FLASH
Shkruar nga Diplomatico | Pamfleti.net 
Izraeli që beson se mund të zëvendësojë diplomacinë me dominim ushtarak, dhe bota arabe që strehohet pas mitesh të vjetra, një rajon i mbërthyer nga varfëria politike...
Për më shumë se gjysmë shekulli, Lindja e Mesme ka paguar një çmim të frikshëm për konfliktin me Izraelin. Shumë narrativa nacionaliste, islamiste apo marksiste e paraqisnin Izraelin si një krijesë të brishtë, të mbështetur vetëm nga Perëndimi, pa kohezion të brendshëm apo legjitimitet real. Ky mit ushqeu iluzione për një kolaps të pashmangshëm të Izraelit, ndërsa në fakt, këto ishin zëvendësim për mungesën e projekteve serioze politike dhe një justifikim për të shmangur përgjegjësinë historike ndaj popujve arabë.
Por ndërsa bota arabe ka mbetur e zhytur në këto iluzione, në anën tjetër po lind një tjetër fantazi, ndoshta edhe më e rrezikshme: ideja se Izraeli nuk ka më nevojë për politikë. Që dominimi ushtarak mjafton. Që F-35-at mund të zëvendësojnë traktatet, normalizimet apo marrëveshjet e paqes. Sulmi i fundit izraelit në Damask, i sinkronizuar pas lëvizjeve paqësore në Sweida, nuk ishte thjesht një akt ushtarak, por një mesazh gjeopolitik: Izraeli nuk do më as dialog dhe as partnerë. Ai e sheh veten të aftë për të ripërkufizuar rajonin përmes forcës së pastër.
Ky model përngjan me "momentin nasserist", por në versionin izraelit: një projekt hegjemon, i mbështetur mbi superioritetin ushtarak, ku çdo marrëveshje shihet si kërcënim ekzistencial dhe çdo kompromis si dobësi. Por historia e Nasserit na mëson se pa një projekt politik të qëndrueshëm, edhe retorikat më elektrizuese bien.
Izraeli sot ka rënë në të njëjtin kurth: beson se dominimi ushtarak mund të mbajë përjetësisht një rajon kaotik, pa nevojën për një vizion politik apo për të ndërtuar aleanca të qëndrueshme. Por kur politika zëvendësohet me bombardime, dhe legjitimiteti mbështetet vetëm në fuqi, krijohet një boshllëk i rrezikshëm, dhe në Lindjen e Mesme, boshllëqet i mbush gjithmonë një katastrofë.
Ndërkohë, kampi arab vijon të dështojë në ndërtimin e një projekti të përbashkët politik për zgjidhjen e krizave në Gaza, Siri, Liban, Jemen, Sudan e Irak. Ka hezitim të thellë për të besuar se regjimet e dështuara mund të transformohen realisht. Por kolapsi i një regjimi nuk duhet parë si "gjendje për t’u menaxhuar"; përkundrazi, është një shans për të ndërtuar alternativa politike që sjellin paqe të brendshme dhe stabilitet rajonal.
Rreziku më i madh sot nuk është vetëm pushteti ushtarak i Izraelit, por varfëria politike që ka mbërthyer të gjithë rajonin. Arabët strehohen pas gjeografisë si burim i vetë legjitimitetit. Izraeli beson se superioriteti i armëve është një projekt politik më vete. Të dyja janë iluzione që sjellin vetëm stagnim dhe dhunë.
Në fund, nuk jemi në një garë armatimesh, por në një garë narrativesh. Dhe pa një vizion të ri politik, fituesi i kësaj gare mund të jetë thjesht kaosi./Pamfleti
Lini një Përgjigje