FLASH
Shkruar nga Antonio Polito
Regjimi i ajatollahëve ka dështuar prej kohësh. Ishte i pari në botën islame, në kohët moderne, që u ngrit kundër Perëndimit dhe “Satanit Amerikan”...
Ashtu siç kemi vajtuar vdekjen e Perëndimit, krizën e vlerave të tij dhe fundin e historisë së tij, ja ku janë miliona iranianë që do të jepnin jetën, në fakt, po e japin jetën, për të ndarë me ne arritjet tona: lirinë, prosperitetin, tolerancën. Të drejtën e grave për t’i lëshuar flokët dhe për të ndezur një cigare në publik; të drejtën e të rinjve për t’u puthur në rrugë dhe për të dëgjuar çfarëdo muzike që u pëlqen; të drejtën e baballarëve për të mos vdekur urie, sepse qeveria shpenzon burimet e saj për raketa, për të ushqyer një revolucion global, e më pas nuk është më në gjendje të mbrojë as qiellin e vet.
Historia ka nisur të lëvizë sërish. Në Teheran, Isfahan, Mashhad, Shiraz, Qom, ndihmësit e zymtë, të veshur me grinë e teokracisë, po qëllojnë mbi turmat, po ndjekin protestuesit deri në spitale dhe po përpiqen ta shuajnë zjarrin me metodat e zakonshme, duke synuar dhe terrorizuar popullin e tyre.
Por regjimi i ajatollahëve ka dështuar prej kohësh. Ishte i pari në botën islame, në kohët moderne, që u ngrit kundër Perëndimit dhe “Satanit Amerikan”: kur, në vitin 1979, pothuajse gjysmë shekulli më parë, populli iranian rrëzoi Shahun, forcave progresiste të Evropës iu duk si një “Revolucion i Tetorit” i ri. Sot, në rrugët e Iranit, ka nga ata që, përkundrazi, brohorasin për monarkinë dhe kthimin e djalit të Pahlavit, i cili jeton në mërgim në Shtetet e Bashkuara.
Në vitin 1982, “partia e Zotit”, Hezbollahu, e themeluar mbi besimin shiit dhe financuar nga Irani, ishte ushtria e parë islamike që arriti t’i jepte Izraelit një goditje shkatërruese gjatë luftës së Libanit, përmes “shpikjes” së sulmeve vetëvrasëse. Sot, udhëheqësi i saj karizmatik është vrarë dhe e gjithë drejtuesja e grupit është asgjësuar nga izraelitët në Bejrut.
Gjashtë muaj më parë, fillimisht forcat ajrore të Jerusalemit dhe më pas bombarduesit vdekjeprurës B-2 të Trumpit, me bombat e tyre shkatërruese të bunkerëve, goditën objektivat ku Irani po pasuronte uraniumin e nevojshëm për sfidën e tij, fetishin e një ëndrre për frenim bërthamor.
Por ndërsa në rrugët tona njerëzit mallkonin demonstrimin ushtarak të forcës nga Shtetet e Bashkuara dhe Izraeli në ato ditë, ka gjasa që shumë iranianë, përkundrazi, të kenë gjetur arsye për shpresë në pengesat e regjimit dhe në dobësinë që ato zbuluan. Poshtërimet e pësuara nga vendi i tyre mund të kenë qenë të panjohura më parë për këtë kryengritje të re, të lindur nga kriza ekonomike dhe varfëria, por, si gjithmonë, e ushqyer nga një etje për liri. Këtë herë, një mobilizim jo vetëm i të rinjve dhe grave, por i gjithë popullit, i mbështetur edhe nga pakicat etnike dhe fetare.
Mbështetja e deklaruar e Trumpit, e shoqëruar nga kërcënimet e zakonshme për veprime ushtarake, madje edhe nga ndërhyrja “kirurgjikale” në Karakas, e cila u jep këtyre kërcënimeve një besueshmëri të re, duhet të ketë luajtur një rol të rëndësishëm në inkurajimin e protestuesve.
Por, edhe nëse regjimi ka dështuar, aparati shtypës i shtetit iranian, i ushqyer nga fanatizmi i vërtetë fetar i milicive të tij, nuk ka dështuar. Prandaj, nuk është aspak e sigurt se gjithçka nuk do të përfundojë sërish si shumë herë të tjera: me vrasje, varje, bastisje, shtypje dhe grusht të hekurt. “Armik i Zotit”, kjo është akuza që në Iran mund t’i kushtojë jetën një qenieje njerëzore.
Kështu, Perëndimi përballet me një dilemë: çfarë të bëjë kur qeveria e vet masakron dhe persekuton popullin e saj? Është edhe pyetja pas së cilës fshihet dhe kërkon justifikim heshtja e trishtueshme e rrugëve tona. Aq të etur jemi për të luftuar kundër imperializmit, saqë injorojmë të drejtën e lirisë së popujve, përveç rasteve kur janë amerikanët ata që e shkelin atë.
Në një qytet si Roma, ku bashkimi më i fortë i kombit sapo ka organizuar një demonstratë në mbrojtje jo të regjimit “madurist”, që ende është në pushtet, por të vetë Maduros, deri më tani as edhe një shkollë e mesme nuk është pushtuar në mbështetje të të rinjve guximtarë iranianë. Është e qartë se, nëse vrasja nuk konsiderohet “shkelje e sovranitetit”, atëherë, në fund të fundit, nuk na shqetëson.
Por nuk bëhet fjalë vetëm për indiferencë. Ka diçka më shumë. Dhe kjo qëndron në faktin se një pjesë e konsiderueshme e opinionit tonë publik, ata që zakonisht mobilizohen, janë aq të zemëruar me Perëndimin ku jetojnë, me vlerat, traditat dhe historinë e tij, saqë reagojnë vetëm kur ky ofendon dinjitetin e të tjerëve. Por kur një popull si iranianët na kërkon ndihmë për të ndarë me ne të njëjtat ideale që rrugët tona shpesh i përçmojnë, atëherë ata mbeten vetëm.
Fituesja e Çmimit Nobel për Paqen, Shirin Ebadi, së bashku me disidentë të tjerë iranianë, i kërkoi Trumpit “ndihmë ndërkombëtare për të parandaluar një katastrofë: ju premtuat tri herë se do të ndërhynit për të ndihmuar popullin iranian, tani është koha për të vepruar”.
Të gjithë shpresojmë që kjo ndihmë të mos çojë në luftëra të reja, në një botë tashmë të tronditur nga dhuna. Por nëse nuk jemi në gjendje t’ua bëjmë zërin tonë të dëgjohet ajatollahëve, të mobilizojmë atë “superfuqi” të opinionit publik perëndimor që luajti një rol kyç në përfundimin e masakrës në Gaza dhe që sot hesht, dhe të përdorim gjithë forcën e diplomacisë dhe ekonomisë sonë, atëherë do të mbetemi përgjegjës që ua kemi lënë fjalën armëve./Përshtati “Pamfleti” nga “Corriere Della Sera”
Lini një Përgjigje