
Duket si një film, ose pothuajse si një video lojë, por nuk është ashtu. Është një luftë e vërtetë. Filmimet janë bërë ditë e natë gjatë betejës prej nëntë muaj për kontrollin e qytetit Bakhmut, në Donbass.
Skena e parë nuk kursen asgjë. Një ushtar vrapon nëpër një fushë, një granatë shpërthen para tij. Ai dëgjohet që shan e mallkon. Lufta është e mbushur me mallkime. Aty pranë dëgjohen shpërthime. “Kur*ë”, thërret ai dhe hidhet në një llogore. Imazhi fokusohet në një shpellë nën tokë ku ka ushtarë të tjerë ukrainas. Logoja e videos tregon “Da Vinci”, e cila që nga mesi i marsit është brigada që ka marrë emri i Dmytro Kotsiubailo, komandanti më i ri i brigadës në ushtrinë ukrainase, i vrarë më 7 mars në moshën 27-vjeçare. Nofka e tij e betejës ishte pikërisht “Da Vinçi” dhe që atëherë ka qenë një nder të luftojë me njerëzit e tij.
Disa sekonda më vonë dhe një bombë shpërthen në hyrje të shpellës. Një ushtar është plagosur. “Si jeni, a keni vdekur?”, pyesin të tjerët nga mbrapa. Ai ngre krahun: rri në tokë, nuk dihet nëse është plagosur, megjithatë është gjallë. Më pas fillon një shkëmbim intensiv zjarri me automatikë. Rusët janë pak metra larg, po tentojnë të pushtojnë llogoret e Ukrainës, janë të mbështetur nga artileria e tyre.
Të shtënat vazhdojnë ngushtë. Ushtarët thërrasin njëri-tjetrin. “Vazhdoni të gjuani, kontrolloni llogoren në të djathtë, kujdes se ka rusë përpara, ejani këtu dhe mbulohuni, mbani pozicionin”, i bërtasin njëri-tjetrit. Herë pas here qarkullojnë revista të reja, disa merren nga çanta e të plagosurit. “Sa Orkë keni vrarë?” pyesin njëri-tjetrin. Për ta, armiqtë janë thjesht "Orkë". Armiqtë janë aq afër sa mund t'ë dëgjohen. Është një farë Vlady që ata i bërtasin të nxitojë dhe të kërkojë strehim. Një ushtar shumë i ri njofton triumfalisht se ka vrarë disa armiq. Ata janë shtrirë në tokë, duke u zvarritur përgjatë fundit të hendekut. Për fat të tyre sot nuk bie shi, përndryshe do të zvarriteshin në baltë. /Pamfleti
Lini një Përgjigje