FLASH
Shkruar nga PamfletiNjë zhdukje që paraprihet nga deklarata politike, pasohet nga afate të pambajtura dhe mbulohet nga heshtja institucionale. Nga podiumet elektorale te dosjet penale, historia e Ervis Martinajt shndërrohet në një pasqyrë të kufijve realë të shtetit përballë pushtetit, krimit dhe asaj që nuk thuhet...
Historia e zhdukjes së Ervis Martinaj nuk nis në gushtin e vitit 2022, ditën kur familjarët e tij denoncuan humbjen e kontaktit, por shumë më herët, në momentin kur politika shqiptare e pranoi publikisht se e njihte, e monitoronte dhe e konsideronte pjesë të një realiteti kriminal që shteti pretendonte se e kishte nën kontroll.
Kryeministri Edi Rama e artikuloi këtë marrëdhënie në mënyrë të drejtpërdrejtë gjatë fushatës zgjedhore të vitit 2021, kur nga një podium elektoral deklaroi se i njihte njerëzit, lëvizjet dhe madje targat e automjeteve të atyre që ai i cilësoi si përfaqësues të botës së basteve të paligjshme, duke e përmendur në mënyrë të tërthortë Martinajn si një aktor të njohur dhe të identifikuar nga strukturat e shtetit. Ajo deklaratë nuk ishte retorikë politike e rastësishme, por një pranim publik se shteti dispononte informacion operacional konkret për aktivitetin dhe rrethin e tij shoqëror.
Kur Ervis Martinaj u zhduk në gusht 2022, ky pranim politik u shndërrua në një problem madhor institucional, sepse nga ai moment shteti nuk mund të pretendonte më se kishte vetëm dyshime, por duhej të përgjigjej për fatin e një personi për të cilin kishte deklaruar publikisht se e njihte dhe e monitoronte.
Pas zhdukjes, Edi Rama ndryshoi ton, por jo pozicion. Kryeministri deklaroi se kjo histori duhej të merrte fund, se Policia e Shtetit duhej të jepte një përgjigje të qartë nëse Martinaj ishte gjallë apo i vdekur dhe se publiku nuk mund të lihej peng i thashethemeve dhe zërave të nëndheshëm. Ai i vendosi një afat drejtorit të ri të Policisë, duke kërkuar rezultate konkrete dhe duke lënë të kuptohej se përgjigjja ekzistonte, por nuk ishte ende e provuar në mënyrë të publikueshme.
Që nga ai moment dhe deri sot, shteti shqiptar ka ndryshuar drejtues, por jo realitet.
Në harkun kohor 2020–2026 janë ndërruar tre drejtorë të përgjithshëm të Policisë së Shtetit, Gledis Nano, Muhamet Rrumbullaku dhe Ilir Proda. Secili prej tyre ka marrë detyrën me premtimin për forcim të rendit dhe luftë ndaj krimit të organizuar. Asnjëri nuk ka dalë para publikut me një përgjigje përfundimtare mbi fatin e Ervis Martinajt.
Gledis Nano u largua nga detyra në kulmin e misterit, pa dhënë asnjë shpjegim publik për një nga çështjet më të rënda të sigurisë kombëtare. Muhamet Rrumbullaku e mori detyrën me një afat politik 100-ditor për rezultate, por edhe pas përfundimit të këtij afati, Policia nuk ka artikuluar asnjë version zyrtar të asaj që ndodhi realisht.
Paralelisht, janë ndërruar tre drejtues të Prokurorisë së Posaçme, Arben Kraja, Altin Dumani dhe Klodian Braho. SPAK ka goditur pasuritë e Martinajt, e ka përfshirë në aktakuza për krim të organizuar, e ka dërguar për gjykim në mungesë, por nuk ka dhënë asnjë përgjigje publike për pyetjen themelore: çfarë ndodhi me të.
Ky është paradoksi më i fortë i kësaj historie. Shteti shqiptar e trajton Ervis Martinajn njëkohësisht si të zhdukur dhe si të pandehur, si subjekt që nuk dihet nëse jeton dhe si person ndaj të cilit ushtrohet ndjekje penale, sekuestrim pasurie dhe procedim gjyqësor.
Asnjë institucion nuk ka marrë përsipër të shpjegojë këtë kontradiktë.
Policia deklaron se nuk flet pa prova. SPAK vepron pa folur. Politika kërkon përgjigje, por nuk mban përgjegjësi për mungesën e tyre. Ndërkohë, publiku mbetet përballë një boshllëku të frikshëm institucional, ku një person zhduket në rrethana të dyshuara kriminale dhe shteti, pavarësisht se e ka ndjekur, hetuar dhe akuzuar për vite me radhë, nuk arrin të thotë as nëse ai është gjallë apo i vdekur.
Kjo heshtje nuk dëmton vetëm imazhin e institucioneve, por minon besimin minimal se shteti është në gjendje të kontrollojë realitetin kriminal që pretendon se lufton. Sepse nëse shteti nuk ka një përgjigje për fatin e një personi që e ka konsideruar rrezik publik, atëherë pyetja nuk është vetëm ku është Ervis Martinaj, por kush e kontrollon realisht territorin, informacionin dhe të vërtetën.
Në këtë pikë, mungesa e një përgjigjeje nuk mund të shpjegohet më vetëm me vështirësi hetimore. Sepse kur një çështje mbetet e hapur për vite, pavarësisht ndërrimit të drejtuesve, pavarësisht veprimeve penale dhe pavarësisht deklaratave politike, lind dyshimi i arsyeshëm se heshtja nuk është pasojë e mungesës së informacionit, por e peshës së tij. Dhe kur një e vërtetë nuk thuhet, jo sepse nuk dihet, por sepse prek ekuilibra të rrezikshëm, atëherë historia e Ervis Martinajt pushon së qeni vetëm një zhdukje dhe shndërrohet në një test për kufijtë realë të pushtetit dhe drejtësisë në këtë vend... /Pamfleti
Ketu ka dhjete vjet qe nuk funksionon asnje qelize e vetme e shtetit. NGRIHUNI dhe bjerini gjithe kesaj klase politike 35 vjecare. Zgjidhje tjeter nuk ka
Sa afate 100-ditore i kan skadu kti lebos që kena për KM.Na ka ça trrapin sa her ndrrote ministër apo drrejtor policie e fillonte me 100ditorshin afat për zbardhjen e çështjes Martinaj
Eshte e lehte te kuptohet kush ka vrare! Nepermjet koordinatorit te krimit eshte dhene urdhri! Banda ekzekutuese eshte e njejte ne rastin e Brilant, dhe Ervis Martinaj! Dhe Gilmando Danin besoj se te njejtet e kane vrare! Banda e tyre eshte kercenim per SPAK, po te isha prokuror do arrestoja pa humbur kohe Proden qe te hapej rruga drejt ideatorit qe nxorri per tu vrare si mish per top 4 fakire!