FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Një turmë e sjellshme i dha lamtumirën e fundit Armanit. Nga Elkann te Versace, sipërmarrës, stilistë dhe personazhe të famshëm nderojnë Mbretin George...
Asnjëherë më parë një funeral nuk kishte qenë kaq i gjallë. Nga radha e pafundme që mbështillej rreth Silos ku ishte ngritur kapela e tij e funeralit, një gjë ishte më e dukshme se çdo gjë tjetër: Armani edukoi botën me stilin e tij.
Dita e fundit e lamtumirës së tij ishte edhe më e qartë se kur ai ishte ende gjallë. Sepse të gjithë, absolutisht të gjithë, nga kontraktori nga Bergamo te gruaja që mbërriti me një Maserati nga Zona C e deri te vetë VIP-at, e dinin saktësisht se çfarë priste Giorgio Armani prej tyre. Dhe të gjithë, absolutisht të gjithë, iu bindën: me heshtje, qetësi, respekt dhe veshje modeste. Lulet ishin vetëm të bardha dhe asnjë selfie e tepruar. Që do të thotë se të gjithë, absolutisht të gjithë, e njihnin qëndrimin Armani dhe ishin gati ta mishëronin atë për të.
Korridori i gjatë i bardhë dhe, në fund, një dhomë e zezë: errësira e zbutur nga një qilim me treqind fenerë letre të ndriçuar nga flakë të zhveshura dhe muzika e Ludovico Einaudi-t, arkivoli prej druri i verdhë, buqeta me trëndafila të bardhë që qëndronte sipër dhe një skulpturë e Krishtit në kryq që Armani e mbante në dhomën e tij të gjumit, e vendosur aty pranë.
Pas Mbretit George, një ekran gjigant shfaqte foton e tij duke përshëndetur turmën në fund të një sfilate mode dhe frazën e fundit: "Trashëgimia që shpresoj të lë është një trashëgimi angazhimi, respekti dhe kujdesi për njerëzit dhe për realitetin".
Realiteti u rreshtua të shtunën e parë të shtatorit për t'i kthyer pak nga ajo që ai dha, me mijëra përkëdhelje arkivolit të tij të mbyllur. Gjashtë mijë, për të qenë të saktë. Sepse kaq shumë njerëz shkuan për t'i bërë nderimet e tyre "Z. Armani".
Dhe përreth ishin njerëzit e "tij", të veshur me kostume të errëta, të pangushëllueshëm, por të palodhur në punë për t'i bërë dëshirat e tij, të cilat ata gjithmonë i kishin ditur në mënyrë të përsosur, realitet. Dhe mirënjohës, sepse kjo kohë me të ishte me të vërtetë koha e tyre.
Në orën 8 të mëngjesit, mbërriti arkivoli i stilistit, i pritur nga një duartrokitje e zgjatur nga ata që tashmë prisnin në radhë. Një nga të parët që i bëri nderimet, në selinë e tij në Via Borgognone 59, ishte kryetari i bashkisë së Milanos, Beppe Sala, i cili propozoi që stilisti të shënohej në Famedio, nëse familja do të binte dakord: "Milanoja është plot me të, është e pamundur ta harrosh."
"Ai ishte personi që doja të isha. Një copëz e bukurisë së jetës ka ikur", tha Gabriele Salvatores, që dukej mjaft elegant me kostumin e tij Armani.
"Ka nga ata që kanë zërin perfekt, Giorgio Armani kishte syrin perfekt", ishte përshëndetja nga arkitekti Massimiliano Fuksas, midis shumë personazheve të famshëm që erdhën për t'i bërë homazhe Mbretit. Ndër ta ishin Letizia Moratti, ish-presidente e Rajonit të Lombardisë, Roberto Formigoni, Luciano Buonfiglio, president i CONI, Giovanni Malagò, president i Fondacionit Milan-Cortina 2026, Matteo Marzotto dhe John Elkann.
Po nuk munguan as Giuseppe Tornatore, Mario Lavezzi, Carla Sozzani, Simona Ventura, Maria Grazia Cucinotta, Massimo Lopez, Jo Squillo, modelja argjentinase Valeria Mazza me bashkëshortin e saj Alejandro Gravier, Mario Boselli, president nderi i Dhomës Kombëtare të Modës Italiane, presidenti i Federatës Italiane të Basketbollit, Gianni Petrucci, arkitekti Stefano Boeri, i cili qëndroi në radhë me qytetarët, Christian Vieri.
Matteo Ceccherini, i cili krijoi kolonën zanore të ngjarjeve të Armanit për 25 vjet, dhe Luca Dondoni, i cili e bëri këtë për 44 koleksione para tij... Dhe sigurisht Donatella Versace, ndër të parat që mbërritën me një buqetë me orkide të bardha që e vendosi në arkivol pasi i dha lamtumirën partnerit dhe krahut të djathtë të stilistit, Leo Dell'Orco: një prekje Versace që me dashuri "prishi" rigorozitetin e estetikës thelbësore të Armanit.
Pati gjithashtu shumë mesazhe dhe nekrologji për ta kujtuar atë: nga Marina Berlusconi te Kryeministrja Giorgia Meloni, e cila madje kujtoi se kishte veshur Armani ditën që u betua si Kryeministre. Dhe pastaj moria e luleve dhe kurorave, të gjitha të bardha në mënyrë rigoroze, të vendosura në silo dhe të sjella nga kudo: "Nga ekuipazhi i anijes" shkruhej në një jastëk me trëndafila të dërguar nga punonjësit në bordin e jahtit të tij.
Kapela e pushimit do të mbetet e hapur sot dhe funerali do të jetë privat nesër. Funerali do të bëhet në Broni, rrëzë kodrave Oltrepò Pavese, dhe më pas lamtumira e fundit do të jetë në Cigognola, në pronën madhështore Villa Rosa ku Armani shkoi "për të parë dritën". Nesër, dyqanet e grupit do të jenë të mbyllura dhe do të jetë një ditë zie në Milano dhe në Pantelleria, ku stilisti zotëronte një dammuso madhështore dhe ku do të kishte dashur ta vizitonte përsëri verën e tij të fundit.
Lini një Përgjigje