FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Meloni mund të ketë një mik të ri në Uashington, por ajo do të duhet të mbajë raporte të mira me miqtë e saj të vjetër më afër shtëpisë
Gjenerata italianësh janë dyndur në Amerikë në kërkim të mundësive dhe ëndrrave. Në vizitën e fundit në Nju Jork, edhe pse vetëm për një udhëtim të shkurtër në shtator, dukej se Meloni i arriti të dyja.
Giorgia Meloni, kryeministrja italiane, e gjeti veten të veshur me stil unik në një ceremoni të shkëlqyeshme në margjinat e konfeksionit vjetor të Kombeve të Bashkuara në Manhattan. Ajo mori një çmim nga Elon Musk. Njeriu më i pasur në botë e shpalli zonjën Meloni "dikë që është edhe më e bukur nga brenda sesa nga jashtë", ndër të tjera komplimente.
Më pas, pasoi lajka reciproke: Zoti Musk është një "gjeni i çmuar", me sa duket. Fotot e të dyve që shikonin thellë në sytë e njëri-tjetrit, shpejt u bënë gjuhë që tundeshin. Nënës së sipërmarrësit i ra që të hidhte ujë të ftohtë mbi thashethemet, duke deklaruar se djali i saj ishte kthyer vetëm në hotelin e tij atë natë.
Meloni është kthyer në Evropë tani, ndërsa Musk ndonjëherë mund të gjendet në Mar-a-Lago, strofulla Floridiane nga e cila Donald Trump po përgatit kthimin e tij në Shtëpinë e Bardhë. Mandati i tij i dytë është shkaku i shumë ankthit në Evropë, një vend që varet nga Amerika për mbrojtjen e saj. I sikletshëm për Evropën, Trump thotë se dëshiron t'i japë fund luftës në Ukrainë "brenda një dite", ai mendon për NATO-n si një dredhi për të zhvlerësuar Amerikën dhe premtoi me zë të lartë se do të frenojë importet me anë të tarifave. Të dëshpëruar për të zbutur goditjen, evropianët po kërkojnë në radhët e tyre për dikë që të frenojë presidentin, nëse një gjë e tillë është e mundur.
Meloni ka ndoshta pretendimin më të besueshëm. Por afrimi me Amerikën mund të rrezikojë marrëdhëniet më të rëndësishme me kolegët e saj në BE. Dy grupe evropianësh po tunden për dashurinë e Trump. E para është garda e vjetër e kontinentit – liderët e Francës, Gjermanisë dhe Polonisë, si dhe madhështitë e Bashkimit Evropian dhe NATO-s – të cilët kanë trajtuar tradicionalisht fundin evropian të marrëdhënieve transatlantike.
Ndonëse mund ta urrejnë privatisht Trumpin, të gjithë mendojnë se kanë një “lidhje” me të. (Emmanuel Macron i Francës, për shembull, ishte tashmë në detyrë për një pjesë të mandatit të parë të Trump dhe tani e priti atë në Paris për të zbuluar katedralen e rinovuar Notre Dame më 7 dhjetor. Por ky grup është në gjendje të pasigurt. Macron kryeson skenën më kaotike politike jashtë gadishullit Korean; Olaf Scholz i Gjermanisë ndoshta do të shkarkohet në shkurt; Polonia përballet me një qeveri të ndarë, të paktën deri në zgjedhjet presidenciale në pranverë. Vetëm institucionet e BE -së kanë udhëheqje të qëndrueshme. Por Trump e sheh bllokun me përbuzje.
Grupi i dytë i shpresuesve të Trump janë shokët e tij ideologjikë. Viktor Orban, kryeministri hungarez, ka kultivuar lidhje me lëvizjen MAGA. Krahas të tjerëve që ndajnë prirjen e tij autokratike, si Robert Fico i Sllovakisë, ai ka hequr mënjanë kontrollet dhe balancat në mënyra që Trump mund të aspirojë vetëm. Por pikërisht për këtë arsye Orban do të krijonte një lidhje të lëkundur midis BE-së dhe Amerikës: sado me ndikim në qarqet Trumpiane, ai nuk është i besuar nga askush në Evropë. Nëse ai është një urë nga MAGA, është një urë për askund.
Në të kundërt, Meloni e gjen veten me një këmbë në të dy kampet. Ajo vjen nga e djathta e fortë dhe mund t'i godasë migrantët dhe tipat e "zgjuar" me aq zemërim sa çdokush në një tubim të Trump ose Orban. Përtej lidhjeve të saj me Musk, për vite me radhë ajo ishte komode me Steve Bannon, një ideologe e MAGA-s. Në pushtet që nga viti 2022 dhe duke mos u përballur me zgjedhje për tre vjet të tjera, Meloni ka arritur me mjeshtëri të qëndrojë në rrjedhën kryesore të BE-së. Ndryshe nga të tjerët në kampin e saj politik, ajo e ka mbështetur Ukrainën deri në fund. Larg nga zënkat me Brukselin, ajo ka bërë gjithçka për t'u dukur një partnere konstruktive.
Trump ka të ngjarë të ketë pjesën e tij të grindjeve me Italinë, e cila bën dy gjëra që ai i konsideron të dënueshme. E para, Italia është eksportuesi i dytë më i madh i mallrave të BE- së në Amerikë pas Gjermanisë, dhe blen relativisht pak nga atje. E dyta është të sforcohesh në mbrojtje. Italia shpenzon vetëm 1.5% të PBB-së për forcat e saj të armatosura, shumë më pak se objektivi prej 2% i rënë dakord një dekadë më parë nga aleatët e NATO-s .
Meloni përballet me një akt balancues: si të përfitojë nga afërsia e saj me Trump pa i larguar aleatët ekzistues të BE-së. Në të kaluarën, të qenit në marrëdhënie të mira me Evropën dhe Amerikën ishte e pajtueshme. Së shpejti mund të mos jetë. Në Ukrainë, Meloni mund ta gjejë veten që duhet të zgjedhë midis "planit" të Trump dhe atij të favorizuar në kryeqytetet evropiane.
Trump ka provuar taktikën përça dhe sundo për BE- në në të kaluarën, për shembull në tregti. Mund të rezultojë joshëse për Italinë që të bashkohet me institucionin e ri në Uashington nëse, në këmbim, djathi parmixhano do të përballej me tarifa më të ulëta se, të themi, Gouda.
Italia e Melonit mund të përfundojë si një lloj votimi i lëvizshëm, një vend i madh i BE-së me aftësinë për të lëkundur bllokun në përputhje me botëkuptimin e Trump. Por vetëm deri në një pikë. Giorgia Meloni ka shumë për të humbur në zënkat me Brukselin. Italia ka borxhe të larta dhe perspektiva të vakëta ekonomike dhe përfiton nga fondet e BE-së si dhe garancitë e nënkuptuara për huazimet e saj. Meloni mund të ketë një mik të ri në Uashington, por ajo do të duhet të mbajë raporte të mira me miqtë e saj të vjetër më afër shtëpisë./Përshtati “Pamfleti” nga “TheEconomist”
Lini një Përgjigje