FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Futbolli ka ndryshuar rrënjësisht në dy dekadat e fundit, por Lionel Messi vazhdon të mbetet pika e referimit për çdo brez lojtarësh...
Është viti 2026 dhe rreth gjysma e ndeshjeve të Kupës së Botës më të madhe në histori janë zhvilluar. Yjet kryesorë të turneut janë të njëjtët që njihnim edhe 20 vjet më parë. Lionel Messi vazhdon të depërtojë mes mbrojtësve, ndërsa Cristiano Ronaldo shënon për Portugalinë.
Kur ata nisën ta bënin këtë dy dekada më parë, ishin ende në hapat e parë të karrierës. Në atë kohë, skena u përkiste organizatorëve të mëdhenj të lojës: Zinedine Zidane me Francën, Ronaldinho me Brazilin, Xavi dhe Andrés Iniesta me Spanjën, Luís Figo me Portugalinë, David Beckham me Anglinë dhe Andrea Pirlo me Italinë. Në sulm spikasnin Didier Drogba, Miroslav Klose, Samuel Eto'o, Thierry Henry dhe Ronaldo braziliani.
Pikërisht për këtë arsye, edhe sot shumë tifozë besojnë se futbolli arriti kulmin mes viteve 2006 dhe 2014.
Ky perceptim ushqehet nga kultura pop, nostalgjia dhe kujtimet e atyre viteve. Muzika, fanellat dhe emocionet e turneve të asaj periudhe vazhdojnë të zgjojnë nostalgji. Megjithatë, në këtë bindje ka edhe një element të vërtetë: niveli i talentit individual që shfaqnin shumë prej lojtarëve të asaj kohe ende nuk është parë në të njëjtën formë në këtë Botëror.
Megjithatë, të thuash se njëra periudhë ishte më e mirë se tjetra është e vështirë. Arsyeja është e thjeshtë: vetë loja ka ndryshuar.
A do të mund të sulmonte Kylian Mbappé me të njëjtën shpejtësi nëse skuadra e tij do të ndërtonte aksionin me 30 pasime? A do të kishte Kaká të njëjtën elegancë për të organizuar lojën nëse kundërshtarët do ta vendosnin vazhdimisht nën presion? Mjafton të shohësh finalen e Kampionatit Europian të vitit 2012, ku Xavi, Iniesta dhe Sergio Busquets lëviznin pothuajse pa pengesa në mesfushën italiane, për të kuptuar se krahasimi "më mirë" apo "më keq" nuk është më i përshtatshëm.
Edhe sot ekzistojnë skuadra që përpiqen ta lodhin kundërshtarin përmes kontrollit të topit. Megjithatë, shumica synojnë ta fitojnë topin sa më shpejt dhe ta dërgojnë menjëherë drejt portës kundërshtare. Kjo e ka bërë futbollin më dinamik, por edhe më pak elegant.
Në paraqitjen e tij të jashtëzakonshme ndaj Brazilit në Kupën e Botës 2006, Zidane realizoi më shumë lëvizje teknike dhe driblime sesa janë parë në mbi 54 ndeshje të Botërorit 2026.
Ritmi i lojës është bërë aq i lartë, sa futbolli i sotëm duket pothuajse si një sport tjetër. Asgjë nga ajo që ka përjetuar një futbollist amator nuk i ngjan asaj që bëjnë në fushë Mbappé, Erling Haaland, Vinícius Júnior apo Lamine Yamal. Ata përfaqësojnë sulmuesit më të mirë të epokës së kundërsulmit me ritëm të frenetshëm.
Megjithatë, në këtë listë mungon një emër: Lionel Messi.
Argjentinasi ishte protagonist edhe kur futbolli luhej ndryshe. Ai ishte lojtari më i mirë edhe në epokën e dominimit të pasimeve, mes viteve 2010 dhe 2014. Edhe sot, ndërsa ritmi i lojës është përshpejtuar dhe gjithçka zhvillohet me intensitet më të madh, loja vazhdon të përqendrohet tek ai.
Lëvizjet e tij të vogla, të sakta dhe elegante i kanë mbijetuar çdo ndryshimi të futbollit. Ato i tejkalojnë epokat. Pavarësisht mënyrës se si luhet dhe pavarësisht emrave që zbresin në fushë, ekziston ende një rast kur mund të përdoret pa hezitim vlerësimi "më i miri": lojtari më i madh në vijën kohore të futbollit ka pasur gjithmonë të njëjtin emër – Lionel Messi. /Përshtatur nga Süddeutsche Zeitung/
Nuk eshte I kesaj bote.Vjen nga nje bote tjeterJashtetokesor