FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Në letrën e siguruar nga “Pamfleti”, Kokalari numëron të gjitha bëmat e ish-kryeministrit, teksa rendit dhe argumentet apo të dhënat që ai ka...
Aktivisti shqiptaro amerikan, Geri Kokalari, i ka dërguar një letër drejtuesit të SPAK, Altin Dumani, ku tregon bëmat e Sali Berishës.
Kokalari dikur ka bashkëpunuar me Berishën, por më pas rrugët e tyre u ndanë dhe Kokalari nuk ka reshtur kurrë së kritikuari, madje ka treguar dhe detaje nga disa afera ku ai ka dijeni, të tilla si privatizimi i ARMO-s, Albpetrolit, firmat piramidale apo Gërdeci.
Në letrën e siguruar nga “Pamfleti”, Kokalari numëron të gjitha bëmat e ish-kryeministrit, teksa rendit dhe argumentet apo të dhënat që ai ka. Kokalari e nis letrën e tij që me firmat piramidale të 1997.
“Ne e dimë se Berisha u zhvendos në një godinë të re luksoze në një nga lagjet më të mira të Tiranës, pasi u detyrua të largohej nga Presidenca. Në atë kohë, shpjegimi i tij për shtëpinë e re ishte pretendimi se vajza e tij (gruaja e Jamarber Malltezit) e kishte paguar pronën nga paga e saj që punonte në Kosovë, por kjo është një histori që duhet të jetë e lehtë për t'u verifikuar. Qeveria amerikane di më shumë për përfshirjen e Berishës me piramidat dhe do të isha i lumtur t'iu drejtoja në drejtimin e duhur nëse e ndiqni këtë çështje”, shprehet ai.
Më pas Kokalari tregon aferën me ARMO-n, ku Berisha futi në lojë Rezart Taçin. Sipas tij, e gjitha ka qenë një skemë e mirfilltë korruptive.
“Unë besoj se Berisha ndan përgjegjësinë për këtë mashtrim dhe meriton të merret në pyetje në mënyrë agresive për të përcaktuar se si mund ta ketë lehtësuar ofertën e Taçit. Ka një sërë palësh që duhet të thirren për të dëshmuar për këtë aferë, duke përfshirë Frank Wisner dhe Jude Kearny, i cili ishte avokat i Patton Boggs në atë kohë dhe asistoi në procesin e tenderit që e vendosi Armon në duart e Taçit”, shprehet aktivisti.
Kokalari është ndalur dhe te Gërdeci. Ai ka pasur kontakte në atë kohë me Kosta Trebickën dhe e ka ndihmuar që të bëhej një shkrim te “The New York Times”. Kokari tregon se si Berisha dhe djali i tij janë të zhytur te Gërdeci, teksa përmend dhe vdekjen e Trebickës.
“Është edhe çështja e vdekjes së Kosta Trebickës. Në vitin 2007, Kosta më kontaktoi sepse ishte i tërbuar që i hoqën kontratën për ripaketimin e municioneve të AEY dhe ia ricaktuan Delijorgjit. Ai besonte se kjo ishte bërë sepse Delijorgji kishte një marrëdhënie biznesi me Shkëlzen Berishën. Kosta nuk kishte turp të shprehte dëshirën e tij për drejtësi dhe ai ishte publikisht i zëshëm për ato që ai perceptonte si të pahijshme rreth marrëveshjes AEY. Kështu, në këtë proces, ai shkeli gishtat e njerëzve të fuqishëm që mund të kenë qenë në gjendje të përfitojnë nga kjo marrëveshje. Më pas, Kosta vdiq në rrethana të dyshimta në një rrugë të largët në jug të Shqipërisë”, shkruan ai në letrën e siguruar nga “Pamfleti”.
