FLASH
Shkruar nga Pamfleti
La sua nuova strategia di sicurezza offre alcuni indizi. Due secoli dopo la Dottrina Monroe, Washington considera ancora l'emisfero come il suo cortile, in cui è "libera di muoversi" e può intervenire a piacimento.
Due secoli fa, il presidente degli Stati Uniti James Monroe dichiarò l'emisfero occidentale off-limits per le potenze europee, in quella che sarebbe diventata nota nei libri di storia come la "Dottrina Monroe".
L'annuncio ha gettato le basi per una nuova era di dominio e di "controllo" degli Stati Uniti nella regione.
Nei decenni successivi, quasi un terzo dei quasi 400 interventi statunitensi in tutto il mondo ebbero luogo in America Latina. Gli Stati Uniti rovesciarono governi che ritenevano ostili o fecero ricorso alla forza, in seguito dichiarata illegale dai tribunali internazionali.
Nel 2013, l'allora Segretario di Stato John Kerry annunciò che "l'era della Dottrina Monroe è finita". Ciò segnò un cambiamento verso il trattamento della regione come partner piuttosto che come sfera di influenza.
Ora, tuttavia, la Strategia per la sicurezza nazionale pubblicata la scorsa settimana dall'amministrazione Trump ha ufficialmente ripreso quella vecchia dottrina.
Ciò aiuta a spiegare le azioni interventiste dell'amministrazione nella regione negli ultimi due mesi, dagli attacchi mortali alle navi nei Caraibi all'uso selettivo di sanzioni e condoni.
Perché l'America Latina è così importante?
Con il suo tipico atteggiamento arrogante, il documento proclama apertamente una "conseguenza" della Dottrina Monroe, elevando l'emisfero occidentale a massima priorità internazionale degli Stati Uniti. I giorni in cui il Medio Oriente dominava la politica estera americana "sono fortunatamente finiti", afferma.
Il documento collega direttamente la sicurezza e la prosperità degli Stati Uniti al mantenimento del predominio statunitense in America Latina. Ad esempio, mira a negare alla Cina e ad altre potenze l'accesso a risorse strategiche chiave nella regione, come installazioni militari, porti, minerali essenziali e reti di comunicazione informatica.
Il punto chiave è che combina la dura retorica dell'amministrazione Trump sui "narcoterroristi" con la competizione tra grandi potenze USA e Cina.
Egli ritiene che una presenza militare statunitense più robusta e una maggiore pressione diplomatica siano necessarie per contrastare i cartelli della droga in America Latina e per proteggere le rotte marittime, i porti e le infrastrutture critiche dall'influenza cinese.
Come la strategia spiega le azioni di Trump
Per mesi, l'amministrazione Trump ha effettuato raid su navi sospettate di traffico di droga nel Mar dei Caraibi e nell'Oceano Pacifico orientale, uccidendo decine di persone.
Esperti di diritto internazionale e funzionari per i diritti umani affermano che gli attacchi violano il diritto internazionale. Il Congresso degli Stati Uniti non ha autorizzato alcun conflitto armato in queste acque, eppure gli attacchi sono stati presentati come necessari per proteggere gli Stati Uniti dai "narcoterroristi".
Presidenti venezuelian Nicolás Maduro është cilësuar gjithashtu si “narkodiktator”, megjithëse Venezuela është një lojtar i vogël në rrjedhën e drogës drejt SHBA-së.
Më 2 dhjetor, Presidenti Donald Trump u tha gazetarëve se çdo vend që ai beson se prodhon ose transporton drogë në SHBA mund të përballet me një sulm ushtarak. Kjo përfshin jo vetëm Venezuelën, por edhe Meksikën dhe Kolumbinë.
Po atë ditë, Trump i dha falje edhe Juan Orlando Hernández , ish-presidentit të Hondurasit. Ai ishte dënuar me 45 vjet burg për ndihmën në transportimin e qindra ton kokainë në SHBA.
Strategjia e re e Sigurisë Kombëtare përpiqet të shpjegojë logjikën që qëndron pas këtyre veprimeve kontradiktore. Ajo thekson nevojën për të mbrojtur "interesat thelbësore kombëtare" të SHBA-së dhe thekson: “Politika e jashtme e Presidentit Trump […] nuk bazohet në ideologjinë tradicionale politike. Ajo motivohet mbi të gjitha nga ajo që funksionon për Amerikën — ose, me dy fjalë, 'Amerika e Para'”.
Brenda kësaj logjike, Hernandez u fal sepse ai ende mund t'u shërbejë interesave të SHBA-së. Si një ish-president me lidhje të thella me elitat dhe forcat e sigurisë të Hondurasit, ai është pikërisht lloji i klientit besnik dhe të djathtë ekstrem që Trump dëshiron në një vend që strehon personel ushtarak amerikan dhe mund të ndihmojë në policimin e rrugëve të migracionit për në SHBA.
Trump ndërhyri për ta liruar Hernandezin vetëm disa ditë para zgjedhjeve në Honduras , duke mbështetur rrjetet konservatore që ai dikur drejtonte për të mbështetur kandidatin e preferuar të Trump për president, Nasry Asfura.
Në llogaritjen “Amerika e Para” të Trump, falja e Hernandez dërgon gjithashtu disa sinjale të qarta. Partnerët e bindur shpërblehen. Dhe pushteti, jo parimi, përcakton politikën e SHBA-së në rajon.
Obsesioni me Venezuelën
Strategjia e re e sigurisë shpjegon obsesionin e Trump me Venezuelën, në veçanti.
