FLASH
Shkruar nga Pamfleti
L'Iran sta mettendo a nudo i limiti di una presidenza costruita sul bluff, sull'improvvisazione e sui rituali di sottomissione...
Il modo in cui l'amministrazione di Donald Trump sta gestendo la situazione di stallo con l'Iran ha seriamente messo in discussione la credibilità della politica estera americana, scrive Fareed Zakaria in un'analisi originariamente pubblicata sul Washington Post.
L'autore sottolinea che, dopo la presidenza di Barack Obama, una delle principali critiche mossegli riguardava il suo ritiro dalla "linea rossa" in Siria, ovvero la decisione di non intervenire militarmente dopo l'uso di armi chimiche. All'epoca, Donald Trump e altre figure repubblicane definirono questa scelta un fallimento che danneggiò la reputazione internazionale degli Stati Uniti.
Tuttavia, Zakaria sostiene che i recenti sviluppi della crisi iraniana rendano la decisione di Obama più prudente. La scorsa settimana, Trump ha avvertito sui social media che gli Stati Uniti avrebbero colpito le infrastrutture energetiche iraniane se quest'ultima non avesse riaperto lo Stretto di Hormuz entro 48 ore.
L'Iran non ha dato ascolto a questo ultimatum e ha continuato le sue azioni. In risposta, Trump ha rinviato la decisione di attaccare, affermando che erano in corso "colloqui produttivi" tra le parti. Le autorità iraniane hanno negato l'esistenza di questi colloqui. Successivamente, il presidente degli Stati Uniti ha annunciato un ulteriore rinvio della decisione.
Secondo l'analisi, questo comportamento mostra uno schema ricorrente: dichiarazioni forti che cambiano rapidamente e politiche che non rimangono coerenti. Zakaria sottolinea che le dichiarazioni di Trump su dazi, guerra o obiettivi militari spesso non si traducono in politiche coerenti.
L'analisi rileva inoltre che l'instabilità nelle dichiarazioni e nelle decisioni ha danneggiato la percezione internazionale della credibilità americana. Invece di una politica prevedibile, la situazione viene presentata come un processo instabile, in cui le posizioni cambiano di giorno in giorno.
L'analisi completa di Fareed Zakaria
Negli anni successivi alla presidenza di Barack Obama, si diffuse la convinzione che uno dei suoi maggiori errori di politica estera fosse stata la sua "linea rossa" in Siria. Aveva affermato che avrebbe attaccato la Siria se avesse usato armi chimiche, ma quando emersero prove del loro effettivo utilizzo, rimise la questione dell'intervento al Congresso, che si rifiutò di agire.
«Un disastro», lo definì all'epoca Donald Trump. La causa di «danni generazionali e alla reputazione», disse il senatore Marco Rubio (repubblicano della Florida). Parte di «un labirinto di ambiguità» nella politica estera, sostenne Pete Hegseth qualche anno dopo. Ignorando una linea rossa che lui stesso aveva tracciato, spiegò il senatore Lindsey Graham (repubblicano della Carolina del Sud), Obama rischiò di dilapidare la credibilità americana nel mondo.
Tërheqja e Obamës nga vija e kuqe duket si model i politikëbërjes së kujdesshme krahasuar me atë që kemi parë që nga fillimi i luftës me Iranin. Javën e kaluar, Presidenti Trump postoi në rrjetet sociale se “Nëse Irani nuk hap plotësisht, pa kërcënim, Ngushticën e Hormuzit, brenda 48 orëve nga ky moment i saktë, Shtetet e Bashkuara të Amerikës do të godasin dhe shkatërrojnë termocentralet e tyre të ndryshme, duke filluar me më të madhin.”
Pjesa tjetër e historisë është tashmë e njohur. Irani refuzoi të frikësohej nga ky kërcënim dhe vazhdoi sulmet e tij dhe mbylljen e ngushticës. Reagimi i Trump-it? Tërheqje e shpejtë dhe njoftim se kishte shtyrë çdo veprim ndaj infrastrukturës energjetike për pesë ditë, duke pretenduar se papritur, brenda natës, Irani dhe SHBA kishin hyrë në “bisedime produktive” drejt një “zgjidhjeje të plotë dhe përfundimtare të armiqësive tona në Lindjen e Mesme.” Iranianët mohuan që bisedime të tilla të kishin ndodhur. Tani Trump thotë se po e zgjat pauzën edhe për një javë e gjysmë.
