FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Prioriteti tani është të detyrohet largimi i figurave të larta të qeverisë venezueliane, mundësisht nëpërmjet dorëheqjes ose një dorëzimi të organizuar, por me kërcënimin e qartë se nëse Maduro dhe rrethi i tij i ngushtë qëndrojnë në pushtet, amerikanët mund të përdorin forcë ushtarake të synuar për t'i kapur ose vrarë ata...
Përqendrimi ushtarak i Donald Trumpit në brigjet e Venezuelës synon të bindë Presidentin Nicolás Maduro dhe rrethin e tij të ngushtë se qëndrimi në pushtet do të jetë më i kushtueshëm sesa largimi, sipas figurave dhe analistëve të opozitës venezueliane. Kur SHBA-të urdhëruan vendosjen më të madhe të anijeve luftarake dhe avionëve luftarakë në Karaibe në më shumë se 30 vjet, misioni fillimisht u cilësua si një luftë kundër trafikut të drogës. Së shpejti pasuan sulme për të shkatërruar anije të vogla që presidenti amerikan tha se po kontrabandonin drogë. Por fokusi ka ndryshuar.
Prioriteti tani është të detyrohet largimi i figurave të larta të qeverisë venezueliane, mundësisht nëpërmjet dorëheqjes ose një dorëzimi të organizuar, por me kërcënimin e qartë se nëse Maduro dhe rrethi i tij i ngushtë qëndrojnë në pushtet, amerikanët mund të përdorin forcë ushtarake të synuar për t'i kapur ose vrarë ata.
“Strategjia e Trump nuk ka të bëjë me dërgimin e ushtarëve në terren, por me demonstrimin e superioritetit të madh ushtarak dhe përdorimin e asaj fuqie për të arritur qëllime politike. Objektivi është i qartë: Maduro dhe bashkëpunëtorët e tij më të ngushtë duhet të largohen, në një mënyrë ose në një tjetër”, tha një figurë e opozitës venezueliane e njohur me diskutimet.
E pyetur në lidhje me strategjinë e SHBA-së, zëdhënësja e Shtëpisë së Bardhë, Anna Kelly, tha se Trump ishte i përgatitur të përdorte çdo element të fuqisë amerikane për të ndaluar drogën që të vërshonte në SHBA dhe për t’i sjellë ata që janë përgjegjës para drejtësisë.
Në rrezik në Venezuelë janë rezervat më të mëdha të provuara të naftës në botë dhe depozitat e vlefshme të arit, diamanteve dhe koltanit. Një aleat i SHBA-së në shekullin e kaluar, kombi i Amerikës së Jugut u zhvendos në orbitën e Rusisë, Kinës dhe Iranit nën Hugo Chavez, ish-oficerin e ushtrisë që udhëhoqi një revolucion socialist "Bolivarian" nga viti 1999 deri në vdekjen e tij nga kanceri në vitin 2013.
Maduro, një ish-shofer autobusi i trajnuar në Kubë, për kokën e të cilit tani ka një shpërblim prej 50 milionë dollarësh nga SHBA-ja, ishte pasardhësi i tij i zgjedhur. Për Trumpin, i cili i ka kushtuar hemisferës perëndimore më shumë vëmendje në nëntë muaj sesa çdo president tjetër amerikan që nga Bill Clinton në vitet 1990, Venezuela është një përparësi. Ai e konsideron Karakasin si një punë të papërfunduar, pasi është përpjekur dhe ka dështuar të rrëzojë Maduron gjatë mandatit të tij të parë duke vendosur sanksione ekonomike me "presion maksimal" dhe duke njohur një qeveri alternative të udhëhequr nga opozita.
Ndërsa presioni amerikan rritet, qeveria e Venezuelës është përpjekur të negociojë me SHBA-në, madje duke ofruar një dorëzim të pushtetit nga Maduro te zëvendëspresidentja Delcy Rodriguez, sipas raportimeve të kësaj jave.
I pyetur të premten se çfarë lëshimesh kishte bërë Maduro për të shmangur presionin e mëtejshëm nga Uashingtoni, Trump u përgjigj: “Ai ka ofruar gjithçka, keni të drejtë. E dini pse? Sepse nuk dëshiron të ngatërrohet me Shtetet e Bashkuara.”
Vanessa Neumann, një sipërmarrëse e industrisë së mbrojtjes venezueliane dhe ish-e dërguara e opozitës me lidhje të ngushta me establishmentin e sigurisë amerikane, tha se plani tani është kapja e Nicolás Maduro-s.
“Kapja-vrasja ose kapja-arrestimi dhe eliminimi i tij, në një mënyrë ose në një tjetër”, tha ajo.
Njerëzit brenda Uashingtonit përshkruajnë një ngurtësim të qëndrimit të qeverisë ndaj Venezuelës në muajt e fundit, me mbështetësit e Floridës si Marco Rubio, sekretar shteti, dhe Susie Wiles, shefe e stafit të Trump, në ngritje. Të tjerë që negociuan me Karakasin në fillim të këtij viti, siç është i dërguari special Richard Grenell, janë lënë mënjanë, të paktën për momentin.
