FLASH
Shkruar nga Prof. Mimoza Manxhari
A po fuqizohen gratë vërtet për të menduar, për të udhëhequr, për të kundërshtuar?
Nuk më pëlqen politika.
Jo sepse nuk më intereson, por pikërisht sepse më intereson.
Më intereson shumë e vërteta për ta shijuar spektaklin. Më interesojnë shumë njerëzit kur brohorasin festat. Më intereson shumë dinjiteti i grave për t'i parë ato të shndërrohen në simbole.
Nuk shkruaj si politikane.
As si militante.
As si dikush e interesuar për lojën e pushtetit.
Shkruaj si grua.
Si qytetare.
Si dëshmitare.
Në heshtjen e mendimeve të mia, teksa ndjek këtë fushatë parazgjedhore ndjej një paradoks. Në sipërfaqe, ka një kremtim të dukshëm të pranisë femërore. Skena është e mbushur me gra - të reja dhe të moshuara, të qeshura dhe të sigurta. Reklamat shndrisin me vetëbesim të lyer. Figurat kryesore promovojnë përfshirjen e tyre pothuajse si një temë fushate në vetvete.
"Shikoni ne", duket se thonë ato, "ne jemi moderne, ne jemi gjithëpërfshirëse, ne fuqizojmë gratë".
Disa madje kërkojnë votën tonë pikërisht për shkak të numrit të grave që përfshijnë.
Do të ishte e lehtë ta duartrokisje këtë. Shumëkush e bën. Por unë ndalem.
Jo sepse nuk dua më shumë gra në jetën publike.
Por sepse diçka nuk shkon mirë.
Kur shikoj më nga afër, nuk shoh gra të pushtetshme. Shoh gra të pranishme.
Nuk shoh gra me zërat e tyre. Shoh gra të përzgjedhura për të qenë.
I shoh të duartrokiten për identitetin e tyre, por jo të dëgjuara për idetë e tyre.
Shoh gra që vendosen, Jo të ngrihen. Të shfaqen, Jo të dëgjohen.
E më rrallë akoma, të kundërshtojnë.
Duket sikur feminiteti është kthyer në simbol të modernitetit, të qytetarisë, të butësisë. Por siç e dimë simbolet janë simbole. Ato zakonisht heshtin. Dhe heshtja, nuk është fuqi.
Ditët e fundit kam lexuar edhe dedikime emocionale - gra që nderojnë burrat e tyre kandidatë. Disa prej tyre më kanë prekur. Na kujtojnë se pas ambicies politike fshihen histori njerëzore, akte dashamirësie, sakrifica të padukshme. Respektoj guximin e bashkëshortes, sidomos kur fjalët burojnë nga dashuria e vërtetë dhe përvoja e gjatë.
Ato ofrojnë diçka që fushatat rrallë e bëjnë - Shpirt.
Por edhe shqetësohem.
Shqetësohem kur edhe hapësira e shenjtë e dashurisë, mund të shndërrohet në një vegël për fushatën. Kur admirimi personal kthehet në promovim publik. Kur zëri i gruas dëgjohet vetëm për të zbutur imazhin e burrit.
Kuptomëni. Nuk është kritikë për askënd në veçanti. Thjesht një reflektim për një model që po përsëritet.
Duhet të pyesim:
A po fuqizohen gratë vërtet për të menduar, për të udhëhequr, për të kundërshtuar?
Apo ende u kërkohet, në heshtje, të performojnë? Të qëndrojnë hijshëm në skenë përkrah pushtetit të vërtetë, për ta zbukuruar atë, apo për t’i dhënë imazh më njerëzor?
Bota politike nuk po bëhet më femërore. Thjesht po bëhet më e aftë për të shfrytëzuar feminitetin.
Dhe këto nuk janë e njëjta gjë.
Ky nuk është përparim. Është zëvendësim.
Nuk po shohim ngritjen e grave që formësojnë shoqërinë.
Po shohim përdorimin e pranisë së tyre për ta mbrojtur atë nga kritika.
E them këtë pa mllef.
Unë i përkas vetes time.
Nuk kam parti, as slogan, as flamur për të tundur.
E them si dikush që ende beson në dinjitetin e shenjtë të çdo qenieje njerëzore. Në bukurinë e pazëvendësueshme të të folurit të sinqertë.
Në fuqinë e thellë të gruas. Jo vetëm për t’u kujdesur, por dhe për të përballur.
Besoj në një politikë që nuk ka frikë nga mendjet e qarta dhe zemrat e pastra. Që nuk trembet nga gratë që mendojnë ndryshe, që propozojnë, që kërkojnë më shumë sesa duartrokitje.
Shoqëria jonë eriton më shumë sesa simbole.
Meriton zëra.
Vajzat tona meritojnë të dinë se forca e tyre nuk do reduktohet në hijeshi imazhi dhe idetë e tyre, nuk do mbulohen nga spektakli.
Nuk e shkruaj këtë për të dënuar. E shkruaj si një kërkesë të qetë e plot dashamirësi:
Të mos e ngatërrojmë zbukurimin me dinjitetin.
Të mos e quajmë përparim kur gratë janë të pranishme, por jo të pushtetshme.
Të mos kërkojmë përfaqësim dhe më pas t’u mbyllim gojën përfaqësueseve tona.
Dhe mbi të gjitha:
Të mos harrojmë se ndryshimi i vërtetë nuk vjen nga mbushja e skenës, por nga ndryshimi i skenarit.
Lini një Përgjigje