FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Në letër, ai përmend tërheqjen e SHBA-së nga marrëveshjet ndërkombëtare, veprimet ushtarake gjatë negociatave dhe ngre pretendime për ndikimin e Izraelit në politikat amerikane ndaj Iranit dhe rajonit...
Presidenti i Iranit, Masoud Pezeshkian, ka publikuar një letër drejtuar publikut të Shteteve të Bashkuara të Amerikës, ku i fton qytetarët amerikanë të “shohin përtej makinerisë së dezinformimit” dhe të rishqyrtojnë perceptimin mbi Iranin.
Në tekstin e publikuar, Pezeshkian deklaron se Irani nuk ka ndjekur kurrë në historinë moderne rrugën e agresionit apo zgjerimit dhe nuk ka nisur asnjë luftë. Ai thekson se vendi i tij ka vepruar vetëm në kuadër të vetëmbrojtjes.
Presidenti iranian argumenton në letër se përshkrimi i Iranit si kërcënim nuk mbështetet në fakte historike apo reale. Sipas tij, kjo qasje lidhet me interesa politike dhe ekonomike të fuqive të mëdha, që synojnë të justifikojnë praninë ushtarake dhe kontrollin mbi tregjet strategjike. Ai shtoi se Shtetet e Bashkuara kanë përqendruar kapacitete të mëdha ushtarake rreth Iranit dhe se operacionet e fundit ushtarake tregojnë, sipas tij, natyrën kërcënuese të kësaj pranie.
“Popullit të Shteteve të Bashkuara të Amerikës dhe të gjithë atyre që, mes një vale shtrembërimesh dhe narrativash të fabrikuara, vazhdojnë të kërkojnë të vërtetën dhe të aspirojnë për një jetë më të mirë: Irani, për nga vetë emri, karakteri dhe identiteti i tij, është një nga qytetërimet më të vjetra të pandërprera në historinë njerëzore. Pavarësisht avantazheve të tij historike dhe gjeografike në periudha të ndryshme, Irani nuk ka zgjedhur kurrë, në historinë e tij moderne, rrugën e agresionit, zgjerimit, kolonializmit apo dominimit. Edhe pasi ka përballuar pushtim, invazion dhe presion të vazhdueshëm nga fuqitë globale, dhe pavarësisht se ka pasur epërsi ushtarake ndaj shumë fqinjëve të tij, Irani nuk ka nisur kurrë një luftë. Megjithatë, ai ka zmbrapsur me vendosmëri dhe guxim ata që e kanë sulmuar. Populli iranian nuk ushqen armiqësi ndaj kombeve të tjera, përfshirë popullin e Amerikës, Evropës apo vendeve fqinje”, shkruan Pezeshkian në letër.
Pezeshkian deklaroi më tej se sanksionet, lufta dhe ndërhyrjet ushtarake kanë pasur ndikim të drejtpërdrejtë në jetën e qytetarëve iranianë, duke prekur ekonominë, shëndetësinë dhe infrastrukturën.
Në pjesën më të drejtpërdrejtë të letrës, presidenti iranian ngre pyetje mbi interesat që, sipas tij, po shërben politika amerikane në konfliktet me Iranin. Në letër, ai përmend tërheqjen e SHBA-së nga marrëveshjet ndërkombëtare, veprimet ushtarake gjatë negociatave dhe ngre pretendime për ndikimin e Izraelit në politikat amerikane ndaj Iranit dhe rajonit.
“A nuk është gjithashtu e vërtetë se Amerika ka hyrë në këtë agresion si një përfaqësuese e Izraelit, e ndikuar dhe e manipuluar nga ai regjim? A nuk është e vërtetë se Izraeli, duke fabrikuar një kërcënim iranian, kërkon të largojë vëmendjen globale nga krimet e tij ndaj palestinezëve? A nuk është e qartë se Izraeli synon tani të luftojë Iranin deri te ushtari i fundit amerikan dhe dollari i fundit i taksapaguesit amerikan, duke zhvendosur barrën e iluzioneve të tij mbi Iranin, rajonin dhe vetë Shtetet e Bashkuara në ndjekje të interesave të paligjshme?”, shton më tej ai në letër.
Në fund të letrës, ai e përshkruan situatën globale si një “udhëkryq”, ku zgjedhja mes përballjes dhe angazhimit, sipas tij, do të përcaktojë të ardhmen e brezave. Letra përmbyllet me një referencë ndaj historisë së Iranit, duke theksuar se vendi ka mbijetuar përballë agresorëve ndër shekuj dhe vazhdon të ekzistojë si shtet i qëndrueshëm.