Ndërkohë, amerikanët vazhdojnë të rrisin presionin. Imazhet e avionëve luftarakë, anijeve luftarake dhe avionëve të forcave speciale amerikane kanë qarkulluar gjerësisht në mediat sociale javët e fundit, duke i bërë disa analistë të sugjerojnë se Uashingtoni po zhvillon një luftë të koordinuar informacioni për të shqetësuar rrethin e ngushtë të Çavistëve.
Blogerët ushtarakë gjurmuan tre bombardues amerikanë B-52 që fluturonin pranë brigjeve të Venezuelës të mërkurën me transponderë të ndezur për të njoftuar praninë e tyre. Publikimi i mbrojtjes Army Recognition postoi imazhe të një "anije fantazmë" të forcave speciale që vepronin në Karaibe dhe imazhe kanë dalë në mediat sociale të forcave speciale që stërviteshin me helikopterët Black Hawk dhe Little Bird pranë brigjeve të Venezuelës.
Maduro dhe rrethi i tij i ngushtë janë përgjigjur duke urdhëruar stërvitje ushtarake dhe duke vizituar vendin për të mbledhur kundërshtime ndaj asaj që ata e quajnë një pushtim të planifikuar "gringo". Por sfida e tyre fsheh shqetësimin për sigurinë e tyre.
Biznesmenë me lidhje të mira brenda Venezuelës raportojnë se figurat kryesore të regjimit kanë ndërruar telefonat celularë, flenë në vende të ndryshme çdo natë dhe kanë ndërruar truprojat e tyre kubanezë me kontingjente të reja nga Havana.
Burime në forcat e sigurisë përshkruajnë një “gjueti shtrigash” për mospajtim brenda radhëve të tyre. “Ata do të akuzojnë këdo si tradhtar. Ata po na spiunojnë, duke na mbajtur nën vëzhgim atë që themi në korridore dhe në internet”, tha një oficer policie.
Analistët ushtarakë thonë se forcat e armatosura të Venezuelës janë në një gjendje të dobët gatishmërie për të luftuar një armik të jashtëm, me shumë pajisje të papërdorshme për shkak të mungesës së mirëmbajtjes ose pjesëve rezervë.
Megjithatë, Maduro komandon gjithashtu rreth një milion forca të armatosura mirë të milicisë së parregullt, të cilat mund të përdoren për t'i rezistuar një pushtimi amerikan. Çdo vlerësim e ndërlikojnë përshkrimet rrënjësisht të ndryshme të situatës brenda Venezuelës nga drejtuesit e lidhur me regjimin dhe opozita. Sipas të parës, qeveria çaviste mbetet kohezive dhe nuk do të thyhet lehtë. Të dytët përshkruajnë një kazan zhgënjimi, me figura të larta të regjimit të gatshme të dorëzojnë Maduron dhe të lehtësojnë një tranzicion të pushtetit.
E fshehur brenda vendit, duke pritur momentin e saj, është Maria Corina Machado, udhëheqësja konservatore e opozitës venezueliane dhe fituesja e fundit e Çmimit Nobel për Paqen. Lëvizja e saj shpreson që pasi Maduro vodhi zgjedhjet presidenciale të vitit të kaluar ushtria amerikane mund t'i hapë rrugën asaj për të marrë pushtetin.
Nëse kjo do të ndodhë, varet nga ushtria e Venezuelës, e cila është ende ndërmjetëse e rëndësishme e pushtetit, dhe nëse Trump është i kënaqur me rrëzimin e Maduros apo dëshiron të shkojë më tej dhe të rrëzojë Çavizmin për të instaluar Machadon.
Të tjerë që bëjnë biznes me Maduron paralajmërojnë për rrezikun që nëse qeveria shkatërrohet, Venezuela mund të rrëshqasë në luftë civile, si Libia ose Iraku pas ndërhyrjes së SHBA-së.
Figurat e opozitës e hedhin poshtë këtë vlerësim, duke argumentuar se Venezuela është një vend shumë më koheziv sesa Iraku apo Siria, ku mungojnë fraksionet fetare ose etnike që i ndanë këto kombe pasi u rrëzuan qeveritë e tyre autoritare.
Cilado qoftë vlerësimi që del i saktë, koha po mbaron. Ish-zyrtarë të administratës theksojnë se forcat amerikane nuk mund ta mbajnë gjendjen e tyre aktuale të gatishmërisë në Karaibe për një kohë të pacaktuar. Sa më gjatë të qëndrojnë, aq më i lartë është rreziku i një aksidenti, veçanërisht gjatë sezonit të uraganeve, i cili zgjat deri në fund të nëntorit./Përshtati “Pamfleti” nga “Financial Times”
Pse nuk kap Putinin ky trimi por merret me ngordhesira.