LETRA E GERI KOKALARIT
Zoti Dumani,
E përshëndes angazhimin tuaj në hetimin e privatëzimit të kompleksit sportiv Partizani. Është një hap vendimtar drejt adresimit të shkeljes në këtë çështje. Dëshiroj të tërheq vëmendjen tuaj në disa çështje shtesë, që nëse hetohen mund të zbulojnë shkelje të mëtejshme që përfshijnë Sali Berishën dhe familjen e tij.
1. Ndoshta një nga krimet më famëkeqe që implikojnë Sali Berishën janë firmat piramidale që lulëzuan në mesin e viteve 1990 dhe u rrëzuan në vitin 1997, duke shkaktuar vdekje dhe shkatërrim pas përmbysjes së tyre. Qindra mijëra shqiptarë pësuan dëme financiare nga skemat dhe përparimi i Shqipërisë si një vend demokrat u shty me dekada prapa. Në dijeninë time, Berishës nuk i është kërkuar asnjëherë të llogari se pse, pasi u paralajmërua vazhdimisht nga ekspertë financiarë, i lejoi ato skema Ponzi të vazhdojnë? Dhe pse ai mbështeti publikisht Vehbi Alimucaj dhe i tha shqiptarëve se paratë e tyre ishin të sigurta në skemën e tij piramidale Vefa? Një arsye mund të jetë marrëzia e plotë, dhe bazuar në ndërveprimin tim me Berishën, kisha përshtypjen se edukimi i tij nën doktrinën staliniste të Enver Hoxhës, i la atij një përshtypje të shumë të shtrembëruar, disi naive për botën. Por injoranca nuk është justifikim, ndaj duhet të përcaktohet se në çfarë mase, nëse ka, ka përfituar Berisha nga skemat piramidale. Ne e dimë se Berisha u zhvendos në një godinë të re luksoze në një nga lagjet më të mira të Tiranës, pasi u detyrua të largohej nga Presidenca. Në atë kohë, shpjegimi i tij për shtëpinë e re ishte pretendimi se vajza e tij (gruaja e Jamarbër Malltezi) e kishte paguar pronën nga paga e saj, pasi punonte në Kosovë, por kjo është një histori që duhet të jetë e lehtë për t’u verifikuar. Qeveria amerikane di më shumë për përfshirjen e Berishës me piramidat dhe do të isha i lumtur t’ju drejtoja në drejtimin e duhur nëse e ndiqni këtë çështje, Për shembull, Guvernatori i Bankës së Shqipërisë u ekstradua nga Shqipëria dhe u soll në Ushangton për t’u marrë në pyetje.
2. Privatëzimi i ARMO, një pasuri shtetërore, ishte një nga vjedhjet më të mëdha të kryera ndaj popullit shqiptar. Në qendër të këtij krimi ishte Rezart Taci, një bashkëpunëtor i ngushtë i Sali Berishës, i cili tashmë është arratisur nga drejtësia. Si një rifreskim, tenderu i privatëzimit të ARMO-s u miratua nga Patton Boggs, një firmë ligjore dhe lobimi në Uashington që u punësua nga qeveria e Berishës. Siç dihet, ofertuesi fitues për ARMO-n ishte Refinery Associates of Texas (RAT). Një kërkim në internet në atë kohë do të zbulonte se RAT ishte një kompani fantazmë që vepronte si ndërmjetës i produkteve të naftës dhe nuk kishte as përvojë dhe as kapacitet për të blerë dhe operuar në një kompani të huaj nafte. Gjatë kohës së privatizimit, ia kam sjellë dhe në vëmendje Frank Wisner me email. Wisner, një ish-ambasador amerikan, ishte personi kryesor ndërmjetësues i Patton Boggs në Shqipëri. Sipas dijenisë time, paralajmërimet e mia u injoruan. Në vend të kësaj në momentin e fundit, Rezart Taci dol inga hiçi si fituesi i vërtet[ i tenderit dhe Berisha shfaqi verbëri të qëllishme ndaj