Tashmë është e qartë se Trump po gjykohet me një standard më të ulët. Kur ai thotë se do të rrisë tarifat në 130 për qind ose se do të shkatërrojë fushën më të madhe të gazit të Iranit ose se “lufta është shumë e përfunduar, pothuajse,” asnjë nga këto deklarata nuk do të thotë shumë. Ato mund të jenë politika reale amerikane ose jo, ose mund të qëndrojnë si politika për një ditë apo një javë, pas së cilës do të ndryshojnë. Pasi tha se lufta ishte pothuajse e përfunduar, po atë ditë Trump deklaroi se “nuk kemi fituar mjaftueshëm” dhe se “nuk do të ndalemi derisa armiku të jetë plotësisht dhe vendosmërisht i mposhtur.” Ai ka thënë se kishte rënë dakord të negocionte me udhëheqësit e Iranit, por më pas nuk mundi sepse ata vazhdojnë të vriten—ndërkohë që, natyrisht, janë vetë ushtria e tij (dhe Izraeli) që po kryejnë këto vrasje. Gjithçka e qartë?
Mbështetësit e Trump-it pretendojnë se kjo paqartësi është gjeni strategjik, se ai po i mban të gjithë në pasiguri. Përveçse politika duket se ndryshon për arsye të ndryshme: ndoshta bie tregu i aksioneve, ose ndoshta vendi në shënjestër lavdëron Trump-in dhe i jep një shufër ari. Superfuqia e Trump-it është se ai është mjaftueshëm fleksibël për të ndryshuar menjëherë drejtim dhe ka një bazë që pranon çdo gjë që ai propozon. Dikur fuqimisht kundër luftërave në Lindjen e Mesme, shumë nga ndjekësit e tij MAGA tani besojnë në këtë luftë me zellin e të konvertuarve. Dhe ndërsa Trump ka bërë të qartë se dëshiron t’i japë fund armiqësive, problemi këtë herë, ndryshe nga tarifat, është se ai nuk mund të ndalë atë që ka nisur. Irani ka zërin e vet. Dhe aktualisht po zgjedh të vazhdojë luftën, duke llogaritur se, edhe pse i dobësuar, ka mjaftueshëm fuqi ushtarake për të dëmtuar ekonominë botërore, duke i shkaktuar kështu dhimbje SHBA-së.
Per il mondo, la credibilità americana non esiste più, ma una strana realtà simile a un reality show in cui il protagonista devia, esita e si destreggia tra le crisi, sperando che ciò che dice oggi risolva la crisi causata da ciò che ha detto ieri.
Il giorno prima di minacciare di distruggere le centrali nucleari iraniane, Trump aveva dichiarato che gli Stati Uniti stavano valutando la possibilità di "ridurre" le operazioni militari contro l'Iran e aveva insinuato che la difesa dello Stretto di Hormuz non fosse un suo problema e che potesse essere gestita da altri Paesi che lo attraversano. In un altro momento, aveva affermato di non aver bisogno dell'aiuto di nessun altro Paese. Gli imprenditori un tempo si lamentavano con le amministrazioni precedenti per l'incertezza politica. Ora fanno la fila per lodare Trump, mentre il suo carnevale di caos scuote i mercati quasi settimanalmente.
Trump è abituato a giocare con la grande potenza degli Stati Uniti, punendo chi non si piega e premiando chi lo fa. Così facendo, sta dilapidando la credibilità costruita in decenni per ottenere vantaggi a breve termine, a volte a beneficio degli interessi commerciali della sua famiglia. Ma in Iran, sembra trovarsi di fronte a un avversario che non gioca secondo le sue regole. /Adattato da un opuscolo /
Questo articolo è stato originariamente pubblicato sul Washington Post e viene ripubblicato su ForeignPolicy.
Lini një Përgjigje