“Sot, bota ndodhet në një udhëkryq. Vazhdimi në rrugën e përballjes është më i kushtueshëm dhe më i kotë se kurrë më parë. Zgjedhja midis përballjes dhe angazhimit është reale dhe me pasoja; rezultati i saj do të formësojë të ardhmen për brezat që vijnë. Përgjatë mijëvjeçarëve të historisë së tij krenare, Irani ka mbijetuar më shumë se shumë agresorë. Ajo që ka mbetur prej tyre janë emra të njollosur në histori, ndërsa Irani vazhdon të qëndrojë, i qëndrueshëm, dinjitoz dhe krenar”, thuhet në mbyllje të letrës.
To the people of the United States of America pic.twitter.com/3uAL4FZgY7
— Masoud Pezeshkian (@drpezeshkian) April 1, 2026
Letra e plotë e Presidentit të Iranit, Masoud Pezeshkian:
Në emër të Zotit, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
Popullit të Shteteve të Bashkuara të Amerikës dhe të gjithë atyre që, mes një vale shtrembërimesh dhe narrativash të fabrikuara, vazhdojnë të kërkojnë të vërtetën dhe të aspirojnë për një jetë më të mirë:
Irani, për nga vetë emri, karakteri dhe identiteti i tij, është një nga qytetërimet më të vjetra të pandërprera në historinë njerëzore. Pavarësisht avantazheve të tij historike dhe gjeografike në periudha të ndryshme, Irani nuk ka zgjedhur kurrë, në historinë e tij moderne, rrugën e agresionit, zgjerimit, kolonializmit apo dominimit. Edhe pasi ka përballuar pushtim, invazion dhe presion të vazhdueshëm nga fuqitë globale, dhe pavarësisht se ka pasur epërsi ushtarake ndaj shumë fqinjëve të tij, Irani nuk ka nisur kurrë një luftë. Megjithatë, ai ka zmbrapsur me vendosmëri dhe guxim ata që e kanë sulmuar.
Populli iranian nuk ushqen armiqësi ndaj kombeve të tjera, përfshirë popullin e Amerikës, Evropës apo vendeve fqinje. Edhe përballë ndërhyrjeve dhe presioneve të përsëritura të huaja përgjatë historisë së tij krenare, iranianët kanë bërë vazhdimisht një dallim të qartë midis qeverive dhe popujve që ato qeverisin. Ky është një parim i rrënjosur thellë në kulturën iraniane dhe në ndërgjegjen kolektive, jo një qëndrim politik i përkohshëm.
Për këtë arsye, paraqitja e Iranit si kërcënim nuk përputhet as me realitetin historik dhe as me faktet e vëzhgueshme të ditëve të sotme. Një perceptim i tillë është produkt i tekave politike dhe ekonomike të të fuqishmëve, nevoja për të fabrikuar një armik për të justifikuar presionin, për të ruajtur dominimin ushtarak, për të mbajtur industrinë e armëve dhe për të kontrolluar tregjet strategjike. Në një mjedis të tillë, nëse një kërcënim nuk ekziston, ai shpiket.
Brenda këtij kuadri, Shtetet e Bashkuara kanë përqendruar numrin më të madh të forcave, bazave dhe kapaciteteve të tyre ushtarake rreth Iranit, një vend që, të paktën që nga themelimi i vetë Shteteve të Bashkuara, nuk ka nisur kurrë një luftë. Agresionet e fundit amerikane të nisura nga këto baza kanë treguar se sa kërcënuese është realisht një prani e tillë ushtarake. Natyrisht, asnjë vend që përballet me kushte të tilla nuk do të heqë dorë nga forcimi i kapaciteteve të tij mbrojtëse. Ajo që Irani ka bërë, dhe vazhdon të bëjë, është një përgjigje e matur, e mbështetur në vetëmbrojtje legjitime, dhe në asnjë mënyrë një nisje lufte apo agresioni.
Marrëdhëniet midis Iranit dhe Shteteve të Bashkuara nuk kanë qenë fillimisht armiqësore, dhe ndërveprimet e hershme midis popullit iranian dhe atij amerikan nuk janë shoqëruar me armiqësi apo konflikt. Megjithatë, pika e kthesës ishte grushti i shtetit i vitit 1953, një ndërhyrje e paligjshme amerikane që synonte të pengonte nacionalizimin e burimeve të vetë Iranit. Ky grusht shteti ndërpreu procesin demokratik të Iranit, riktheu diktaturën dhe mbolli një mosbesim të thellë te iranianët ndaj politikave të SHBA-së. Ky mosbesim u thellua më tej me mbështetjen e Amerikës për regjimin e Shahut, mbështetjen e Sadam Huseinit gjatë luftës së imponuar të viteve 1980, vendosjen e sanksioneve më të gjata dhe më gjithëpërfshirëse në historinë moderne, si dhe, në fund, agresionin ushtarak të paprovokuar, dy herë, në mes të negociatave, kundër Iranit.