Venezuela ka rezervat më të mëdha të provuara të naftës në botë dhe një vijë të gjatë bregdetare në Detin e Karaibeve, i cili është një rrugë detare jetësore për mallrat amerikane që udhëtojnë përmes Kanalit të Panamasë.
Nën sanksionet e SHBA-së për vite me radhë, Venezuela nënshkroi disa marrëveshje energjie dhe minierash me Kinën, përveç Iranit dhe Rusisë. Për Pekinin, në veçanti, Venezuela është si një burim energjie ashtu edhe një pikëmbështetje në hemisferë .
Strategjia e Sigurisë Kombëtare e administratës Trump e bën të qartë se kjo është e papranueshme për Shtetet e Bashkuara. Edhe pse Venezuela nuk përmendet askund në dokument, strategjia aludon në faktin se Kina ka bërë përparime me udhëheqës me mendje të ngjashme në rajon:
Some foreign influences will be difficult to reverse, given the political alignments between some Latin American governments and some foreign actors.
Un recente rapporto suggerisce che il governo di Maduro stia ora tentando un drastico riallineamento geopolitico. Il New York Times afferma che il governo di Maduro ha offerto agli Stati Uniti una quota dominante nelle sue risorse petrolifere e aurifere, dirottando le esportazioni dalla Cina. Se fosse vero, ciò rappresenterebbe un chiaro tentativo di compiacere l'amministrazione Trump e porre fine all'isolamento internazionale del Venezuela.
Ma molti credono che l'amministrazione Trump miri a un cambio di regime.
La leader dell'opposizione venezuelana María Corina Machado, vincitrice del premio Nobel per la pace nel 2025, sta proponendo agli investitori americani un futuro post-Maduro, descrivendo un'"opportunità da 1,7 trilioni di dollari USA (2,5 trilioni di dollari australiani)" per privatizzare il petrolio, il gas e le infrastrutture del Venezuela.
Per le aziende americane ed europee il messaggio è chiaro: un cambio di regime può sbloccare grandi ricchezze.
La risposta frammentata dell'America Latina
Le organizzazioni regionali rimangono divise o indebolite e non hanno ancora coordinato una risposta all'amministrazione Trump. In un recente vertice regionale, i leader hanno chiesto la pace, ma non hanno condannato gli attacchi statunitensi all'America Latina.
Invece, i governi sono costretti a confrontarsi con Trump uno alla volta. Alcuni sperano di essere trattati come amici; altri temono di essere etichettati come "narco-stati".
Due secoli dopo la Dottrina Monroe, Washington continua a considerare l'emisfero come il suo cortile, in cui è "libera di muoversi" e può intervenire a suo piacimento. /Adattato da The Conversation/
Thelbi i Doktrinës Monroe është siguria territoriale e Shteteve të Bashkuara të Amerikës. Përfitimi ekonomik i ShBA nga Amerika Latine është i vogël, por aspekti strategjik është jashtëzakonisht i rëndësishëm. Për ShBA, ideja që një shtet me sadopak potencial ushtarak jashtë rajonit instalohet në afërsi tokësore me atë, shkakton reagim të menjëhershëm. ShBA po reagon ndaj Venezuelës pasi kjo ka ndërtuar një aleancë të hapur me Iranin, Rusinë, dhe sëbashku me Kolumbinë dhe Panamanë kanë dhënë shumë konçesione Kinës. Mjaftoi një përshkallëzim i vogël i Trump që Kanali i Panamasë të kalojë në menaxhim dhe kontroll direkt e indirekt të ShBA. Panamaja ka qënë për rreth një shekull një provincë e Kolumbisë. Sot janë të pavarur e të sigurtë përsa kohë nuk lejojnë territorin e tyre të kthehet në kërcënim ndaj ShBA. Drejtuesit e Venzuelës me shumë gjasa, me shtyrjen e Rusisë dhe Kinës, po testojnë ShBA. E papranueshme, dhe ka shumë gjasa që pikërisht për këtë mendjelehtësi, ShBA do të rrëzojë Maduron. Venezuela ka rreth njëzet vite që sundohet nga komunistë, por përveç sanksioneve, ShBA nuk ka eskaluar. Këtë rradhë është ndryshe pikërisht se Venezuela nuk e ka kuptuar politikën amerikane ose e ka provokuar. (Ju kujtohet Enveri?) Këtu ndahet shapi nga sheqeri. Trump nuk e ka problem me kë punon, ndonëse hiqet si konservator, miqtë më të mirë i ka pasur gjirhmonë demokratë të majtë. Por kur kërcënohet ShBA, mendo gjithmonë Doktrinën Monroe, që në thelb është siguria territoriale e ShBA, dhe e gjen përgjigjen. Një element shtesë disi i vlefshëm për kohën tonë është personal për Donald Trump. Ai nuk i honeps dhe i urren drogat, pasi një vëlla i tij vdiq për shkak të mbidozës në vitet 80të. Prandaj ai bën çfarë mundet të luftojë hyrjen e tyre në ShBA. Nuk e ka problem nëse meksikanët apo kolombianët i përdorin për vete. Por nuk do që të hyjnë në ShBA.
Fuck U.S!
Normale me plackit resurse natyrore, me majt nen hegjomoni rajonin, ti i pasur un i pasur ska vler pasuria ime, ti duhet jesh skllav puntor imi qe pasuria ime ket vler. Ky osht kapitalizmi ameriqen.