nënshtrimit flagrant që Taci përdori për të fituar ofertën. Një kërkesë kritike e kontratës për blerjen e ARMO-s ishte garancia e Taçit për të investuar 250 milionë dollarë për të modernizuar operacionet e saj. Siç e dimë tani, Taci nuk kishte kurrë 250 milionë dollarë dhe RAT nuk vendosi kurrë një prani në Shqipëri për të investuar dhe menaxhuar ARMO-n, kështu që krimet u kryen në nivele të shumëfishta. Së pari, është e paimagjinueshme për mua të besoj se Taci fitoi tenderin e ARMO-s pa i dhënë një quid pro quo Berishës. Pra, nëse vërtetohet, ky do të ishte një akt i rëndësishëm korrupsioni në nivelin më të lartë të qeverisë. Megjithatë, ka pasur krime të tjera të kryera gjatë procesit të tenderit, duke përfshirë përdorimin e një kompanie fantazmë për të fshehur faktin se Taci ishte ofertuesi i vërtetë mashtroi se Taci do të investonte 250 milionë dollarë për t'u përdorur për shpenzime kapitale. Qeveria Berisha, duke përdorur si këshilltar Patton Boggs-in, duhet të kishte përfunduar testin e duhur, që besoj se do ta ekspozonte lehtësisht këtë mashtrim. Për shkak se Taci nuk përmbushi detyrimin e tij financiar, ARMO u përkeqësua shpejt dhe u falimentoi. Kështu, kemi atë që besoj se ishte kalimi mashtrues i një pasurie shtetërore te një bashkëpunëtor i afërt i Sali Berishës, i ndjekur nga dëmtimi i mëpasshëm i pasurisë. Unë besoj se Berisha ndan përgjegjësinë për këtë mashtrim dhe meriton të merret në pyetje për të përcaktuar se si mund ta ketë lehtësuar ofertën e Tacit. Ka një sërë palësh që duhet të thirren për të dëshmuar për këtë aferë, duke përfshirë Frank Wisner dhe Jude Kearny, i cili ishte avokat i Patton Boggs në atë kohë dhe asistoi në procesin e tenderit që e vendosi Armon në duart e Tacit.
Në vitin 2014, Patton Boggs falimentoi si rezultat i një gjobe prej 15 milionë dollarësh që u detyrua të paguante për shkak të padisë së ngritur kundër firmës nga Chevron, kompania gjigante shumëkombëshe e naftës. Në atë rast, Chevron pretendoi se Patton Boggs mori pjesë në një fushatë zhvatjeje kundër Chevron në Ekuador. Patton Boggs kundërshtoi insinuatën se do të komprometonte reputacionin e saj duke u përfshirë në sjellje joetike në një marrëveshje me një grup ekuadorianësh. Megjithatë, Randy Mastro, avokati që përfaqësonte Chevron, i argumentoi gjykatësit se Patton Boggs ishte i gatshëm të rrezikonte reputacionin e tij sepse firma priste të merrte një tarifë të madhe emergjence si kompensim për marrëveshjen e lidhur me 18 miliardë dollarë në Ekuador. Patton Boggs e humbi çështjen dhe për shkak të gjobës së madhe të vendosur nga kryetari i trupit gjykues, firma u detyrua më pas të bashkohej me një tjetër firmë ligjore për t'i mbijetuar goditjes financiare. A mori Patton Boggs një tarifë emergjence për punën e saj në marrëveshjen ARMO? Nëse po, kjo mund të shpjegojë pse informacionet e rëndësishme rreth Tacit dhe RAT u injoruan. Rastësisht, unë bëra një padi në Nju Jork, në të cilën Randy Mastro, një nga palët më të mira gjyqësore të korporatave në SHBA, përfaqësoi grupin tim dhe unë ua rekomandoj shumë shërbimet e firmës ligjore për t'ju ndihmuar të arrini në fund të kësaj historie.
