FLASH
Shkruar nga Diplomatico | Pamfleti.netHa iniziato da bambino nel teatro di Jenin, è diventato un comandante armato dell'Intifada, è evaso come una leggenda dalla prigione di Gilboa, ma oggi vaga senza casa e senza strada. La storia di una figura che incarna il fallimento della pace e la tragedia collettiva palestinese...
Zakaria Zubeidi è il nome che riassume tutte le contraddizioni della causa palestinese, un combattente che ha cercato di diventare un artista, un prigioniero diventato simbolo di libertà, un liberto che non riusciva a trovare la strada di casa. Dal campo di Jenin alla spettacolare fuga da Gilboa, dal palcoscenico del "Teatro della Libertà" alle celle israeliane, Zubeidi rimane una figura che nemmeno l'eroismo ha salvato dalla disperazione. La sua storia è lo specchio di un popolo senza soluzione e un monito per il mondo che si rifiuta di ascoltare il dramma palestinese.
Zakaria Zubeidi è una delle figure più complesse, controverse e mitizzate della storia palestinese contemporanea. Incarna le contraddizioni di una nazione che per decenni ha oscillato tra speranza e disperazione, tra guerra e riconciliazione, tra armi e arte. La sua storia è uno straziante scontro tra personalità e ideologia, tra l'identità di un guerriero e l'anima di un artista. Zubeidi è il prodotto di una violenza continua, ma anche la voce di quella parte del popolo palestinese che cerca dignità, indipendenza e il diritto di esistere al di là della narrazione della vittima o del terrorista.
Nato nel 1976 nel campo profughi di Jenin, Zubeidi è cresciuto in un ambiente segnato da continue tensioni politiche, sociali ed economiche. Entrò a far parte di un teatro per bambini fondato da un'attivista israeliana, Arna Mer, che mirava a costruire ponti tra comunità divise. Questo teatro non era solo uno spazio di intrattenimento, ma un tentativo di coltivare una cultura di resistenza attraverso l'arte. Zubeidi, fin da giovane, ha messo in scena spettacoli teatrali che sfidavano la realtà dell'occupazione e cercavano di ravvivare un senso di coscienza collettiva. Ma questa prima esperienza teatrale fu brutalmente interrotta quando, a soli 13 anni, fu ferito dall'esercito israeliano durante un'operazione nel campo. Il trauma fisico e psicologico di questo evento lo segnò per sempre e pose le prime pietre del cammino che avrebbe seguito.
Gjatë Intifadës së Dytë (2000–2005), Zubeidi u bë një ndër komandantët më të njohur të Brigadës Martire al-Aqsa, krah i armatosur i lëvizjes Fatah. Ai drejtoi qindra luftëtarë në Jénin, duke organizuar rezistencën ndaj ofensivave izraelite. Në sytë e Izraelit, ai u kthye në një objektiv strategjik, një terrorist i rrezikshëm që duhej eliminuar. Në sytë e shumë palestinezëve, ai ishte heroi që luftonte për dinjitetin e popullit të tij. Por dhuna nuk ishte thjesht politike për të – ajo ishte personale. Në vitin 2002, nëna e tij dhe vëllai u vranë gjatë një operacioni izraelit, çka për të përforcoi bindjen se nuk kishte më hapësirë për kompromis.
"Ne i dhamë gjithçka paqes, dhe morëm një plumb në gjoks," shprehej ai, duke i bërë jehonë ndjenjës së thellë të tradhtisë që përjetojnë shumë palestinezë.
Në vitin 2007, në një kthesë dramatike, Zubeidi pranoi një amnisti nga Izraeli dhe vendosi të braktisë armët. Ai iu rikthye artit, duke themeluar "Teatrin e Lirisë" në Jénin, një hapësirë kulturore që synonte të fuqizonte të rinjtë palestinezë përmes edukimit artistik. Kjo ishte një përpjekje për të ndërtuar paqen nga poshtë, përmes transformimit të dhimbjes në krijimtari. Por ndërsa ai kërkonte një rrugë të re, realiteti politik nuk e lejonte. Në vitin 2011, amnistia iu anulua dhe ai u burgos nga Autoriteti Palestinez pa akuza të qarta, çka ngriti pyetje të rënda për funksionimin e drejtësisë në territoret palestineze dhe për vendin e tij në sistemin politik të fragmentuar.
Në vitin 2019, Zubeidi u arrestua sërish nga autoritetet izraelite, i akuzuar për përfshirje në sulme të armatosura ndaj objektivave civile. E ardhmja e tij dukej e mbyllur përfundimisht në qelitë e një burgu të sigurisë së lartë, derisa ndodhi një nga ngjarjet më spektakolare në historinë e burgjeve izraelite: në shtator 2021, ai dhe pesë të burgosur të tjerë u arratisën nga burgu Gilboa përmes një tuneli të gërmuar në fshehtësi të plotë. Arratisja e tyre, përtej suksesit taktik, kishte një domethënie të thellë simbolike, ajo u përjetua nga palestinezët si një akt i pastër i sfidës ndaj shtypjes, si një rikthim i fuqishëm i njeriut që nuk dorëzohet kurrë.
Por liria e tij nuk zgjati shumë. Ai u rikap pas pak ditësh dhe u rikthye në izolim, ndërsa gjendja e tij shëndetësore dhe psikologjike u bë temë shqetësimi për organizatat ndërkombëtare të të drejtave të njeriut. Në janar 2025, në kuadër të një marrëveshjeje të ndërmjetësuar pas luftës në Gaza, Zubeidi u lirua si pjesë e një shkëmbimi të të burgosurve me pengje izraelite. Por kthimi i tij në Ramallah nuk shënoi një rilindje, por një trishtim tjetër: ai nuk mund të rikthehej në Jénin, qytetin ku kishte lindur, rritur dhe luftuar, pasi zona ishte nën operacione të vazhdueshme izraelite. Ai mbeti, si gjithmonë, një simbol i mbërthyer mes miteve dhe realitetit, i lavdëruar nga turma por i përjashtuar nga e përditshmja.
Zubeidi è più di un individuo. È la storia condensata di un popolo che vive sull'orlo dell'impossibile. È un progetto di pace fallito, uno specchio di una politica perduta e un promemoria che senza giustizia non c'è pace, non c'è teatro, non c'è vita. In definitiva, rimane un uomo che ha cercato di sopravvivere attraverso l'arte, ma ha dovuto affrontare un mondo che non gli ha mai concesso un palcoscenico libero, né una via d'uscita dall'infinito tunnel dell'occupazione e del dolore collettivo. / Opuscolo
Lini një Përgjigje