopolitik. Ky është zbatimi i një Doktrine të re dhe muskulore Monroe. Ajo sinjalizon një tërheqje nga roli i "Policit Global" dhe një kthesë drejt "Kalasë Rajonale". Administrata Trump ka sinjalizuar se mund të tolerojë kaosin në Donbas ose Levant. Megjithatë, ajo nuk do të tolerojë një konkurrent të ngjashëm që krijon një bazë operative të avancuar në Amerikë.
Rënia e Maduros është gjithashtu një qortim i ashpër për Kremlinin, megjithëse më pak i dëmshëm strategjikisht për Moskën sesa për Pekinin. Ndërsa Rusia humbet një platformë për projektimin e saj të pushtetit dhe një aleat retorik që vërtetoi autoritarizmin e vetë Putinit, është Kina që vuan humbjen materiale. Kultivimi i durueshëm dhe i kushtueshëm i ndikimit të Pekinit është zhbërë brenda një nate.
Në fund të fundit, ata që kërkojnë logjikën e kësaj ndërhyrjeje në bilancet e ExxonMobil po kërkojnë në vendin e gabuar. Kjo nuk kishte të bënte me fitimet e korporatave. Bëhej fjalë për tabelën e madhe të shahut të shekullit të 21-të.
Kapja e Maduros ishte një veprim përgatitor, një pastrim i kuvertave në përgatitje për një lojë më të gjatë të konkurrencës midis fuqive të mëdha.
Shtetet e Bashkuara kanë vendosur që nëse duhet të përballen me dragoin në Paqësor, nuk do ta lejojnë atë të fryjë në qafën e tyre në Karaibe. /Përshtatur nga The Spectator/
Lini një Përgjigje