Megjithatë, të gjitha këto presione nuk kanë arritur ta dobësojnë Iranin. Përkundrazi, vendi është forcuar në shumë fusha: normat e alfabetizimit janë trefishuar; arsimi i lartë është zgjeruar ndjeshëm; janë arritur përparime të rëndësishme në teknologjinë moderne; shërbimet shëndetësore janë përmirësuar; dhe infrastruktura është zhvilluar me një ritëm dhe në një shkallë të pakrahasueshme me të kaluarën. Këto janë realitete të matshme dhe të vëzhgueshme që qëndrojnë të pavarura nga narrativat e fabrikuara.
Në të njëjtën kohë, ndikimi shkatërrues dhe çnjerëzor i sanksioneve, luftës dhe agresionit mbi jetën e popullit të qëndrueshëm iranian nuk duhet nënvlerësuar. Vazhdimi i agresionit ushtarak dhe bombardimet e fundit ndikojnë thellësisht në jetët, qëndrimet dhe perspektivat e njerëzve. Kjo pasqyron një të vërtetë themelore njerëzore: kur lufta shkakton dëme të pariparueshme në jetë, shtëpi, qytete dhe të ardhme, njerëzit nuk mbeten indiferentë ndaj atyre që mbajnë përgjegjësi.
Kjo ngre një pyetje thelbësore: cilat interesa të popullit amerikan po i shërben realisht kjo luftë? A ekzistonte ndonjë kërcënim objektiv nga Irani për të justifikuar një sjellje të tillë? A shërben masakra e fëmijëve të pafajshëm, shkatërrimi i objekteve farmaceutike për trajtimin e kancerit, apo mburrja për bombardimin e një vendi “deri në epokën e gurit” për ndonjë qëllim tjetër veçse për të dëmtuar më tej pozicionin global të Shteteve të Bashkuara?
Irani ndoqi negociatat, arriti një marrëveshje dhe përmbushi të gjitha angazhimet e tij. Vendimi për t’u tërhequr nga ajo marrëveshje, për të përshkallëzuar drejt përballjes dhe për të ndërmarrë dy akte agresioni në mes të negociatave ishin zgjedhje shkatërruese të bëra nga qeveria e SHBA-së, zgjedhje që i shërbyen iluzioneve të një agresori të huaj.
Sulmet ndaj infrastrukturës jetike të Iranit, përfshirë objektet energjetike dhe industriale, godasin drejtpërdrejt popullin iranian. Përtej faktit që përbëjnë krim lufte, veprime të tilla sjellin pasoja që shtrihen përtej kufijve të Iranit. Ato gjenerojnë paqëndrueshmëri, rrisin kostot njerëzore dhe ekonomike dhe përjetësojnë cikle tensioni, duke mbjellë farat e një armiqësie që do të zgjasë për vite. Kjo nuk është shfaqje force; është shenjë e një hutimi strategjik dhe e paaftësisë për të arritur një zgjidhje të qëndrueshme.
A nuk është gjithashtu e vërtetë se Amerika ka hyrë në këtë agresion si një përfaqësuese e Izraelit, e ndikuar dhe e manipuluar nga ai regjim? A nuk është e vërtetë se Izraeli, duke fabrikuar një kërcënim iranian, kërkon të largojë vëmendjen globale nga krimet e tij ndaj palestinezëve? A nuk është e qartë se Izraeli synon tani të luftojë Iranin deri te ushtari i fundit amerikan dhe dollari i fundit i taksapaguesit amerikan, duke zhvendosur barrën e iluzioneve të tij mbi Iranin, rajonin dhe vetë Shtetet e Bashkuara në ndjekje të interesave të paligjshme?
A është “America First” vërtet ndër prioritetet e qeverisë së SHBA-së sot?
Ju ftoj të shikoni përtej makinerisë së dezinformimit, një pjesë përbërëse e këtij agresioni, dhe në vend të kësaj të flisni me ata që kanë vizituar Iranin. Vëzhgoni shumë emigrantë të suksesshëm iranianë, të arsimuar në Iran, të cilët sot japin mësim dhe kryejnë kërkime në universitetet më prestigjioze të botës, apo kontribuojnë në kompanitë më të avancuara të teknologjisë në Perëndim. A përputhen këto realitete me shtrembërimet që ju tregohen për Iranin dhe popullin e tij?
Sot, bota ndodhet në një udhëkryq. Vazhdimi në rrugën e përballjes është më i kushtueshëm dhe më i kotë se kurrë më parë. Zgjedhja midis përballjes dhe angazhimit është reale dhe me pasoja; rezultati i saj do të formësojë të ardhmen për brezat që vijnë.
Përgjatë mijëvjeçarëve të historisë së tij krenare, Irani ka mbijetuar më shumë se shumë agresorë. Ajo që ka mbetur prej tyre janë emra të njollosur në histori, ndërsa Irani vazhdon të qëndrojë, i qëndrueshëm, dinjitoz dhe krenar.
Lini një Përgjigje