FLASH
Shkruar nga PamfletiQëllimi i Izraelit është të përmbysë regjimin teokratik të Teheranit, duke e goditur në zemër të strukturës së tij politike dhe ushtarake. Përballë këtij presioni, Irani mund të zgjedhë një kundërpërgjigje taktike përmes një sulmi ndaj Irakut, jo për pushtim të plotë, por për të ushtruar trysni ndaj SHBA-së dhe për të shmangur përplasjen direkte në territorin e vet.
As njohuri të thella ushtarake dhe diplomatike dhe as burime nuk kërkohen që dikush të jetë i sigurt sot se ajo që po vjen në Lindjen e Mesme është një luftë e hapur, me intensitet dhe kohëzgjatje të madhe dhe sigurisht me pasoja.
Izraeli ka qenë në gatishmëri të plotë për gati tre muaj për të sulmuar përsëri objektet bërthamore të Iranit.
SHBA-të dhe personalisht Donald Trump këmbëngulën në mënyra të ndryshme për t'i vënë një frenim planeve të Netanyahut, vetëm në 7 ditët e fundit ishte pak a shumë e qartë se, nga njëra anë, regjimi teokratik në Teheran nuk kishte ndërmend të binte dakord me propozimin amerikan për armët bërthamore dhe nga ana tjetër Trump u shfaq i zhgënjyer nga bllokimi në një tjetër "delikatesë" të vështirë diplomatike dhe politike.
Lëvizja e djeshme e Agjencisë Ndërkombëtare të Energjisë Atomike për ta futur Teheranin në listën e zezë për herë të parë në 20 vjet, e kombinuar me evakuimet e personelit diplomatik dhe politik nga ambasadat dhe konsullatat amerikane në rajonin e gjerë, plotësoi kornizën për atë që filloi sot. Sulmet e Izraelit janë gjithashtu provë e prekshme se Shtëpia e Bardhë dhe Presidenti Trump mund të kenë zgjedhur të mos u përgjigjen thirrjeve të Netanyahut disa ditë më parë, por duke pasur parasysh rrethanat, ata nuk mund të ndjekin një politikë të jashtme që do të prodhojë rezultate në rajon pa Tel Avivin.
Tensioni midis Iranit dhe Izraelit nuk është i ri, në terma thjesht kronologjikë. Teherani ka nisur dy sulme me raketa balistike dhe dronë kundër Izraelit në dy vitet e fundit, një veprim që mund të ketë shkaktuar dridhje, por në terren nuk pati absolutisht asnjë pasojë për Tel Avivin. Ajo që po fillon sot është faza e dytë dhe ndoshta më e rëndësishmja e një lufte dhe jo një shfaqje e thjeshtë force midis dy armiqve të betuar. Izraeli qartë dëshiron të godasë në zemër të armikut të tij të përjetshëm, që nuk është populli i Iranit, por regjimi teokratik i Teheranit , dhe do të përpiqet ta bëjë këtë si në aspektin ushtarak ashtu edhe në atë diplomatik.
Sot, duke pasur Uashingtonin në anën e tij, edhe nëse vetëm përmes presionit të ngjarjeve, ai do të vazhdojë të godasë tokën iraniane, duke e ditur se nuk ka në duart e tij as askush tjetër në botë një armë që mund të godasë 90 metra nën tokë në pikën ku Irani pasuron uraniumin në Isfahan. Megjithatë, Izraeli mundet dhe e ka provuar këtë në praktikë të sjellë të tjerë 90 metra nën tokë dhe të bëjnë punën e tyre.
Nga ana e tij, Teherani mund të trumbetojë se do të lëshojë "ferrin" mbi Izraelin, por opsionet e tij janë shumë të pakta dhe specifike. Edhe pse nuk kemi njohuri të plota për arsenalin e Iranit, mund të vërejmë se ai nuk ka potencialin e kundërshtarëve të tij. Ajo që ka Teherani janë numrat në terren, të cilët do të përpiqet t'i shfrytëzojë duke e habitur me lëvizje që do të ushtrojnë presion, edhe nëse vetëm për një kohë, kryesisht mbi SHBA-në.
Kreu i Gardës Revolucionare mund të ketë rënë i vdekur sot, por për Teheranin kjo ka rezultuar të mos jetë problem. Urdhrat transmetohen gjithashtu nga lart dhe planet miratohen nga të njëjtët njerëz në administratë dhe jo nga ushtria.
Me presionin e ushtruar mbi të sot për të "nuhasur" Irakun në fillim të viteve '90, Teherani, ashtu si Bagdadi i Sadam Huseinit , mund të zgjedhë më pas një pushtim të një vendi fqinj që do të ketë kosto minimale fillimisht në humbje dhe do të sjellë të dhëna të reja në tryezë. Irani ka të ngjarë të përpiqet të pushtojë Irakun, një plan që nuk është as i ri dhe as sekret me qëllim jo pushtimin e fqinjit, por përpjekjen për të ushtruar presion mbi bazat amerikane në rajon.
Lëvizjet e Ajatollahut duhet të marrin të dhëna dinamike, pasi rreziku për të nuk është ai qiellor, por ruajtja e tij dhe e sistemit në krye të vendit.
Nëse disfatat dhe presioni shtohen dhe bëhen edhe më të rënda, nuk është e pamundur që të kemi një shpërthim të brendshëm social në Iran, një shpërthim për të cilin Benjamin Netanyahu ka bërë i ka kushtuar dy mesazhe popullit "miq" iranian vetëm vitin e fundit.
Faktet janë të qarta dhe lëvizjet duket se janë vendosur tashmë. Ajo që mbetet është që të gjitha palët të flasin hapur për një luftë tjetër./ Protothema.gr
Lini një Përgjigje