FLASH
Shkruar nga Massimo Gramellini
Ata që ushtrojnë pushtet absolut, të rrethuar nga servilizmi dridhës i vartësve të tyre, përfundojnë duke i besuar vërtet asaj që thonë...
Do të duhej pena e Gogolit, mjeshtrit rus të groteskut, për të përshkruar skenën e Putinit duke derdhur petale trëndafili mbi monumentin që përkujton Gandin, duke zgjedhur apostullin e mosdhunës si modelin e tij politik.
Përjashtoj mundësinë që ai të ketë vepruar, ose që mund të ketë kapur aspektin sureal të çështjes: duke e krahasuar veten, zbutësin "maço" të tigrave, me njeriun që mishëronte thelbin e butësisë.
Ata që ushtrojnë pushtet absolut, të rrethuar nga servilizmi dridhës i vartësve të tyre, përfundojnë duke i besuar vërtet asaj që thonë. Sidomos pasi ne mund të plaçkitim pjesë të çdo biografie në avantazhin tonë. Gandi, për arsye të dukshme historike, nuk ishte pikërisht një adhurues i imperializmit anglo-sakson.
Por ai ishte gjithashtu kundër atij të të tjerëve, dhe sot do të ishte e vështirë ta imagjinonim atë përkrah Putinit në Ukrainë, Afrikë dhe në të gjitha skenarët ku autokrati rus ndjek qëllime dominimi, më falni, "bashkëpunim paqësor midis kombeve", siç shkroi ai në librin e rezervuar për mesazhet e vizitorëve.
Imagjinoni sikur dikush në Rusi sot të thoshte për luftën: "Sy për sy, në fund të gjithë verbohemi", për marrëdhëniet me Trumpin: "Njeriu shkatërron veten duke bërë biznes imoral" dhe për vetë Putinin: "I vetmi tiran që pranoj është zëri i heshtur brenda meje".
Duke dëgjuar këto fjalë të Gandit, Putini me siguri do ta ftonte në Kremlin për ta përgëzuar dhe, në moment të shpejtë, do t'i ofronte një filxhan çaj të shijshëm./Përshtati “Pamfleti” nga “Corriere della Sera”
Lini një Përgjigje