3. Albpetrol ishte një tjetër pasuri e madhe shtetërore që Berisha u përpoq ta privatizonte. Pavarësisht mashtrimeve të ndryshme të kryera me privatizimin e ARMO-s, në të cilat Berisha ishte në dijeni kur shpalli privatizimi i Albpetrolit, sërish fitues u shpall një kompani fantazmë, kësaj here Vetro Silk Road. Siç ndodhi me ARMO-n, bëra një kërkim të thjeshtë në internet për të arritur në përfundimin tim se Vetro Silk Road i mungonte përvoja dhe burimet financiare për të përfunduar blerjen e Albpetrol. E njoftova Frank Wisner për zbulimet e mia, por duket se paralajmërimet e mia u injoruan përsëri. Dhe si me ARMO-n, Rezart Taci doli sërish nga hiçi, si drejtori i vërtetë pas Vetro Silk Road, i cili shërbeu thjesht si një kompani fantazmë për të mbajtur emrin e Tacit jashtë procesit të tenderit deri në fund. Në një vend demokratik të udhëhequr nga shteti ligjor, në rrethana normale, Taci do të ishte skualifikuar nga ofertimi për Albpetrol për shkak të taktikave dredharake që përdori për të fituar tenderin e ARMO-s. Por jo në Shqipëri. Megjithatë, një dispozitë kritike e tenderit të Albpetrol kërkonte që ofertuesi fitues të vendoste një garanci prej 100 milionë dollarësh nga një bankë amerikane.
Për fat të mirë, marrëveshja u ndërpre në minutën e fundit kur zbulova faktin se garancia prej 100 milionë dollarësh e dhënë nga Taci, gjoja nga American Chartered Bank, ishte një mashtrim i plotë. Kjo u pranua për mua në një email nga John Purtill, këshilltari ligjor i American Chartered, dhe nga komunikimet e mia me FDIC, agjencia rregullatore që mbikëqyr dhe siguron bankat amerikane. Unë e kuptoj që garancia false mund të jetë falsifikuar në artikujt e American Chartered Bank, por ju duhet të jeni në gjendje t'i zbuloni faktet përmes thirrjeve dhe zbulimeve. Dokumentet që lidhen me garancinë bankare duhet të ishin përfshirë në dosjen e tenderit të Albpetrol dhe duhet të kaloni menjëherë në ngrirjen e të gjitha dosjeve të qeverisë shqiptare që lidhen me këtë transaksion. Nëse tani në dosje mungon korrespondenca që i përket garancisë bankare, mund t'i shtoni grumbullit të krimeve për të cilat mund ta akuzoni Berishën edhe pengimin e drejtësisë. E di që FDIC e hetoi këtë çështje sepse Michael Delgado, një hetues i FDIC nga Çikago (ku ishte vendosur Banka Amerikane Chartered), erdhi në Nju Jork për të më intervistuar. Pra, FDIC zhvilloi një dosje dhe përmes kanaleve të Departamentit të Shtetit dhe Departamentit të Drejtësisë, ju duhet të jeni në gjendje të merrni dokumentet përkatëse. Megjithatë, ka një paralajmërim: një fije e përbashkët mes marrëveshjeve ARMO dhe Albpetrol ishte Patton Boggs dhe Frank Wisner ishte njeriu i tyre në terren në Shqipëri dhe ai mbajti shumë publikisht marrëdhëniet me Berishën dhe Tacin. Si pjesë e hetimit për këtë çështje, duhet të shqyrtohet edhe kompensimi për Patton Boggs, duke përfshirë çdo marrëveshje për tarifat e paparashikuara. Si rastësi, David Wisner, i ngarkuari me punë i Ambasadës Amerikane, është djali i Frank Wisner. Nuk dua të nënkuptoj se ai ka pasur ndonjë përfshirje apo njohuri për privatizimet e ARMO-s apo Albpetrolit, por nëse duhet të kërkoni ndihmë nga qeveria amerikane në lidhje me këto çështje, David Wisner duhet të tërhiqet nga kjo çështje. Taci, i cili tashmë është i arratisur nga drejtësia, duhet të ekstradohet dhe të gjykohet për mashtrimin që ka bërë në lidhje me privatizimet e ARMO dhe Albpetrol dhe të dëshmojë për përfshirjen e Berishës në këto marrëveshje.
