FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Të sulmuarit – Amerika e Bush-it, ose New York-u/Wall Street si kryeqyteti i financave globale, ose Pentagoni në Washington – figuronin në krye të armiqve historikë të së majtës, domethënë Perandorisë së Keqe, fajtore për të gjitha vuajtjet planetare.
Është një kujtim personal dhe disa mësime nga këto 22 vite histori. Isha zhvendosur në Kaliforni një vit më parë kur na goditi sulmi terrorist më vdekjeprurës në historinë amerikane.
San Francisko, bastion i së majtës radikale që nga vitet 1960, më 11 shtator 2001 në pak orë u transformua.
Nga dritaret e të gjitha shtëpive pashë të shfaqeshin flamuj.
Në zi kombëtare, edhe qyteti simbol i përparimtarëve dhe pacifistëve e zbuloi veten si patriot.
Ndarja mes dy Amerikave u pezullua, tragjedia na bëri të harrojmë dallimet ideologjike, të gjithë së bashku u kapëm pas flamurit.
Ishte një pamje prekëse dhe mahnitëse për mua: erdha nga një Evropë më cinike dhe e zhgënjyer.
Heronjtë e momentit u bënë zjarrfikësit dhe policët e Nju Jorkut që po gërmonin duke rrezikuar jetën mes rrënojave të Kullave Binjake.
San Francisko shpejt u kthye në veten e tij të mëparshme. Flamuj të tjerë, pankarta të tjera, slogane të tjera: sheshi i krahut të majtë po mobilizohej kundër Amerikës së Bush-it, kundër ligjeve speciale kundër terrorizmit, kundër pushtimit të Irakut të nisur në janar 2003.
Në vend të flamurit, karikatura-portret e një Bush-i të transformuar në Adolf Hitler u shfaq në procesionet oqeanike që parakaluan në Kaliforni dhe shumë qytete të tjera amerikane.
Ngjashëm si me konfliktin në Vietnam, “anti-amerikanizmi” i së majtës amerikane kishte arsyet e tij të shenjta për luftën në Irak.
Administrata e Bush-it gënjeu kombin dhe botën për lidhjet midis Sadam Huseinit dhe Al Kaedës.
Sekretari i Shtetit Colin Powell paraqiti prova të rreme të armëve të Irakut të shkatërrimit në masë në OKB.
Në korrik 2003, filloi pezullimi i të drejtave civile, skandal që vazhdon ende. Fotot e torturave të të burgosurve në Abu Graib bënë xhiron e botës.
Si në Vietnam në vitet 1960, Amerika po shkelte vlerat e saj në luftë.
Por nëse e fokusoni kujtesën vetëm në atë që ndodhi pas sulmit në Bagdad në vitin 2003, harroni një sfond të rëndësishëm.
Për një pjesë të shoqërisë amerikane, dënimi i SHBA-ve – dhe i gjithë Perëndimit – kishte filluar shumë më herët: në të njëjtën ditë tragjike të 11 shtatorit 2001.
Për të kuptuar se kur u hodhën premisat e teorive konspirative që nxitën epokën e Trump-it, më pas pandeminë dhe fushatën e vaksinimit, duhet të kthehemi në atë datë.
Gjatë Trumpizmit fabrika e lajmeve të rreme pa të mbizotëronte një frymëzim i krahut të djathtë.
Megjithatë, pas sulmit ndaj Kullave Binjake, ishte një pjesë e së majtës globale – rrymat e saj më radikale – që përfundoi e hipnotizuar nga zhurmat për komplote.
Agresori – Al Kaeda – vinte nga kampi i “të mirëve” ose të paktën “viktimave”, në manikeizmin e së majtës dogmatike: domethënë nga bota arabo-islame, sipas përkufizimit të kataloguar midis të shtypurve të tokës.
Të sulmuarit – Amerika e Bush-it, ose New York-u/Wall Street si kryeqyteti i financave globale, ose Pentagoni në Washington – figuronin në krye të armiqve historikë të së majtës, domethënë Perandorisë së Keqe, fajtore për të gjitha vuajtjet planetare.
Meqë me 11 shtatorin ai ishte supozuar “i dobët” për të sulmuar superfuqinë e urryer dhe për të derdhur gjak të pafajshëm duke masakruar tre mijë qytetarë të pambrojtur, për përbërësin më ekstremist dhe partizan të së majtës ishin dy raste.
Ose patëm guximin të duartrokisnim Osama Bin Laden-in, ta kremtonim masakrën si një triumf të drejtësisë: këtë bënë shumë palestinezë dhe turma të ndryshme arabe që u derdhën në sheshet e vendeve të tyre.
