FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Pak orë para mbërritjes së presidentit amerikan në rajon, një raketë goditi spitalin në Gaza duke vrarë dhjetëra civilë. Media e Hamasit, por edhe nga mediat zyrtare shtetërore turke, tentuan që faji t'i hidhej menjëherë Izraelit dhe të niste një valë e përgjithësuar protestash, edhe përtej botës myslimane, e cila në në një moment të caktuar funksionoi në favor të Hamasit.
Sulmi i koordinuar, sikur të ishte i planifikuar, grupor i udhëheqjes turke kundër Izraelit, i cili çoi në thirrjen e nxituar të qytetarëve izraelitë për t'u larguar menjëherë nga Turqia, ndërkohë që u parapri nga një manifest anti-izraelit i ministrit të Jashtëm Hakan Fidan në deklaratat e tij në Liban, dha sinjalin për një 'shpërthim' të botës myslimane kundër Izraelit. Dhe kjo nuk duhet të anashkalohet nga lidershipi amerikan pasi lidhet drejtpërdrejt me synimin e Turqisë për të treguar se ka një rol në rajon dhe se SHBA-të do të paguajnë një çmim nëse nuk shkojnë me 'rrjedhën'.
Presidenti amerikan Biden, i cili kishte ndërmarrë një mision me rrezik të lartë, tani sheh përpjekjet e tij duke u minuar nga kjo klimë shpërthyese që është zhvilluar dhe konfuzioni i krijuar mbi përgjegjësinë për sulmin në spital.
Me vizitën e tij në Izrael dhe më pas me pjesëmarrjen e tij në Aman në takimin e përbashkët me presidentin e Autoritetit Palestinez M. Abbas, monarkun jordanez Husein dhe presidentin egjiptian Al Sisi, presidenti amerikan donte të shprehte përkushtimin absolut të SHBA-së për sigurinë e Izraelit dhe në të njëjtën kohë për të mbajtur të gjallë kontaktet me arabët e moderuar që kanë një rol në çështjen palestineze, në mënyrë që menaxhimi i problemit të mos kalojë në kontrollin e ekstremistëve të Hamasit.
Natyrisht, interesi është fokusuar edhe tek Samiti Ndërkombëtar (nëse do të zhvillohet përfundimisht) i planifikuar për të shtunën nga presidenti i Egjiptit Al Sisi me pjesëmarrjen sipas informacioneve të para të 18 krerëve të shteteve dhe Sekretarit të Përgjithshëm të OKB-së, ku një Ndërhyrja ndërkombëtare do të tentohet për të ndalur gjakderdhjen, për të parandaluar përshkallëzimin dhe përhapjen e krizës dhe për të shmangur një katastrofë humanitare.
Që në momentin e parë, SHBA-ja ka mbajtur anën e Izraelit duke dënuar sulmin që mori, duke njohur të drejtën e vetëmbrojtjes, por me vetë Bidenin duke theksuar se duhet të shmangë pushtimin e Rripit të Gazës. Por amerikanët, si për arsye humanitare dhe politike, po bëjnë presion për një zgjidhje të menjëhershme të çështjes së ofrimit të ndihmës humanitare për Gazën.
Uashingtoni nuk do të donte të gjendej thellë në një konflikt ushtarak në këtë rajon, i cili teorikisht ka dalë jashtë fushëpamjes së politikës së jashtme amerikane. Përvoja e luftërave në Afganistan dhe Irak ka lënë përvoja traumatike në establishmentin amerikan, dhe tani sigurisht askush nuk do të dojë të përfshihet në një konflikt që Irani zgjedh të përshkallëzojë.
Por përtej angazhimit strategjik të SHBA-së për sigurinë e Izraelit dhe presioneve nga lobi shumë i fuqishëm hebre, është e ditur se pavarësisht marrëdhënieve jo aq të mira të Presidentit Biden me M. Netanyahun, Izraeli mbetet një shtyllë e pranisë strategjike amerikane në M. Anatoli.
Përpjekjet e nisura nga Presidenti Trump me Marrëveshjen e Abrahamit, jo vetëm që u mbështetën në administratën e Bidenit, por iu dha shumë kohë dhe kapital diplomatik për të arritur në një frymë të rivendosjes së marrëdhënieve të Izraelit me Arabinë Saudite, një proces i përmbysur nga ajo që pasoi më 7 tetor. Për SHBA-në, krijimi i një korridori sigurie, bashkëpunimi dhe mirëkuptimi nga Gjiri në Mesdhe me përfshirjen e vendeve të Gjirit, Egjiptit dhe Izraelit është një element kyç i strategjisë së saj. Krahas stabilitetit të furnizimit me energji të tregjeve, ai vepron edhe si një kundërpeshë e fortë ndaj politikës amerikane të frenimit të Kinës (dhe më pak sigurisht të Rusisë) e cila ruan lidhje të ngushta me Gjirin dhe vendet e Afrikës Qendrore. Normalizimi i marrëdhënieve S.Arabia-Izrael ishte thelbësor për promovimin e planit për Korridorin IMEC që do të lidhë Indinë, përmes Lindjes së Mesme me Mesdheun dhe Evropën.
Armiqtë e këtij korridori ishin të dhëna: Kina e cila do të shihte të degradohej korridori i saj Brez dhe Rruga, Irani që do të margjinalizohej nga një zhvillim i tillë dhe në të njëjtën kohë do të lihej i vetëm për të kërkuar zhdukjen e Izraelit dhe sigurisht. Turqia e cila e pa veten të anashkaluar në këtë Plan strategjik dhe të madh gjeopolitikisht të rëndësishëm.
Biden do të kërkonte si me kontaktet e tij me Autoritetin Palestinez ashtu edhe me liderët e Jordanisë dhe Egjiptit të bindë se nuk e ka braktisur edhe në këto kushte përpjekjen për të gjetur një zgjidhje të bazuar në të dy shtetet, por të paktën në të parën shembull për të siguruar që nuk do të ketë zhvillime të tilla në Gaza që do të çojnë në një çarje të plotë në marrëdhëniet izraelito-arabe.
Natyrisht, ekuacioni është jashtëzakonisht i vështirë, pasi të gjithë e pranojnë se qëllimi i Izraelit për të shkatërruar Hamasin është legjitim, pasi përndryshe ai jo vetëm që do të rigjigantohet brenda Rripit të Gazës por do të japë edhe mesazhin e gabuar se pas një sulmi të tillë vrastar, mund të mbetet i pandëshkuar dhe të jetë bashkëbisedues i komunitetit ndërkombëtar dhe Izraelit. Por një sulm tokësor do të ketë gjithashtu pasoja shkatërruese dhe gjithashtu nuk ka strategji daljeje nga një opsion.
Pas goditjes në spitalin e Gazës, i gjithë ky plan dhe planet amerikane hidhen në erë. Dhe tani perspektiva e një de-përshkallëzimi tashmë të vështirë të tensionit në Lindjen e Mesme po zvogëlohet. Pasi disa kanë interes dhe nuk është vetëm Hamasi por edhe ata që nxituan të përfitojnë nga situata si Turqia, që kriza të përshkallëzohet./Marrë dhe përshtatur nga Protothema.gr.
Lini një Përgjigje