4. Marrëveshja e armëve AEY/"War Dogs" - Kam bashkëpunuar me Kosta Trebickën për të ekspozuar skandalin AEY në faqen e parë të The New York Times. Gjithashtu organizova që Kosta të dëshmonte në Kongres dhe në Departamentin e Drejtësisë, dhe si i tillë, ai shërbeu si dëshmitar i qeverisë amerikane. Kur historia shpërtheu në Times , më kujtohet qartë se Saliu lehu si një qen i çmendur se gazeta ishte "letër higjienike" kur u zbulua skandali. Siç e mbani mend, marrëveshja përfshinte AEY, një kompani me bazë në Miami e drejtuar nga Efraim Diveroli, i cili në një bisedë telefonike të regjistruar nga Kosta Trebicka (që gjendet lehtësisht në YouTube), u ankua për korrupsionin e qeverisë Berisha. Gjatë telefonatës Diveroli tha: “Shkoi lart deri tek kryeministri dhe djali i tij. Unë nuk mund ta luftoj këtë mafie. U bë shumë e madhe. Kafshët thjesht dolën shumë jashtë kontrollit." Ne e dimë gjithashtu se Alex Podrizki, i cili punonte për AEY dhe ishte përgjegjës për menaxhimin e projektit të ripaketimit në Shqipëri, pohoi se ai dhe Diveroli u sollën në një takim në Tiranë me Mihal Delijorgjin për të diskutuar rreth çmimi i municionit dhe ricaktimi i kontratës së ripaketimit nga Trebicka në Delijorgji. Podrizki pretendoi se në atë takim ishte i pranishëm Shkëlzen Berisha. Më pas Shkëlzeni padit botuesin dhe autorin e "Qentë e Luftës" për shpifje, por ai e humbi çështjen. Kjo ngre disa pyetje serioze, si p.sh., nëse Shkëlzeni ishte në mbledhje, çfarë bënte ai atje? Më tej, padia dhe apeli i Shkëlzenit, të cilin ai e humbi gjithashtu, mund të kishin kushtuar qindra mijëra dollarë tarifa ligjore. Ku i mori paratë Shkëlzeni për të paguar avokatët e tij? Në atë kohë u bë marrëveshja e AEY në Shqipëri, Berisha ishte kryeministër dhe Fatmir Mediu ministër i Mbrojtjes dhe Pinari kreu i Meico-s, besoni se një kontratë 300 milionë dollarë për qeverinë shqiptare për të furnizuar Departamentin Amerikan Mbrojtja me armatim mund të kishte ecur pa miratimin e drejtpërdrejtë të Sali Berishës?
Tani e dimë se AEY kreu mashtrime kundër Departamentit të Mbrojtjes së SHBA-së, sepse Diveroli dhe disa amerikanë të tjerë u dënuan nga Departamenti i Drejtësisë i SHBA-së me burg. Por ne e dimë gjithashtu se marrëveshja e AEY-së nuk mund të ishte përmbyllur pa bashkëpunimin e plotë të zyrtarëve shumë të lartë të qeverisë shqiptare si Sali Berisha dhe Fatmir Mediu. Ne e dimë gjithashtu se pagesat e AEY ndaj Meico-s u pastruan nëpërmjet Evdin, një kompani me bazë në Qipro e kontrolluar nga Henri Thomet, një tregtar famëkeq armësh, i cili kishte qenë në listën e zezë nga Departamenti i Mbrojtjes i SHBA. Unë e di këtë sepse kontratat dhe të dhënat bankare më janë dhënë nga Kosta dhe ia kam paraqitur qeverisë amerikane dhe New York Times. Ju mund të përdorni fuqinë e zyrës suaj për të përcaktuar nëse ndonjë nga ato fonde iu është kthyer zyrtarëve të qeverisë shqiptare nga Thomet.