Ose mund të gjendej një zgjidhje më e mrekullueshme për të shpëtuar shpirtin e dikujt: pretendimi se tmerri në të vërtetë ishte komplotuar nga vetë amerikanët, ndoshta në bashkësi me aleatët e tyre izraelitë..
Kështu lindën teoritë e 11 shtatorit të orkestruara nga CIA dhe Mossad, teori që mbijetojnë edhe sot.
Është shkurtesa makabre e të menduarit magjik që shfajëson xhelatin dhe e nxjerr viktimën në gjyq.
Është perversiteti ndaj të cilit ka reaguar Oriana Fallaci me shkrimet e saj të paharrueshme denoncuese.
Ideja se pas 11 shtatorit kishte një ndjenjë pro-amerikane, e cila u shpërdorua më pas nga Bush-i, është një trillim i pastër.
Kjo ndjenjë nuk ka ekzistuar kurrë ose ndoshta për disa orë, koha në të cilën gazeta pariziane Le Monde titullohej në faqen e saj të parë “Ne jemi të gjithë amerikanë”.
Zilia ndaj Amerikës, pakënaqësia për forcën e saj, urrejtja ndaj suksesit të saj kanë qenë konstante për dekada, dhe veçanërisht që kur fitorja në Luftën e Ftohtë e bëri atë, shkurtimisht, të vetmen superfuqi.
Bill Clinton ishte presidenti më multilateral që mund të imagjinohej, megjithatë Al Kaeda filloi përgatitjet për 11 shtatorin gjatë presidencës së tij.
Clinton kërkoi falje për skllavërinë e njerëzve me ngjyrë dhe për dështimin për të shpëtuar Ruandën.
Në vitet 1990, Amerika ndërhyri ushtarakisht tre herë për të shpëtuar Kuvajtin, Bosnjën dhe Kosovën, të gjitha kombet myslimane. Dhe në rastin e dy të fundit nuk kishte asnjë avantazh për SHBA-të.
Bin Laden filloi shpalljen e tij të luftës ndaj Amerikës në vitin 1996, në kulmin e internacionalizmit të mirë të Clinton-it.
Përshkallëzimi i sulmeve kundër Amerikës – që nga sulmi i parë në Qendrën Botërore të Tregtisë më 26 shkurt 1993, i cili për mrekulli të pastër shkaktoi vetëm gjashtë vdekje dhe një mijë të plagosur, deri në anijen USS Cole – përkoi me dy mandatet presidenciale të Clinton-it.
Masakra e Kullave Binjake ishte në një kohë kur Amerika qeverisej nga një udhëheqës që punonte në mënyrë aktive për t’u dhënë palestinezëve një shtet.
Diçka e ngjashme ndodhi kur Brukseli u godit për vdekje nga sulmet terroriste islamike më 22 mars 2016: 32 qytetarë u vranë në aeroportin Zaventem dhe stacionin e metrosë Maelbeek.
Analizat e nxituara dolën menjëherë në shumë media perëndimore.
Pas xhihadizmit belg, shkruanin shumë komentues, ekzistonte “getoizimi” i emigrantëve islamikë, ndaj fajin e kishte gjithmonë Perëndimi.
Ishte vazhdimi i filmit të parë tashmë pas sulmit në Kullat Binjake.
Ndër arsyet e dhunës xhihadiste në vitin 2016, lagjja Molenbeek në Bruksel u quajt geto, kryesisht nga gazetarë që nuk kishin qenë kurrë atje.
Nuk është kjo fjalë që përshkruan Molenbeek-un, as Brukselin, as Belgjikën e sotme.
Një nga studiuesit më të mëdhenj të xhihadizmit, francezi Olivier Roy, ishte ndër të parët që denoncoi gabimin e analizës, ai menjëherë vuri në dukje se shumica e terroristëve janë fëmijë të shtresës së mesme të ulët, të pasur, të cilët rrëshqitën në delikuencë të zakonshme. para se të gjente në fanatizmin fetar një alibi.
Mirëqenia belge është një nga më bujaret, gjithëpërfshirëse ndaj të huajve.
Në Molenbeek jetojnë afrikano-veriorë të gjeneratës së dytë ose të tretë, të cilët janë bërë avokatë, mjekë, inxhinierë, mësues dhe deputetë.
Shfrytëzimi, margjinalizimi, vështirësi sociale? Gurutë e Talkshow i përdorin këto formula si kalimtare, nga dembelizmi intelektual.
Por çka urrejnë islamistët për Perëndimin nuk është shfrytëzimi kapitalist dhe as pabarazitë sociale, çka ata denoncojnë është shteti laik që i vendos të gjitha fetë në të njëjtin nivel, liria e shprehjes, liria e doganave, emancipimi i grave, fakti që gratë mund të studiojnë dhe të punojnë, të vishen si të duan, të martohen me kë të duan.
