FLASH
Shkruar nga Giuseppe CasaleDoktrina e hartuar disa dekada më parë nga Tel Avivi për të kapërcyer izolimin rajonal, sot po merr formën e një pranie të larmishme koncesionare në sektorë strategjikë...
Ka mbi një muaj që, vetëm pak hapa larg shtëpisë sonë, mijëra protestues mbushin rrugët e Tiranës, duke kërkuar dorëheqjen e Edi Ramës, të cilin e akuzojnë për korrupsion dhe tradhti të lartë. Parulla është: “Shqipëria nuk shitet!”.
Kryeministri shqiptar kërcënon me masa represive, ndërsa akuzon Moskën dhe Teheranin se po nxisin trazirat. Mosmarrëveshja lidhet me operacionin, përmes të cilit Jared Kushner, dhëndri i Donald Trump, mik i ngushtë i Netanyahut dhe partner biznesi me bankierët Rothschild, kreditorë të manjatit, pasi i shpëtuan nga falimentimi perandorinë e tij të pasurive të paluajtshme, synon të blejë për 4 milionë dollarë ishullin e Sazanit, për të ndërtuar aty një resort luksoz të bashkëfinancuar me kapitale nga Katari, të shpërndara në gjashtë kompani holandeze.
Për momentin, protesta ka arritur të sigurojë pezullimin e shitjes, por vazhdon me synimin për të shfuqizuar ligjin që lejon spekulime të tilla mbi pronën publike. Por, përtej çështjes juridike, vëzhgimi i përbashkët i subjekteve të përfshira dhe i pozicionit të ishullit, në kryqëzimin gjeostrategjik të interesave të mëdha, ofron një pasqyrë të prirjeve që, pa dyshim, kanë të bëjnë edhe me Italinë.
Pushtimi italian (1939-1943) e shndërroi Sazanin në një bazë ushtarake të Kanalit të Otrantos, porta hyrëse mes Adriatikut dhe Mesdheut. Qeveria komuniste shqiptare i forcoi më tej fortifikimet, duke ndërtuar mijëra bunkerë antibërthamorë dhe një rrjet tunelesh prej 16 kilometrash, ndërsa Bashkimit Sovjetik i dha një bazë nëndetësesh në gjirin përballë të Vlorës.
Por sot kontrolli i këtij segmenti detar është edhe më i çmuar. Menaxhimi i hyrjes lidhet me flukset drejt dhe nga porte si Trieste, terminali i Rrugës së Pambukut (IMEC) mes Indisë, Lindjes së Mesme dhe Evropës, e shpallur nga Joe Biden në samitin G20 të vitit 2023 për t’i bërë ballë Rrugës së Mëndafshit kineze (e cila përfshinte edhe portin e Triestes përpara se Roma të tërhiqej me kërkesë të Uashingtonit).
Sot projekti mbështetet me forcë nga Izraeli, i cili synon të marrë rolin e nyjës së rrugës tokësore që do të anashkalonte Ngushticën e Hormuzit. Në të njëjtën zonë të Otrantos kalon edhe TAP-i, me dalje në Melendugno (Leçe), dega jugore e korridorit të gazit midis Azerbajxhanit dhe Evropës.
Po përmes Kanalit duhet të kalojë edhe EastMed, gazsjellësi i projektuar nga SHBA-ja në vitin 2019 për të sjellë në Evropë gazin e fushave të Mesdheut Lindor, përfshirë ato përballë Rripit të Gazës.
I pezulluar nga Biden pas shpërthimit të luftës në Ukrainë, për të mos prishur marrëdhëniet me Turqinë në përballjen me Rusinë, sot projekti rikthehet në krye të agjendës izraelite, e cila beson në përfitimet që mund të sjellë i ashtuquajturi “Bord i Paqes”.
Në këtë kuadër hyn edhe familja Kushner, financuese e Chabad Lubavitch, “rryma hasidike e Izraelit mesianik universal”, një lëvizje e ringjalljes shpirtërore të judaizmit ortodoks, e lindur në shekullin XVIII, e bazuar mbi misticizmin dhe udhëheqjen karizmatike të Rebbeve. Por, përtej aspektit eskatologjik, operacioni hedh dritë mbi një depërtim të mundshëm të kapitaleve amerikane dhe izraelite në Ballkan, të cilat konkurrojnë me praninë gjithnjë e më të specializuar turke në sektorët e sigurisë kibernetike dhe teknologjive ushtarake.
Në veçanti, Shqipëria e drejtuar nga Rama, anëtar i “Bordit të Paqes”, shërben si trampolinë drejt Perëndimit për praninë e qeverisë së Tel Avivit, tashmë aktive edhe përmes blerjes së tokave në Salento, falë investimeve të kompanive të bashkëfinancuara me kapitale izraelite për instalimin e impianteve fotovoltaike dhe rrjeteve përkatëse.
Dhe ky fenomen nuk kufizohet vetëm në Pulja. Verën e kaluar, në median lokale të rajonit Marche shpërthyen polemika për pushimet e zhvilluara, nën masa të forta sigurie, të ofruara në Porto San Giorgio dhe zonat përreth për oficerët e IDF-së, ushtrisë izraelite, që vuanin nga sindroma post-traumatike (PTSD) pas operacioneve ushtarake në Gaza.
Sot hapi i radhës ndodhet në Valsesia, ku “Projekti Baita” synon ripopullimin e fshatrave malore, falë lehtësive të ofruara për rreth 250 qytetarë izraelitë të gatshëm të transferohen atje, me perspektivën e krijimit të një poli për zhvillimin e inteligjencës artificiale dhe sigurisë së teknologjisë së informacionit, të lidhur me strukturat e vendit amë.
Dhe e gjithë kjo në një kohë që nuk është konkretizuar mikpritja e ofruar nga banorët vendas për familjet nga Gaza, pasi ato nuk kanë mbërritur. Këto janë pjesë të një plani më të gjerë që përshkruan të ashtuquajturën “Strategji e Periferisë”, doktrina e hartuar disa dekada më parë nga Tel Avivi, atëherë për të kapërcyer izolimin rajonal.
Sot ajo është gati të marrë formën e një pranie më të larmishme koncesionare në sektorë strategjikë. Në përfundim, shoqërisë shqiptare i mbetet barra dhe nderi për të përcjellë përtej kufijve një sinjal shembullor të këtij ndërgjegjësimi: t’ia rikthejë sovranitetit demokratik të drejtën për ta bërë të dëgjohet zëri i tij, në mënyrë që të mos përfundojë i reduktuar në një spektator pasiv./Pamfleti nga “Agensir.it”
Artikulli me serioz qe kam lexuar mbi situaten aktuale. Faleminderit!