FLASH
Shkruar nga Gjergj Zefi
Në zemër të një bote të përçarë, vizita e Papës në një vend mysliman nuk është thjesht akt fetar, por një mesazh i fortë politik për dialogun, Afrikën dhe rendin e ri ndërkombëtar...
Në një kohë kur bota duket gjithnjë e më e përçarë, ku luftërat, krizat e besimit dhe rivalitetet gjeopolitike po zëvendësojnë gjuhën e arsyes, vizita e Papës në Algjeri nuk mund të lexohet si një lëvizje e zakonshme protokollare. Ajo është një vizitë me peshë politike, morale dhe diplomatike. Nuk është thjesht një udhëtim i një udhëheqësi fetar në një vend me shumicë myslimane; është një mesazh i qartë për një botë që po humb aftësinë për të dialoguar. Dhe pikërisht këtu qëndron forca e saj reale.
Algjeria nuk është zgjedhur rastësisht. Është një vend që mbart në vetvete tensionin mes historisë koloniale, identitetit islam, afërsisë me Evropën dhe peshës së Afrikës së re që po ngrihet në skenën globale. Në këtë pikë takimi mes qytetërimeve, Vatikanit nuk i duhej një vizitë simbolike për konsum mediatik, por një akt i menduar mirë, me një nëntekst të fortë strategjik. Kur Papa shkon në Algjeri, ai nuk flet vetëm për fenë; ai flet për rendin botëror, për bashkëjetesën, për krizën e komunikimit mes botëve që sot e shohin njëra-tjetrën me dyshim.
Në thelb, ky udhëtim është një deklaratë se Afrika nuk është më periferi e interesit ndërkombëtar. Përkundrazi, ajo po shndërrohet në një hapësirë vendimtare ku do të luhet një pjesë e madhe e së ardhmes politike, fetare dhe demografike të botës. Kjo është diçka që fuqitë e mëdha e kanë kuptuar prej kohësh dhe po veprojnë në përputhje me të. Por ndryshe nga të tjerët, Vatikani nuk hyn në këtë terren me gjuhën e forcës, të imponimit apo të interesit ekonomik. Ai hyn me një instrument që shpesh nënvlerësohet nga politika e ditës: autoritetin moral dhe diplomacinë e heshtur.
Kjo diplomaci është më e fortë sesa duket. Ajo nuk kërcënon, nuk shantazhon, nuk vendos kushte. Por pikërisht sepse nuk e bën këtë, krijon hapësira që aktorët e tjerë nuk arrijnë dot t’i hapin. Në një botë ku pothuajse çdo komunikim ndërkombëtar është bërë i ashpër, cinik dhe i ftohtë, fakti që Papa zgjedh të flasë nga Algjeria për respektin, bashkëjetesën dhe urat mes feve është një goditje e heshtur ndaj logjikës së përplasjes. Ai po thotë, pa e artikuluar me tone dramatike, se pa dialog ndërfetar nuk mund të ketë as stabilitet politik afatgjatë. Dhe kjo është një e vërtetë që shumë qeveri e dinë, por pak prej tyre e thonë me qartësi.
Vizita në Algjeri vjen si një kujtesë se feja, nëse përdoret si urë dhe jo si armë, mund të jetë faktor stabiliteti në një kohë pasigurie globale. Ky është ndoshta mesazhi më i fortë i kësaj lëvizjeje. Në epokën e identiteteve të mbyllura, të populizmave agresivë dhe të instrumentalizimit të fesë për qëllime politike, Papa po projekton një qasje tjetër: besimi nuk duhet të jetë kufi, por kanal komunikimi. Dhe zgjedhja e Algjerisë e bën këtë tezë edhe më të fuqishme, sepse vendos në qendër të vëmendjes një hapësirë ku historia, kujtesa dhe përplasjet e së shkuarës mund të kishin justifikuar lehtësisht distancën, jo afrimin.
