FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Mbi një çerek milion njerëz marshuan nëpër Francë të shtunën dhe unë isha në radhët e tyre si vëzhgues. Sipas shumë mediave, marshimi ishte kundër Marine Le Pen dhe partisë së saj Rally National, e cila dominoi zgjedhjet evropiane të javës së kaluar. Por mes dhjetëra mijëra protestuesve në Paris pashë dhe dëgjova po aq kundërshtime ndaj Emmanuel Macron.
Emri i presidentit ishte në pankarta dhe në brohoritje ndërsa procesioni u largua nga Place de la Republique për në Place de la Nation. Kështu ishte edhe e Jordan Bardella-s. Presidentja 28-vjeçare e Tubimit Kombëtar – dhe njeriu që Le Pen thotë se do të jetë kryeministër në rast se partia e saj fiton zgjedhjet parlamentare më 7 korrik – ishte objektivi i shumë armiqësive.
Pozicioni i Macron ka rënë ndjeshëm për shkak të reformave të tij sociale dhe mbështetjes së tij për luftën në Ukrainë
Askush nuk kishte shumë për të thënë për Marine Le Pen. Bleva një kopje të Tribunës së Punëtorëve nga një grua rreth të pesëdhjetave dhe e pyeta se kë nuk i pëlqente më shumë: Macron apo Tubimi Kombëtar?
Macron, u përgjigj ajo, pa hezitim. Ajo e fajësoi atë për ngritjen e së djathtës për shkak të përbuzjes që ka treguar ndaj popullit. Ajo ishte ashpër ndaj BE-së dhe kur e pyeta nëse kishte votuar kundër ratifikimit të kushtetutës së BE-së në vitin 2005 në Francë, ajo u përgjigj se kishte votuar.
BE-ja është një gabim i madh në të majtën franceze. E majta e re progresive borgjeze në përgjithësi ka një pikëpamje pozitive për Brukselin; të majtët më të vjetër jakë blu mbeten po aq kundër BE-së siç ishin në vitin 2005, kur ata ishin blloku më i madh në votën jo për kushtetutën në referendum.
Figura e tyre politike ishte Jean-Luc Melenchon. Ai ishte aq i neveritur sa struktura e Partisë Socialiste mbështeti kushtetutën, saqë u largua dhe më në fund formoi La France Insoumise (LFI).
Melenchon mbeti i hidhëruar për tradhtinë për vite me radhë, veçanërisht për rolin e luajtur nga dy persona. “Dhjetë vjet më parë populli francez dha mendimin e tij dhe dy liderë, Nicolas Sarkozy dhe François Hollande… ranë dakord që ta kthenin votën jo të francezëve në një votë po”, tha ai në një intervistë në 2015. “Është vendi ynë që është i sëmurë, është demokracia që është shkelur'.
Përmbysja e rezultatit të referendumit në 2005 ishte një tradhti që nuk është harruar apo falur nga miliona francezë. Ishte një shkelje e besimit që shpjegon pse elita e qendrës në pushtet, qofshin ata Sarkozy, Hollande apo Macron, janë kaq të përbuzur.
Kjo ndjenjë është veçanërisht e fortë brenda një elementi të së majtës. Ata e përçmojnë Jordan Bardella-n jo sepse mendojnë se ai është racist, por sepse ai është një 'atlantist', në majë të Amerikës kapitaliste, ndryshe nga Marine Le Pen, të cilën e admirojnë se dëshiron të largohet nga NATO. Nga ana tjetër, Bardella është një tifoz i NATO-s.
Për habinë e përgjithshme, Hollande, një president i shëmtuar gjatë kohës së tij në detyrë midis 2012 dhe 2017, po kandidon për zgjedhjet parlamentare për Unionin e Frontit Popullor sepse thotë se "situata është e rëndë". Ai ndihmoi për ta bërë atë të rëndë. Sikur ai dhe Sarkozy dhe pjesa tjetër e klasës politike të respektonin rezultatin e referendumit në 2005, miliona francezë nuk do të kishin braktisur republikanët e qendrës së djathtë për Le Pen ose socialistët e qendrës së majtë për Melenchon.
