FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Izraeli është në një gjendje shoku ekstrem. Njerëzit janë të zemëruar me Hamasin, përgjegjës për krime të mëdha, gjë që ka ringjallur diçka shumë të thellë te hebrenjtë: dy mijëvjeçarë persekutimi dhe sigurisht Holokausti.
Kështu shprehet Roger Cohen, gazetari i New York Times, fitues i çmimit Pulitzer si pjesë e ekipeve të mediat që mbulojnë luftën në Ukrainë.
Izraeli supozohej të ishte vendi që do t'u jepte fund këtyre masakrave. Dhe befas zbulojnë se nuk është ashtu. Kjo i tronditi të gjithë. Ata ndihen të kërcënuar nga njerëz të armatosur rëndë. Mbizotëronte një ndjenjë se gjërat po ecnin në drejtim të paqes, e kam fjalën për Marrëveshjen e Abrahamit apo negociatat me Arabinë Saudite dhe se çështja palestineze ishte margjinalizuar
E gjithë kjo u zhduk përballë 1440 izraelitëve të vrarë në mënyrë barbare nga Hamasi.
Roger Cohen do të jetë në Bibliotekën Low Memorial të Universitetit të Kolumbias në Nju Jork për të marrë çmimin Pulitzer për Raportimin Ndërkombëtar, së bashku me një grup kolegësh nga New York Times, të dhënë për mbulimin e luftës në Ukrainë.
Merita që e fitoi atë ishte "The Making of Vladimir Putin" (Krijimi i Vladimir Putin), një portret i jashtëzakonshëm i presidentit rus.
Por një ditë pas masakrës së Hamasit, Cohen fluturoi në Izrael për të raportuar drejtpërdrejt mbi dramën e vendit.
Ishte në shkretëtirën e Negevit, në vendin e zhurmës që u shndërrua në një masakër, ku terroristët vranë mbi 250 vajza dhe djem.
"Kur qëndroni atje, ende ndjeni gjithçka që ndodhi. Ata ishin të rinj dhe donin vetëm të kërcenin”, shprehet ai.
“Kishte gjithashtu shumë zemërim ndaj qeverisë – thotë ai në telefon nga Tel Avivi – njerëzit e perceptojnë paaftësinë e saj, shpërqendrimin drejt problemeve dytësore, si reforma në drejtësi, kolonët e Bregut Perëndimor që duhet të mbrohen në incidente shkaktuar nga vetë ata. Kjo nuk ishte vetëm qeveria më e djathtë në historinë e Izraelit, por edhe më e paaftë. Është e qartë se përgjegjësia bie mbi liderët e vendit, veçanërisht mbi kryeministrin Netanyahu”.
A do të ketë një përballje?
"Jo tani. Hetimet, komisioni hetimor parlamentar, duke kuptuar sesi Hamasi kapërceu barrierat e konsideruara të pathyeshme dhe për 12 orë mundi të vriste sipas dëshirës, e gjithë kjo do të ndodhë. Por tani prioriteti është një tjetër: ne duhet të jemi të bashkuar dhe t'i japim fund një herë e mirë Hamasit si një fuqi ushtarake dhe politike në Gaza".
Deri në çfarë mase Izraeli do t'i dëgjojë thirrjet për të respektuar ligjin ndërkombëtar, duke shmangur shumë viktima civile?
"Eshte e vështirë. Gjaku tashmë po rrjedh. Ka një dëshirë për hakmarrje. Dëgjuam gjuhën e ministrit të Mbrojtjes, i cili fliste për “kafshë”. Në të njëjtën kohë, Izraeli mbetet një demokraci, me një popullsi që përfshin palestinezë, të ashtuquajturit "arabo-izraelitë", të vetëdijshëm se opinioni publik botëror ka frikë se në një pushtim të Gazës nuk do të respektohen ligjet e luftës, të cilat në vend të kësaj ekzistojnë dhe shoqëritë demokratike duhet të respektojnë. Izraeli ka nisur një apel për të evakuuar popullsinë e pjesës veriore të Rripit. Por është një operacion shumë problematik. Unë mendoj se Izraeli tani është i vendosur të asgjësojë, eliminojë dhe shkatërrojë Hamasin me çdo kusht."
Çfarë mendoni për argumentin se me hyrjen e plotë në Gaza, ushtria izraelite do të binte në grackën e ngritur nga Hamasi?
“Unë nuk mendoj se Izraeli mund ta konsiderojë seriozisht atë. Në këtë moment ndjenja dominuese është “kurrë më”. Jo më masakra të hebrenjve nga Hamasi, një organizatë e cila në aktin e saj themelues ndjek në mënyrë eksplicite shkatërrimin e shtetit hebre. Eliminimi i tij mund të bëhet vetëm me veprime tokësore”.
Kur flisni për rreziqe, përveç kostove njerëzore, a përfshini edhe rrezikun e anashkalimit të ndonjë dialogu, një afrimi me vendet arabe?
“Çdo dialog do të jetë i ngrirë, të paktën për ca kohë. Problemi është se e vetmja çështje politiko-diplomatike e harruar vitet e fundit është thelbi i çështjes: dy popuj duan të kenë shtetin e tyre në të njëjtën copë tokë. Dhe për mendimin tim ka vetëm një zgjidhje në botën reale. Kushdo që flet për një shtet konfederativ ku izraelitët dhe palestinezët jetojnë në paqe dhe demokraci, flet për La La Land. Këta dy popuj sot mund të jetojnë vetëm në dy shtete të veçanta, ku ndoshta një ditë në një të ardhme të largët mund të ndodhë ajo që ndodhi midis Francës dhe Gjermanisë dhe barrierat kufitare do të bëhen të parëndësishme. Por u desh një shekull”.
Por “dy popuj dhe dy shtete” është rruga që Netanyahu e ka delegjitimuar plotësisht?
“Pikërisht. Ai punoi me cinizëm për të forcuar Hamasin, në kurriz të Autoritetit Palestinez më të moderuar. Për sa kohë ekzistonte Hamasi, asnjë shtet palestinez nuk mund të ekzistonte; liderët ishin të ndarë midis një grupi terrorist radikal që kontrollonte Gazën dhe një Autoriteti Palestinez të dobësuar dhe të korruptuar në Bregun Perëndimor. Netanyahu e ka menaxhuar konfliktin, në vend që të punojë për ta zgjidhur atë. Një taktikë dritëshkurtër dhe e papërgjegjshme. Tani ne e dimë se çfarë çmimi do të thoshte të mashtroje Hamasin në një farë mënyre. Për sa kohë që nuk ka paqe mes izraelitëve dhe palestinezëve në hapësirën tokësore midis Mesdheut dhe Jordanit, do të ketë shpërthime periodike të dhunës”./Corriere della Sera
Lini një Përgjigje