Për të qenë të qartë, megjithëse ka fije të përbashkëta midis Gërdecit dhe AEY, si Mihal Delijorgji dhe Fatmir Mediu, ato janë krime të veçanta dhe dukshëm të ndryshme. Njëri ishte shpërthimi i Gërdecit, i cili për shkak të neglizhencës së qeverisë Berisha, solli vdekjen tragjike të 26 personave. Jam i shqetësuar se ka dëshmitarë të rëndësishëm që, në dijeninë time, nuk janë thirrur për të dëshmuar për Gërdecin. Ata përfshijnë disa ish-punonjës të Gërdecit dhe Patrick Henry dhe Rodney Taylor, të cilët drejtonin Southern Ammunition, kompania që furnizonte pajisje për objektin e Gërdecit. Dhe të mos harrojmë gjeneralin Luan Hoxha, i cili i shmangu marrjes në pyetje sepse u lejua me lehtësi të dilte nga Shqipëria për të kërkuar azil në SHBA. Krimi tjetër dukshëm i ndryshëm ishte marrëveshja e paligjshme e armëve AEY me Meico-n dhe Departamentin e Mbrojtjes të SHBA. Nuk ka pasur asnjëherë një hetim për zyrtarët e qeverisë shqiptare që ndihmuan dhe nxitën AEY dhe që në Shqipëri mund të kenë përfituar nga ky mashtrim që u bë ndaj qeverisë amerikane.
Është edhe çështja e vdekjes së Kosta Trebickës. Në vitin 2007, Kosta më kontaktoi sepse ishte i tërbuar që i hoqën kontratën për ripaketimin e municioneve të AEY dhe ia ricaktuan Delijorgjit. Ai besonte se kjo ishte bërë sepse Delijorgji kishte një marrëdhënie biznesi me Shkëlzen Berishën. Kosta nuk kishte turp të shprehte dëshirën e tij për drejtësi dhe ai ishte publikisht i zëshëm për ato që ai perceptonte si të pahijshme rreth marrëveshjes AEY. Kështu, në këtë proces, ai shkeli gishtat e njerëzve të fuqishëm që mund të kenë qenë në gjendje të përfitojnë nga kjo marrëveshje. Më pas, Kosta vdiq në rrethana të dyshimta në një rrugë të largët në jug të Shqipërisë. Sigurisht që kishte të dyshuar që kishin motive për të dëmtuar Kostën. Por ata që ishin ngarkuar me hetimin e vdekjes së Kostës dihej se ishin të afërt me Sali Berishën, kështu që shpejt dhe me lehtësi u arrit një përfundim se ishte një vdekje “aksidentale”. Ndoshta ishte, por shumë shqiptarë ende besojnë se ishte mbulim. Populli i Shqipërisë dhe familja Trebicka e meritojnë mbylljen. Eshtrat e Kostës duhet të zhvarrosen dhe të ekzaminohen nga një patolog i paanshëm dhe i kualifikuar mjeko-ligjor me përvojë të gjerë në hetimet e vrasjeve.
Ju nxis t'i shqyrtoni këto çështje me zell, duke siguruar një hetim të plotë për secilën çështje dhe do të jem i lumtur të jap informacion që mund të lehtësojë ndjekjen tuaj penale të rasteve të lidhura. Gjetjet mund të hedhin dritë mbi çdo keqbërje të Berishës dhe të kontribuojnë në transparencën dhe llogaridhënien në Shqipëri.
Faleminderit për vëmendjen tuaj ndaj këtyre shqetësimeve serioze.
Sinqerisht,
Gary Q. Kokalari
/Pamfleti
Lini një Përgjigje