FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Në Santorini, ku toka nuk pushon së dridhuri, disa zgjodhën të qëndronin. Nuk bëhet fjalë për fat apo jo, por për një vendim të ndërgjegjshëm për të vazhduar jetën e tyre, pavarësisht pasigurisë.
Të tjerët sepse kanë përgjegjësi që nuk mund t'i braktisin, të tjerët sepse nuk kanë frikë nga shkalla e Rihterit, duke përjetuar prova edhe më të ashpra. Në një ishull të goditur nga stuhitë sizmike të paprecedenta, këta janë njerëzit që qëndrojnë në këmbë, duke këmbëngulur se jeta nuk ndalet sepse toka tundet.
Xheni Baja, 20 vjeç, punon si recepsioniste në De Sol, dimër dhe verë. Ajo kishte zgjedhjen të largohej – ose në Athinë ose në atdheun e saj në Shqipëri. “Në fillim situata nuk ishte aq shqetësuese , as që më shkoi në mendje të largohesha”, thotë ajo, duke shtuar "por tani, kur gjërat bëhen të vështira, unë kam mendime të tjera".
Ajo, si shumë të tjera, është mësuar me tërmetet, “por jo me këtë frekuencë ”, sikundër shprehet.
Të afërmit e saj tashmë janë larguar nga ishulli, por për momentin ajo nuk po mendon t'i ndjekë. Për të, jeta në Santorini vazhdon, edhe nëse toka nën këmbët e saj ‘refuzon’ të qëndrojë në vend.
Antonis Koronios, 74 vjeç, është një nga ata që nuk menduan për asnjë moment largimin nga Santorini. i lindur dhe i rritur në ishull, ai nuk ka frikë nga magnitudat e Rihterit. Në fund të fundit, ai përjetoi tërmetin e madh të vitit 1956 , kur, si fëmijë, flinte në një tendë në fushë me familjen e tij.
Sot ka në krah Markos, gomarin e tij, dhe për të mjafton. " Unë kam kafshët e mia, a duhet të heq dorë prej tyre?" "Kush do të kujdeset për ta?" thotë me sigurinë e një njeriu që ka mësuar të jetojë në një vend ku toka nuk është kurrë plotësisht e qëndrueshme. "Nga çfarë duhet të kem frikë në moshën time?" “As vullkani, as tërmeti, as asgjë”.
Nëse diçka e shqetëson atë, nuk janë dridhjet e tokës, por dridhjet e një shoqërie në ndryshim. " Kam frikë për fëmijët e fëmijëve të mi. Jo për tërmetin, ju mund ta përballoni atë. Kam frikë për të gjithë anormalët që ecin mes nesh, për kriminalitetin. Këto janë ato që më trembin".
Sofia Athanasiadou jeton dhe punon në Santorini prej 21 vitesh. E takuam në tarracën e hotelit U&M Suites në Firostefani. Hoteli është pothuajse i varur mbi shkëmb, por ajo mbetet e qetë. Ajo nuk mendoi për asnjë moment të largohej nga ishulli, edhe kur tërmetet u bënë një dukuri e përditshme.
“Nuk u largova sepse kam përgjegjësi – si në punën time ashtu edhe si qytetare”, thotë me vendosmëri.
Në vijim, Sofia shprehet se “nuk dua t'i lë klientët e mi pa dikë që t'i shërbejë. Unë e di se çfarë të bëj në rast tërmeti, kam ndjekur seminare të ndihmës së parë dhe mund të ofroj ndihmë nëse është e nevojshme. Jam në dijeni të planit të Talos dhe seriozitetit të situatës”.
Edhe pse ajo vetë qëndron në ishull, ajo i dërgoi dje me avion në Athinë fëmijët e saj, 13 dhe 14 vjeç , te miqtë e familjes, për një siguri më të madhe. " Unë qëndrova me burrin tim. Ne jemi këtu për klientët tanë”. /Përshtati Pamfleti nga Protothema/
Lini një Përgjigje