FLASH
Shkruar nga Garry Kasparov
Por kam frikë se politikanët perëndimorë preferojnë që disidentët të jenë martirë. Ata mund të lënë lule dhe të thonë fjalë të bukura gjatë negociatave me vrasësin. Askush nuk e sfidon një hipokrizi të tillë.
Udhëheqësi i opozitës ruse Alexei Navalny u vra në një burg në veri të Rrethit Arktik të premten.
Nuk ka nevojë për lojëra semantike fajësimi kur vdes një i burgosur politik.
Është një vrasje nga diktatura, aq e mallkuar sikur Vladimir Putin ta tërhiqte këmbëzën vetë.
Putin u përpoq dhe dështoi që vrasjen e Navalnyt ta kryente shpejt dhe fshehurazi, duke e helmuar, në vitin 2020, dhe tani e ka vrarë ngadalë dhe publikisht në burg.
Krimi i vetëm i Navalny ishte se ekspozoi Putinin dhe mafian e tij, si banditë që janë, dhe këtë e bëri me karizëm dhe humor.
Unë dhe Navalny nuk binim dakord për shumë gjëra në lidhje me të kaluarën dhe të ardhmen e Rusisë. Por ne binim dakord që Putin duhej të largohej dhe se asnjë nga mosmarrëveshjet mes nesh nuk do të kishte rëndësi derisa të ndodhte kjo.
Tani Alexei ka vdekur dhe bashkë me të gulçimi i fundit i shoqërisë ruse që e zhgënjeu, zhgënjeu Rusinë dhe zhgënjeu botën me apatinë e saj.
Ai ishte një njeri me optimizëm dhe që vepronte, në një botë nihiliste, një veti tragjike kjo, që e kishte njësoj si unë dhe kolegu ynë Boris Nemtsov, i cili u kthye në Rusi vetëm për t'u vrarë në rrugën përballë Kremlinit në 2015.
Putin vrau Navalnyn, por ka mjaftueshëm faj sa për të përfshirë edhe të tjerë. Së pari, ne rusët që nuk arritëm të përballemi me guximin e Alexeit dhe t'i japim fund diktaturës dhe luftës së Putin, nuk mund t'i shpëtojmë përgjegjësisë. Disa prej nesh u përpoqën dhe ai marshoi me ne në numra që tani duken një fantazi. Nuk mjaftonte.
A është gabim të pyesim veten se çfarë mund të ketë qenë? Nëse do të kishim qenë aq të guximshëm sa ukrainasit disa vite më vonë, kur ata dolën në rrugë dhe rrezikuan jetën e tyre për t'u çliruar?
Ndoshta shansi i fundit, më i mirë ishte demonstrata e madhe në Moskë më 24 dhjetor 2011, jo shumë kohë përpara se regjimi të godiste ashpër veprime të tilla. Navalny me siguri e ndjeu momentin kur doli në skenë përpara dhjetëra mijëra protestuesve.
"Shoh se këtu ka mjaftueshëm njerëz për të kapur Kremlinin dhe Shtëpinë e Bardhë, edhe selinë e qeverisë federale. Tani. Ne jemi një forcë paqësore dhe nuk do ta bëjmë. Por nëse këta mashtrues dhe hajdutë përpiqen të vazhdojnë të na mashtrojnë, nëse vazhdojnë të na thonë gënjeshtra dhe të vjedhin, ne do ta marrim atë që na takon me duart tona!”.
A do të na kishin ndjekur njerëzit? A do të kishin hapur zjarr mijëra policë apo do të ishin bashkuar me ne? A do të ishim tani të lirë, apo të vdekur prej kohësh? Pendimi i mosveprimit është dhjetëfishi i keqardhjes së veprimit.
Gjithashtu meritojnë të fajësohen politikanët perëndimorë që e trajtuan helmimin e Navalnyt në vitin 2020 dhe burgosjen vitin e ardhshëm si vetëm një pikë tjetër negocimi me Putinin. Shumë fjalë, asnjë veprim, më shumë bisedime paqeje të kota dhe marrëveshje korruptive, më shumë gjak në duart e tyre.
Kërcënimi i Presidentit Biden në vitin 2021 për pasoja "shkatërruese" nëse Navalnyt i ndodh diçka në burg, tani do të vihet në sprovë. Pas dekadash krimesh dhe agresioni, Putin ka kaluar një vijë tjetër të kuqe të përgjakshme.
Ukraina është pika e dobët në armaturën e zotit Putin. Biden nuk mund të fshihet pas pengimit të ndihmës nga ana e republikanëve për Ukrainën, sado e dënueshme që është.
Shtëpia e Bardhë nuk ka nevojë që Kongresi t'i dërgojë Ukrainës artileri me rreze të gjatë si ATACMS dhe avionë luftarakë thelbësorë për të mbrojtur civilët nga bombardimet e pandërprera të Rusisë.
As zoti Biden nuk mund të fajësojë pengimin e MAGA-s për dështimin në sekuestrimin e më shumë se 300 miliardë dollarëve në asetet e Bankës Qendrore Ruse dhe përdorimin e tyre për të ndihmuar Ukrainën. Marrja dhe shitja e jahteve luksoze dhe e pasurive të paluajtshme në Perëndim që i përkasin zotit Putin dhe oligarkëve të tij do të ishte gjithashtu një haraç i përshtatshëm për Navalnyn, fushatat antikorrupsion të të cilit ekspozuan pasuritë e tyre të grabitura.
Por kam frikë se politikanët perëndimorë preferojnë që disidentët të jenë martirë. Ata mund të lënë lule dhe të thonë fjalë të bukura gjatë negociatave me vrasësin. Askush nuk e sfidon një hipokrizi të tillë.
Këtë moment tragjik mund ta përdorim gjithashtu për të turpëruar ata që haptas përkrahin zotin Putin, nga Viktor Orbán dhe Donald Trump deri te propagandistët si Tucker Carlson dhe amplifikuesit si Elon Musk. Por a duhet të shqetësohemi, kur ata nuk mund të turpërohen?
Pse të vritej Navalny tani? Z. Putin padyshim ndihej i sigurt për të përfunduar punën dhe, si frikacak dhe ngacmues, ai është gjithmonë më i rrezikshmi kur ndihet i sigurt dhe triumfues.
Në diskutimet në Konferencën e Sigurisë së Mynihut, vrasja e Navalny kërcënoi të “lërë në hije” vdekjet e përditshme të ukrainasve të pafajshëm. Organizata e Traktatit të Atlantikut të Veriut dhe liderët e botës së lirë po shkelin ujin ndërsa ukrainasit derdhin gjak. Nëse zoti Biden dhe pjesa tjetër e botës së lirë dëshirojnë vërtet të japin një goditje "shkatërruese" kundër vrasësit në Kremlin, atyre u duhet vetëm t'i sigurojnë ukrainasve armët që u nevojiten.
Perëndimi duket se synon të dyfishojë apatinë e rusëve përballë agresionit të zotit Putin dhe rezultatet do të jenë të njëjta. Ai do të bëhet më i guximshëm dhe çmimi i ndalimit të tij do të vazhdojë të rritet. Rreziku për Ukrainën, shtetet baltike dhe Poloninë do të rritet së bashku me kërcënimin ndaj të burgosurve të tjerë politikë si aktivisti Vladimir Kara-Murza dhe reporteri i Wall Street Journal Evan Gershkovich.
Alexei Navalny ishte një njeri me guxim dhe veprim, dhe vetëm guximi dhe veprimi mund ta nderojnë atë tani. / Marrë nga Wall Street Journal, përshtati Pamfleti
Lini një Përgjigje