FLASH
Shkruar nga Mario Lavia
Zero ide për të ardhmen, mungesë fokusi në ekonomi, budallallëqe për politikën e jashtme, asnjë drejtim politik për reformat...
Nuk ka lajme të vërteta. Ekziston nervozizmi i zakonshëm, premtimet e zakonshme të paqarta, aftësia dialektike e provuar dhe e përsëritur. Nga konferenca klasike për shtyp e Giorgia Melonit: në fund, nuk mbeti asgjë konkrete. Por duhet thënë: nuk është vetëm faji i saj. Dy orët e Melonit që shpërthejnë një herë në vit në Sallën e Grupeve Parlamentare janë paksa një pasqyrë e politikës italiane.
Zero ide për të ardhmen, mungesë fokusi në ekonomi, budallallëqe për politikën e jashtme, asnjë drejtim politik për reformat. Duke u përpjekur ta mbante zërin të ulët, Kryeministrja shpërtheu disa herë, rastësisht, me Fanpage dhe Domani, dy botime jo miqësore. Pjesa tjetër e gazetarëve, me shumë pak përjashtime, lanë përshtypjen, le të themi, se nuk donin ta provokonin Kryeministren. Asnjë gërvishtje, vetëm disa përkulje.
Ndoshta formati i kësaj konference për shtyp në fillim të vitit duhet të rimendohet vërtet. Më pak gazetarë, ndoshta me disa redaktorë, mundësi për t'u përgjigjur, më pak përkulje dhe më shumë kokëfortësi. Natyrisht, Giorgia zhytej në pellgun e bisedave të kota, siç di ajo vetë. Një politikane profesioniste, por kjo dihet prej vitesh.
Por raporti i vitit të kaluar ishte shumë i rrallë, dhe kështu ishin edhe idetë në proces. I gjithë raporti ishte i mbushur me shumë "do ta bëjmë", "po punojmë për të" dhe "jemi shumë të vetëdijshëm për të". Ishte e qartë se ndihesh shumë i fortë politikisht, dhe me të drejtë, duke pasur parasysh se nuk ka turbulenca të pakontrollueshme brenda shumicës, nga goditjet e Salvinit deri te ankthet e familjes Berlusconi.
Opozita qartësisht nuk ekziston për të, dhe duke e parë këtë, ajo nuk është krejtësisht gabim. Aq shumë, në fakt, saqë është gati ta miratojë ligjin zgjedhor me shumicën e zakonshme të votave. Sergio Mattarella? Sigurisht që nuk është dashuri, por në përgjithësi, marrëdhënia funksionon.
Partnerët socialë nuk janë problem; në fakt, disa, si CISL, janë në anën e saj. Ajo ka lundruar në valët e politikës ndërkombëtare, pjesërisht sepse askush nuk e ka portretizuar Donald Trump si një kërcënim për ekuilibrin global: "Kur nuk jam dakord me të, ia them." Sikur të ishte një problem personal dhe jo "çështja" që po e vendos planetin në një situatë të paprecedentë. Pastaj ajo del me një vërejtje të papritur: "Duhet të flasim me Rusinë."
Sigurisht, është pjesërisht roli që duhet të luajë. Ajo ndjen se ka një të ardhme të shkëlqyer përpara; padyshim, ajo nuk thotë se po mendon për Kuirinalin, duke u fshehur pas një shakaje qesharake ("Do të doja të paguhesha për të punuar me Fiorellon") ose për zgjedhje të parakohshme, por duket se nuk ka frikë nga asgjë. Ndoshta është pjesërisht edhe iluzioni i lehtë i plotfuqishmërisë së një gruaje që, çuditërisht, e gjen veten me vendin në duart e saj, edhe nëse nuk e di saktësisht se çfarë të bëjë me të./Përshtati “Pamfleti” nga “Linkiesta”
Lini një Përgjigje