Paraardhësi vendimtar i 11 shtatorit që nuk donim ta kuptonim ishte pika e kthesës së Islamit në vitin vendimtar dhe të tmerrshëm të 1979-ës.
Edhe para se të shfaqeshin qelizat e xhihadit dhe terrorit.
Ndryshimi ndodhi në një pjesë të bashkësisë islame ashtu si Belgjika dhe e gjithë Evropa po përmirësoheshin: ata po bëheshin më pak racistë, shumë më të hapur ndaj kulturave të origjinës, gjuhëve dhe zakoneve të botës së Magrebit.
Njëherazi, një pjesë në rritje e emigracionit islam po ndryshonte qëndrimin e saj ndaj nesh.
Një hap kyç në atë përmbysje përkon me “revolucionin” e Khomein-it në Iran (1979), themelimi i një teokracie shiite që denoncon Perëndimin si një qytetërim dekadent, imoral, të korruptuar dhe mëkatar.
Paralelisht ka një kthesë obskurantiste në Arabinë Saudite në të njëjtin vit, ku monarkia ka frikë se do të përfundojë si Shahu i Persisë dhe reagon ndaj sfidës së Khomein-it duke u bërë aleat me klerin më reaksionar vehabist.
Nga ai moment, Riadi filloi të përdorë lumenj petro-dollarësh për të financuar xhamitë dhe medresetë ku predikohet urrejtja për Perëndimin.
Që nga ato vite, disa nga emigrantët myslimanë të indoktrinuar nga fundamentalizmi kanë filluar të mendojnë se i tyre është një qytetërim superior, se nuk kanë asgjë për të mësuar, në të vërtetë ata duhet të shmangin çdo kontaminim me ne.
Është shtuar një ndjenjë e pakënaqësisë ndaj Perëndimit, e nxitur nga klasat e tyre sunduese.
Udhëheqësit e Afrikës së Veriut dhe botës arabe që plaçkitën burimet e popullit të tyre nxitën një narrativë që ia atribuonte të gjithë mjerimin trashëgimisë koloniale, imperializmit perëndimor.
Kjo viktimë është përqafuar nga shumë prej nesh, me një obsesion për mëkatet e kolonializmit. Kolonializmi perëndimor përfundoi në atë pjesë të botës, të paktën 75 vjet më parë.
Me dy krizat energjetike të viteve 1970, filloi një transferim masiv i pasurisë në Lindjen e Mesme.
Lumenjtë me petro-dollarë kanë pasuruar disa nga klasat sunduese më grabitqare dhe më të korruptuara në planet.
Në vend që të investojnë në arsim dhe modernizim – siç bënë Singapori dhe Koreja e Jugut, të cilat ishin shumë më të varfra se vendet arabe në vitet 1950 – super të pasurit e botës arabe kanë investuar në fundamentalizëm të përkushtuar për të mbjellë urrejtje për Perëndimin., si çimento ideologjike e pushtetit të tyre.
Dhe shumë prej nesh vazhduan t’i përshkruanin ata si viktima.
Në vitet e fundit, për fat të mirë, terrorizmi islamist është zbehur në Amerikë dhe Evropë.
Një shpjegim qëndron në faktin se ne kemi mësuar të mbrohemi më mirë, për fat të keq me kosto të larta.
Princi saudit Mohammed bin Salman, i njohur si MbS, ka filluar t’i marrë pushtetin dhe burimet ekonomike pjesës më të prapambetur dhe të egër të klerit të tij.
Gjendja e grave saudite po përmirësohet, vendi dëshiron të hapet ndaj turizmit, ka shenja që Arabia e MbS synon të bëhet një Dubai i madh.
Mbetet një regjim autoritar, siç e ka treguar vrasja e gazetarit opozitar Jamal Khashoggi .
Dubai ka gjithashtu një sistem politik autoritar. Megjithatë, mungesa e demokracisë nuk përjashton një laicizëm të shoqërisë.
Nëse paratë saudite pas forcave xhihadiste zhduken, kërcënimi që arriti kulmin më 11 shtator 22 vjet më parë do të dobësohet për Perëndimin.
Megjithatë, bombat dhe masakrat vazhdojnë në vendet islamike.
Ndodh që dëgjojmë nga ndonjë ekspert i supozuar se faji është gjithmonë i Perëndimit.
Kjo edhe kur bëhet fjalë për grindjet mes shiitëve dhe sunitëve që kanë zgjatur që nga vdekja e Profetit: viti 632 pas Krishtit./ Corriere della Sera
Lini një Përgjigje