Në planin më të gjerë, kjo vizitë është edhe një sinjal për vetë Perëndimin. Është një kujtesë se marrëdhënia me botën islame nuk mund të ndërtohet vetëm mbi sigurinë, frikën dhe menaxhimin e krizave. Ajo duhet të ndërtohet edhe mbi respektin, pranimin e ndërsjellë dhe guximin për të hyrë në territore të vështira me gjuhën e mirëkuptimit. Në këtë kuptim, Papa po bën atë që shumë diplomaci shtetërore nuk kanë më luksin, ose vullnetin, ta bëjnë: po rikthen dimensionin etik në marrëdhëniet ndërkombëtare.
Për Shqipërinë, kjo vizitë ka një domethënie të veçantë. Jo sepse jemi drejtpërdrejt pjesë e këtij zhvillimi, por sepse modeli ynë i bashkëjetesës fetare përputhet me mesazhin që po artikulohet nga Algjeria. Shqipëria ka një kapital politik e moral që shpesh e përdor vetëm për retorikë festive, por jo si instrument serioz diplomatik. Nëse bota po kërkon shembuj të mundshëm të harmonisë mes besimeve, ne kemi një histori që mund të flasë me zë të lartë. Problemi është se ende nuk kemi mësuar ta kthejmë këtë histori në peshë reale ndërkombëtare. Dhe ndoshta pikërisht zhvillime si ky duhet të na zgjojnë nga vetëkënaqësia folklorike.
Në fund, vizita e Papës në Algjeri nuk do ta ndryshojë hartën e krizave globale, por do të lërë një gjurmë më të rëndësishme: do të tregojë se në një botë të lodhur nga përplasja, ekziston ende hapësirë për një diplomaci që nuk bërtet, por godet fort. Një diplomaci që nuk lëviz tanke, por ide. Një diplomaci që nuk prodhon spektakël, por mesazh. Dhe mesazhi nga Algjeria është i qartë: atje ku politika ngre mure, dialogu ka ende fuqinë të hapë porta. Nëse bota vazhdon të mos e dëgjojë këtë gjuhë, atëherë nuk do të jetë se i mungojnë sinjalet, por sepse i ka humbur vullneti për t’i kuptuar./Pamfleti
Çfarë janë këto gjepura.Papa dhe të gjitha fet skanë më energji.Kush ka nevojë për hartime.Papa do të emërohet nga lideri i Mesdheut.Rendi i ri nuk injeh fet e vjetra dhe bashkë me ato as hartimet tuaja.Kështu që shkrepri fishek kot së koti ...
Bashkim te gezoshe Emrin se per cfar shkruan je large realitetit,pak kujtese te duhet,para zgjedhjes Papes ne vatikan beri nje vizite nje nga drejtuesit e Dep state Usa,me pase u zgjodh Papa…..!! Gjithsesi une per kujtese te them se lojrat politike jane pa funde,edhe per “cudine”tone keto do mbyllen me nje perqafim midis “armiqeve”Arab apo Kristjane Qofshin keta,besoje qe te mjaftone….!!
Ti Malo mos u fut shumë në të thella dhe kërkon të vazhdosh hartimin më shumë krijimtari artistike duke futur në mes edhe “dep state”!! Koha e Vatikanit ka mbaruar dhe Papà të bęjë çfarë të dojë, po lopata si merr më ujë! Vizitat këtej apo andej ngjajnë si dy pika uji me vizitat e Baba Mondit që nuk la derë e ziafet pa vajtur po ama trastën nuk ja varë më njeri!
Vizita e Papës në Algjeri, zhvillohet në kontekst të zhvillimeve të sotme gjeopolitike dhe krizat që i bashkëshoqërojnë ato. Vizitë e duhur në kohën e duhur dhe në vëndin e duhur. Dy amerikanistë, Papa Leon dhe Donald Tramp nga pozicione të ndryshme dhe në koherencë të plotë me njëri tjetrin, po i shërbejnë njerëzimit.