Disa mijëra nga protestuesit në Paris të shtunën nuk kishin lindur as kur Franca votoi jo për Evropën. Ata kanë një ideologji tjetër të majtë, të importuar nga Amerika. Ata mbanin keffiyeh dhe valëvitnin flamuj palestinezë dhe ishin një shumëllojshmëri etnish, atë që Melenchon e quajti së fundmi "Franca e Re". Marine Le Pen i quan ata “Islamo-Gauchistes” dhe në një intervistë të dielën ajo paralajmëroi se ata kërcënojnë ekzistencën e Republikës.
Ka një shqetësim në rritje brenda koalicionit të Frontit Popullor, i cili u formua javën e kaluar, se Melenchon po pastron krahun e tij të moderuar të LFI-së dhe po e zëvendëson atë me kandidatë që përfaqësojnë më mirë këtë 'Francë të Re'. Një prej tyre është Aly Diouara, e cila poston rregullisht në Twitter për ‘hebrenjtë’ dhe ‘të bardhët’. Muajin e kaluar, gjatë fushatës për zgjedhjet evropiane, ai e përshkroi Raphaël Glucksmann të Partisë Socialiste si "kandidatin sionist të së djathtës liberale të së majtës". Diouara dhe Glucksmann janë tani partnerë në koalicionin e Frontit Popullor.
Një tjetër kandidat i LFI-së në zgjedhje është 29-vjeçari Raphaël Arnault, një anëtar i lartë i Antifa-s dhe një njeri i konsideruar aq ekstrem nga policia saqë është në një listë vëzhgimi.
Antifa ishte mes protestuesve në Paris të shtunën, duke marshuar nën një pankartë gjigante të veshur me petkun e tyre të zi. Teksa zbrisnin me këmbë në bulevardin Beaumarchais drejt Bastiljes, duartrokitën dhe kënduan për largimin e fashistëve. Herë pas here njëri prej tyre ndahej nga procesioni për të lyer mbishkrime në një vitrinë dyqani ose për të thyer një stacion autobusi.
Le Pen është e vetëdijshme se mes një pakice të konsiderueshme votuesish të majtë, Macron është më i urryer se ajo. Një nga arsyet pse partia e saj fitoi 88 vende në parlament në zgjedhjet e 2022 ishte për shkak të mënyrës sesi e majta votoi në raundin e dytë. Në zonat ku votuesit e majtë duhej të zgjidhnin midis një kandidati të Le Pen dhe një kandidati për Macron, 45 për qind abstenuan, 31 për qind shkuan për Macron dhe 24 për qind për të.
Në dy vitet që pasuan, pozita e Macron ka rënë ndjeshëm në mesin e të majtëve për shkak të reformave të tij sociale dhe mbështetjes së tij për luftën në Ukrainë, e cila është e papëlqyeshme për shumë njerëz.
Të dielën, Le Pen bëri fjalimin e saj te votuesi më tradicional i krahut të majtë. Tubimi Kombëtar, tha ajo, nuk është as i majtë dhe as i djathtë. Ajo e përshkroi atë si një "parti patriotike, objektivi i së cilës është të mos lejojë veten të jetë në pëllumba". Armiqtë e saj janë Melenchon dhe ‘Franca e Re’ e tij, dhe Macron dhe centrizmi i tij globalist, ‘një lëvizje që thith substancën e sovranitetit kombëtar përmes një strukture mbikombëtare’.
Shumë në të majtë pajtohen me përshkrimin e Le Pen për Macron, atë që ai vetë e quajti në vitin 2022 'centrizmi ekstrem' i tij. Për ta, është më shumë një rrezik për Francën sesa ekstremizmi i Le Pen./ The Spectator
Lini një Përgjigje