FLASH
Shkruar nga Jonathan Freedland
Vrasja e Charlie Kirk zbulon një klimë të rrezikshme polarizimi, ku retorika e dhunshme e Donald Trump-it dhe aleatëve të tij po e shtyn vendin drejt një përplasjeje të pashmangshme.
Vrasja e figurës konservatore Charlie Kirk ka tronditur klimën politike në SHBA dhe ka shtuar frikën se vendi po afrohet në një epokë të re dhune politike. Arrestimi i një të dyshuari nuk e ka zbutur ankthin publik, përkundrazi, ka hapur frikën se çdo përkatësi politike e të dyshuarit mund të kthehet në shkak për përleshje të reja.
SHBA është një vend me një histori të dhunshme politike. Nga lufta civile te atentatet e viteve ’60, vendi ka kaluar momente të rënda dhe traumatike. Por ky moment i tanishëm është ndryshe. Numri i armëve në qarkullim është më i larti ndonjëherë në histori. Teknologjia dhe rrjetet sociale amplifikojnë zërat më ekstremë dhe përhapin zemërimin në mënyrë të menjëhershme, pa asnjë filtër.
Më shqetësues është reagimi nga maja e politikës. Aty ku më parë presidentët amerikanë bënin thirrje për qetësi, unitet dhe reflektim pas akteve të dhunshme, Donald Trump zgjedh të bëjë të kundërtën. Në vend që të dënojë dhunën dhe të kërkojë bashkim kombëtar, ai e përdor ngjarjen për të fajësuar kundërshtarët e tij politikë, duke deklaruar se përgjegjës për vrasjen është “e majta radikale”.
Kjo retorikë nuk është vetëm e rrezikshme, por edhe e shtrembëruar. Faktet tregojnë se shumica absolute e akteve të dhunshme politike në SHBA vitet e fundit janë kryer nga ekstremistë të djathtë. Megjithatë, Trump dhe figura të tjera të djathta zgjedhin të injorojnë këto realitete dhe të ushqejnë ndjenjën e persekutimit ndaj mbështetësve të tyre.
Reagimi i kampit të Trump nuk ka qenë as ngushëllues dhe as reflektues. Zërat mediatikë pranë tij kanë folur për hakmarrje, për luftë dhe për nevojën për të “aveniguar” vdekjen e Kirk. Disa kanë shpallur se vendi është tashmë “në luftë”. Kjo është një thirrje e koduar, dhe ndoshta jo aq e koduar, për konfrontim të dhunshëm.
Përballë kësaj klime të egërsuar, kampi demokrat është përpjekur të ruajë normat tradicionale të sjelljes politike: dënim të dhunës, ngushëllime për familjen e viktimës, thirrje për maturi dhe bashkim. Por kjo përgjigje, ndonëse e denjë, i nënshtrohet një asimetrie të rrezikshme. E djathta nuk ka më ndrojtje për të bërë propagandë edhe mbi trupat e viktimave, ndërsa e majta rrezikon të duket e dobët, sepse refuzon të përgjigjet me të njëjtën gjuhë agresive.
Ndërkohë, imazhi i Charlie Kirk po rindërtohet nga e djathta si ai i një martiri, një zë i arsyes dhe një simbol i patriotizmit. Qëndrimet e tij ekstremiste, përfshirë deklarata raciste, antifeministe dhe antisemite, po injorohen plotësisht në përpjekje për ta kthyer në figurë të shenjtë të kauzës konservatore. Kjo është një strategji klasike për të zhvendosur kufijtë e asaj që shoqëria konsideron të pranueshme.
Në thelb, kjo është ajo që kultura e luftës politike në SHBA po bën sot: shpërblen ata që thyejnë rregullat, që përdorin dhunën si instrument politik, dhe që nuk e njohin më ligjin si kufi. Ndërkohë, ata që kërkojnë të ruajnë etikën dhe standardet demokratike, ndihen gjithnjë e më të pafuqishëm.
Në këtë kontekst, rreziku nuk është thjesht një shpërthim dhune i izoluar. Rreziku është institucional: një klimë ku polarizimi, frika dhe retorika e përçarjes e bëjnë të pamundur ndërtimin e një konsensusi kombëtar, madje edhe pas tragjedive. Dhe kur kjo ndodh, demokracia vetë hyn në krizë.
Nëse SHBA e humb aftësinë për të reaguar me maturi, barazi dhe drejtësi pas dhunës politike – atëherë çdo krizë do të kthehet në përplasje. E çdo përplasje mund të sjellë një shkatërrim më të madh. Dhe kjo është ajo që sot duket më e mundshme se kurrë. /Përshtatur nga “The Guardian”
Lini një Përgjigje