FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Pakistani, ndërmjetësimi i dyshimtë midis SHBA-së dhe Iranit: lidhjet me Pentagonin dhe roli i Islamabadit në programin bërthamor të Ajatollahëve...
Një gafë e vogël ndihmon për të kuptuar dobësitë e ndërmjetësimit pakistanez për armëpushimin mes Uashingtonit dhe Teheranit. Këtë mëngjes, kryeministri Shehbaz Sharif publikoi në rrjet një mesazh zyrtar që niste me formulimin “Draft – Pakistan PM message”, sikur të ishte një tekst i ardhur nga jashtë. A vinte ai nga Shtetet e Bashkuara?
Pyetja është e arsyeshme: teksti u ndryshua pas pak minutash, por dyshimi mbetet dhe nuk ndihmon në zbehjen e përshtypjes për një udhëheqje pakistaneze jo të qëndrueshme dhe jo në nivelin e një ndërmjetësimi diplomatik që është ende në fazat fillestare të një procesi të gjatë dhe të pasigurt. Mjafton të shihet se Izraeli ka mohuar tashmë që armëpushimi dyjavor të përfshijë edhe Libanin, ndërkohë që nga Islamabadi flitej për një armëpushim të plotë, përfshirë ndalimin e sulmeve izraelite kundër Hezbollahut.
Megjithatë, është e qartë se kryeministri Shehbaz Sharif, së bashku me ministrin e Jashtëm Mohammad Ishaq Dar dhe veçanërisht me shefin e forcave të armatosura, marshallin Asim Munir, kanë pasur një rol qendror në përpjekjet për të arritur ndaljen e luftimeve në një konflikt që po përkeqësohej dita-ditës.
Disa orë më parë, presidenti Donald Trump kishte kërcënuar ta kthente Iranin “në epokën e gurit” përmes sulmeve sistematike ndaj rrjetit energjetik dhe infrastrukturës kryesore civile. Interesi i Pakistanit për përfundimin e luftës është i dukshëm: një pjesë e madhe e naftës së tij kalon nga ngushtica e Hormuzit; vendi ka rreth 50 milionë banorë shiitë; ndan një kufi prej 910 kilometrash me Iranin; dhe prej vitesh kërkon mbështetjen e Teheranit përballë rivalit historik, Indisë. Në vitin 1947, Irani ishte vendi i parë që njohu Pakistanin e sapokrijuar pas ndarjes nga India. Në vitin 1979, Islamabadi njohu me shpejtësi Republikën Islamike të dalë nga revolucioni i Khomeinit.
Duhet rikujtuar periudha e vështirë e sulmit amerikan kundër talebanëve dhe Al Qaedës në Afganistan në tetor 2001, si dhe presionet e presidentit amerikan të asaj kohe, George Bush, ndaj homologut pakistanez Pervez Musharraf. Edhe atëherë, si sot, bashkëjetonin dobësitë dhe vendosmëria. Musharraf fillimisht synonte të mbetej aleat i talebanëve, por presioni amerikan e detyroi të bashkëpunonte me ndërhyrjen ushtarake. Dhjetë vjet më vonë, vrasja e Osama bin Ladenit u krye nga forcat speciale amerikane në Abbottabad, që konsiderohet si “West Point”-i pakistanez. Pas një krize të rëndë, bashkëpunimi ushtarak rifilloi më i fortë.
Edhe sot, ushtria pakistaneze mbetet e lidhur ngushtë me Pentagonin. Megjithatë, në të kaluarën, shkencëtarët e saj bërthamorë kanë bashkëpunuar me kolegët iranianë për zhvillimin e programit të diskutueshëm atomik të Teheranit. Shtetet e Bashkuara i ofrojnë Pakistanit armë, municione, mbështetje financiare dhe inteligjencë për shtabin e përgjithshëm. Vitin e kaluar, Sharif vizitoi Uashingtonin për t’u takuar me Trumpin në përpjekje për të ulur tensionet pas mosmarrëveshjeve kufitare me Indinë, i shoqëruar nga Asim Munir, i cili ka lidhje të forta me bazat ushtarake amerikane.
Ndër pikat e dobëta të Sharifit mbetet e kaluara e tij me procese dhe arrestime për korrupsion. Në vitin 2022, një gjykatë në Lahore e shpalli të pafajshëm për mungesë provash lidhur me akuzat për pastrim parash në vlerë mbi 200 milionë dollarë. Megjithatë, akuzat kanë qenë të përsëritura dhe kundërshtarët e tij pretendojnë se ai përdor pushtetin politik dhe lidhjet familjare për të ndikuar në proceset gjyqësore. /Corriere dela Sera
Lini një Përgjigje