FLASH
Shkruar nga Luca Arnaù
Sikur të mos mjaftonte kjo, ka edhe një rrethanë të tërë në këtë histori që duket se del nga një film në gjysmë të rrugës mes satirës dhe dramës. Madje në Shëngjin ka lindur një trattoria italiane – një emër jo i rastësishëm: Trattoria Meloni – ku mes një pjate me makarona të pjekura shumë dhe një pice me ananas, gjithçka rrotullohet rreth figurës së kryeministres italiane...
Grupi i parë i emigrantëve, ata që duhet të kishin ardhur në maj, më në fund ka mbërritur në Shqipëri. Anija "Libra" e Marinës u nis të hënën drejt brigjeve të vendit të vogël ballkanik, i cili e gjen veten duke pritur një projekt të lindur disi në heshtje dhe që tashmë është kthyer në simbolin e një politike migratore me efektivitet të dyshimtë.
A mund të flasim për një fitore të politikës së jashtme italiane? Ndoshta, por një fitore me çfarë çmimi? Dhe mbi të gjitha, kush përfiton realisht në gjithë këtë histori?
Gjithçka nis me një marrëveshje të nënshkruar në nëntor 2023 mes kryeministres Giorgia Meloni dhe kryeministrit historik shqiptar Edi Rama. Një pakt që dukej se kishte gjithçka që duhej për t'u bërë flamuri i politikës së re italiane të migracionit: emigrantët nuk trajtohen më si mallra të padëshiruar, por "të mirëpritur" në Shqipëri, ku do t'u duhej të gjenin një mikpritje të përkohshme, ndërsa presin të dinë fatin e tyre.
Pikat e nxehta të ngritura në qytetet shqiptare të Shëngjinit dhe Gjadrit janë gati për të pritur grupin e parë prej 400 emigrantësh. Shifra të vogla, sigurisht, por të mjaftueshme për të ngjallur dyshime se si do të menaxhohen këta “mysafirë”. Shëngjini, porti i mbërritjes, tashmë është pajisur për të identifikuar dhe klasifikuar emigrantët: ata vijnë nga vende të sigurta, meshkuj dhe jo fëmijë, gra, apo të moshuar. Në fund të këtij ekrani të parë, të gjithë shkojnë në Gjadër, në një lloj purgatori modern, ku do të shpërndahen midis një qendre për azilkërkuesit, një CPR dhe, qershia mbi tortë, një burg në miniaturë me vetëm njëzet vende për më fatkeqët.
Shifrat flasin vetë: për këtë projekt, të cilin disa e cilësojnë si avangard e të tjerë thjesht të çmendur, flasim për një miliardë euro. E lexuat mirë, një miliard! Një shifër e madhe, veçanërisht nëse mendojmë se në fazën e parë do të përfshihen vetëm 400 emigrantë. Tani, nuk keni nevojë të jeni matematikan për të kuptuar se llogaritja është e lehtë: më shumë se dy milionë për person. Një kosto e tepruar për një projekt që premton shumë dhe, deri më tani, ka dhënë pak ose aspak.
Dhe pastaj, është çështja e sovranitetit. Kush e zotëron realisht atë copë toke që do të mirëpresë emigrantët? Pyetja nuk është vetëm filozofike, sepse ndërsa Rama distancohet me elegancë duke deklaruar se: “Nuk kemi lidhje me të, është territor italian”, trikolorët italianë qendrojnë me krenari mbi strukturat dhe gjithçka - absolutisht gjithçka - menaxhohet nga stafi italian. Policë, zyrtarë, madje edhe punonjës shëndetësorë. Me pak fjalë, një pjesë e Italisë në Shqipëri, e menaxhuar si një lloj kolonie moderne me një sy tek emigrantët dhe tjetrin te buxhetet.
Sikur të mos mjaftonte kjo, ka edhe një rrethanë të tërë në këtë histori që duket se del nga një film në gjysmë të rrugës mes satirës dhe dramës. Në Shëngjin ka lindur një trattoria italiane – një emër jo i rastësishëm: Trattoria Meloni – ku mes një pjate me makarona të pjekura shumë dhe një pice me ananas, gjithçka rrotullohet rreth figurës së kryeministres italiane. Në mure ka fotomontazhe groteske që përshkruajnë të mëdhenjtë e Tokës (Po, edhe Papa Françeskun) në tualet, ulur në pozicione që nuk janë tamam mbretërore. Folklori përzihet me absurdin. Dhe kush e di se çfarë do të mendonte vetë Meloni për këtë.
Ka nga ata që e shohin këtë plan si një formë të re të kolonializmit. Disa javë më parë, një grup aktivistësh madje nxorrën një pankartë në port, e cila në një mënyrë të mbuluar hollë mbante sloganin e vjetër: “Shqipëria është italiane”. Një shenjë se jo të gjithë janë entuziastë për të parë vendin e tyre të transformuar në një lloj kolonie penale italiane për migrantët evropianë.
Në Gjadër, objektet janë gati për të pritur mërgimtarët, por pamja nuk është aspak mikpritëse. Betoni gri, telat me gjemba dhe gardhe metalike kufizojnë një sipërfaqe prej 70 mijë metrash katrorë, ku azilkërkuesit do të ndalohen në pritje të përgjigjes. Një vend që ngjan më shumë si burg se sa qendër pritjeje. Por gjithsesi, burokracia ka rregullat e saj. Tani për tani gjithçka që dimë është se Italia ka shpenzuar shumë, për një projekt që duket më shumë si një eksperiment sesa një zgjidhje. Dhe pyetja mbetet: a ia vlen vërtet të investohet kaq shumë për një ide që në fillim, ka tërhequr më shumë kritika sesa duartrokitje? /Përshtati “Pamfleti” nga “LaC News24”
Lini një Përgjigje