FLASH
Shkruar nga PamfletiRothschild, Trump dhe kapitali rus, si u mbajt në këmbë një perandori në prag falimenti...
Në vitin 1990, Donald Trump ndodhej praktikisht në prag falimenti, pasi kazinoja Taj Mahal në Atlantic City, e hapur vetëm disa muaj më parë, kishte grumbulluar rreth 3 miliardë dollarë borxh, prodhonte humbje të përditshme dhe nuk ishte në gjendje të shlyente as interesat bazë të detyrimeve, çka bëri që bankat amerikane të ndërprisnin financimin dhe të fillonin përgatitjet për të marrë kontrollin e aseteve përmes procedurave të falimentimit.
Në këtë moment, Trump praktikisht kishte humbur aksesin në sistemin bankar tradicional amerikan, sepse bankat e Wall Street-it nuk ishin më të gatshme të ristrukturonin borxhin e tij pa humbje të mëdha, çka do të thoshte se falimentimi formal dhe humbja e kontrollit mbi asetet ishte skenari më i mundshëm.
Këtu hyn në lojë Rothschild Inc., jo si bankë që jep kredi, por si firmë që menaxhon kriza financiare, falimentime dhe asete problematike, e cila përmes Wilbur Ross, atëherë drejtues i lartë i Rothschild, mori përsipër negociatat me kreditorët e Trump, jo për ta bërë atë sërish të pavarur financiarisht, por për të shmangur kolapsin e plotë që do të shkaktonte humbje edhe më të mëdha për sistemin financiar të përfshirë.
Wilbur Ross, si drejtues i procesit, negocioi me kreditorët duke vendosur një vijë të qartë, largimi i Trump nga drejtimi do ta zhvlerësonte plotësisht kazinon dhe do të kthente një aset të vështirë në një barrë të pashitshme, ndërsa mbajtja e tij në krye, edhe i kufizuar, edhe i varur, do të siguronte të ardhura të mjaftueshme për të shmangur humbjet totale.
Marrëveshja që u arrit nuk e liroi Trump nga borxhi, përkundrazi, e lidhi atë edhe më fort me strukturën që e ristrukturoi, sepse ai humbi një pjesë të madhe të aksioneve, pranoi kufizime të forta financiare dhe mbeti nën mbikëqyrje, por ruajti rolin operativ dhe markën, duke u shndërruar nga pronar i pavarur në menaxher të një aseti që kontrollohej në prapaskenë.
Pas këtij episodi, Trump mbeti për vite me radhë jashtë financimit klasik amerikan dhe nuk mundi të merrte kredi të mëdha nga bankat amerikane, çka e detyroi të ndryshojë modelin e biznesit, duke u fokusuar te licencimi i emrit të tij dhe te marrëveshje ku kapitali vinte nga jashtë, shpesh përmes strukturave që nuk kërkonin transparencë publike, por vetëm përdorimin e markës.
Në këtë periudhë, rrjeti financiar i lidhur me Rothschild shtriu aktivitetin drejt Evropës Lindore dhe tregjeve të mallrave, ku figura si Nat Rothschild ndërtuan marrëdhënie të drejtpërdrejta me oligarkë rusë që kishin akumuluar pasuri të mëdha pas privatizimeve të viteve ’90 në Rusi dhe kërkonin mënyra për ta nxjerrë këtë kapital jashtë vendit dhe për ta investuar në Perëndim.
Një nga këta oligarkë ishte Oleg Deripaska, figurë qendrore e kapitalit rus ndërkombëtar, i cili përmes kompanive dhe investimeve të tij u lidh me rrjete financiare perëndimore, përfshirë struktura të lidhura me Rothschild, duke krijuar një kanal ku kapitali rus qarkullonte drejt tregjeve perëndimore të pasurive të paluajtshme dhe financave.
Ky kontekst është i rëndësishëm për të kuptuar mjedisin financiar në të cilin Trump vazhdoi të operojë, sepse ndërkohë që bankat amerikane e kishin përjashtuar, kapitali ndërkombëtar dhe rrjetet alternative mbetën aktive dhe të gatshme të bashkëpunonin në projekte ku emri Trump përdorej si mjet marketingu dhe jo si garanci financiare.
Më vonë, këto lidhje u bënë edhe më të dukshme përmes figurave politike dhe biznesore rreth Trump, si Paul Manafort, i cili kishte marrëdhënie të gjata financiare me Oleg Deripaskën dhe u përfshi drejtpërdrejt në fushatën presidenciale të vitit 2016, duke konfirmuar se rrethi i Trump operonte brenda një mjedisi ku kapitali rus dhe rrjetet financiare perëndimore nuk ishin të ndara.
Roli i Wilbur Ross në këtë histori nuk përfundon në vitet ’90, sepse ai u rikthye dekada më vonë si Sekretar i Tregtisë në administratën Trump, duke marrë një nga postet kyçe që mbikëqyr politikat tregtare dhe ekonomike të SHBA-së, çka tregon se marrëdhënia e krijuar në kohë krize financiare u shndërrua në marrëdhënie pushteti.
Emërimi i Wilbur Ross si Sekretar i Tregtisë nuk ishte një rastësi, por rikthimi i një njeriu që kishte qenë pjesë e momentit kur Trump u mbajt në këmbë dhe u lidh me strukturat që i mundësuan mbijetesën, duke e bërë të qartë se marrëdhënia e krijuar në vitet ’90 nuk u mbyll, por ndryshoi formë.
Në thelb, Trump nuk u shpëtua për t’u bërë i pavarur, por u mbajt funksional sepse ishte më i vlefshëm në lojë sesa jashtë saj, dhe kjo është logjika bazë e kapitalit që menaxhon kriza, jo duke shkatërruar asetet, por duke i përdorur ato sa kohë që prodhojnë vlerë.
Që nga ai moment, Donald Trump nuk u rikthye më në pozitën e biznesmenit të pavarur që vepron jashtë varësive financiare, sepse ristrukturimi i viteve ’90 e vendosi në një raport të ri force ku mbijetesa e tij ekonomike u kushtëzua nga toleranca dhe interesat e atyre që e mbajtën në këmbë, dhe kjo marrëdhënie nuk u ndërpre as kur ai hyri në politikë dhe as kur arriti në Shtëpinë e Bardhë, pasi presidenca e Trump nuk erdhi si shkëputje nga ajo histori financiare, por si vazhdim i saj në një nivel tjetër pushteti, ku vendimmarrja politike u mbivendos mbi një figurë që ishte mësuar të funksiononte brenda kufijve të negociuar më herët, jo si aktor i lirë, por si produkt i një mbijetese të menaxhuar që nisi me Taj Mahal dhe u shtri deri në presidencën e sotme... /Pamfleti
Lini një Përgjigje