FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Ndërsa negociatorët përpiqeshin në Gjenevë të gjejnë një zgjidhje diplomatike për krizën bërthamore mes SHBA-së dhe Iranit, në dhomat operative ushtarake përgatiten skenarët e fundit. Procesi zhvillohet mes presioneve të ndërsjella, frikës nga hapa të nxituar dhe sinjaleve strategjike që synojnë të detyrojnë palën tjetër të zbulojë qëndrimet e saj.
Një pjesë e lëvizjeve ushtarake është e dukshme. Aeroplanmbajtësja amerikane USS Ford është larguar nga Souda Bay në Kretë drejt Mesdheut lindor. Pamjet e publikuara në rrjetet sociale konfirmojnë nisjen e saj. Paralelisht, një kompani private kineze ka shpërndarë imazhe satelitore që tregojnë lëvizjet e Forcave Ajrore Amerikane në rajon.
Në atollet Diego Garcia në Oqeanin Indian – bazë e përdorur nga SHBA dhe Britania – janë dislokuar avionë zbulimi, cisterna furnizimi në ajër dhe F-16 të transferuar nga baza Misawa në Japoni. Sipas raportimeve, Londra nuk do të lejonte përdorimin e kësaj baze për sulme të drejtpërdrejta ndaj Iranit, por kjo nuk ka penguar vendosjen e mjeteve ajrore me rol mbështetës dhe mbrojtës. Analistë ushtarakë vërejnë se Kina po monitoron këto zhvillime për të analizuar taktikat amerikane në perspektivën e Tajvanit.
Prania ajrore është e zgjeruar edhe në Jordani, në bazën Muwaffaq Salti, ku ndodhen avionë F-35. Një zhvillim i ri është transferimi i rreth 12 avionëve F-22 në bazën izraelite Ovda. Pentagoni ka mobilizuar avionët më të avancuar për të goditur objektiva të mundshëm dhe për të përballuar çdo kundërpërgjigje iraniane. Përmasat logjistike janë të mëdha: mbi 100 avionë cisternë janë shpërndarë në baza të ndryshme, nga Bullgaria deri në Gjirin Persik dhe Izrael, për të mbështetur misione bombarduesish strategjikë dhe operacione me rreze të gjatë.
Skenarët që qarkullojnë variojnë nga sulme të kufizuara, me synim presionin mbi Teheranin, deri te një fushatë e gjerë ajrore. Intensiv është edhe transporti i pajisjeve për sistemet kundërajrore, të mbështetura nga rrjete radarësh dhe avionë zbulimi si AWACS, RC-135, U-2 dhe dronë, që monitorojnë lëvizjet iraniane dhe pozicionet e mundshme të lëshimit të raketave.
Përveç Ford, në rajon operon edhe aeroplanmbajtësja USS Lincoln, në lindje të Ngushticës së Hormuzit. Forca detare përfshin mbi 20 njësi, mes tyre nëndetëse bërthamore dhe destrojerë të pajisur me raketa lundruese, të afta për të goditur objektiva strategjikë, përfshirë instalime bërthamore dhe baza të Gardës Revolucionare.
Megjithatë, brenda strukturave amerikane janë shfaqur shqetësime. Shefi i Shtabit të Përgjithshëm, gjenerali Dan Caine, ka paralajmëruar për konsum të lartë të municioneve kundërajrore dhe për rrezikun e humbjeve në rast konflikti të zgjatur. Gjatë përballjeve të mëparshme, SHBA dhe Izraeli përdorën sasi të konsiderueshme raketash për të neutralizuar sulmet me dronë dhe raketa.
Sipas burimeve të cituara nga New York Times, SHBA mund të përballojnë operacione intensive për një periudhë të kufizuar, rreth 7–10 ditë, megjithëse kjo vlerësohet nga disa si pjesë e një loje strategjike informacioni. Kostoja e mbajtjes së një force të tillë në rajon llogaritet në dhjetëra milionë dollarë në ditë.
Konflikti i qershorit Izrael-Iran zbuloi dobësitë e sistemit iranian, por, në të njëjtën kohë, demonstroi aftësitë e Pasdaran. Ata studiuan, u përpoqën të korrigjonin gabimet dhe kërcënuan me hakmarrje në nivele të shumëfishta. Bazat amerikane janë shumë të ekspozuara dhe alarmi është i lartë për iniciativat e milicive shiite. Dhe në sfond, dyshimi më i madh mbetet: cili është objektivi përfundimtar i Trump. Kjo është arsyeja pse pasiguria dhe frika nga pasojat shkatërruese mbretërojnë supreme.
Lini një Përgjigje