FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Ishte vetëm 17 vjeç kur u trafikua, ndërsa historinë e rrëfen pas 23 vitesh nga koha kur një grup trafikantësh e rrëmbeu dhe ajo përjetoi momentet e tmerrit.
Bëhet fjalë për Lurata Lyon, e cila jeton në Mbretërinë e Bashkuar dhe është qytetare e ishullit.
Në panik të plotë, Lurata, e cila nuk kishte puthur kurrë një djalë, as nuk kishte pasur ndonjë lidhje romantike, bërtiti në mënyrë histerike: “mos e bëj këtë, jam e virgjër.”
Ishte një moment që ia ndriçoi sytë rrëmbyesit të saj. Ai e ndërpreu sulmin e neveritshëm dhe u tha me djallëzi kolegëve të tij banditë se kishin “hasur në një ngarkesë të madhe”.
Ky ishte vetëm fillimi i një prove të paimagjinueshme që përjetoi Lurata, e lindur në Serbi, tani në të 40-at, e cila po flet me guxim për përvojën e saj të vështirë për të rritur ndërgjegjësimin mbi tmerret e trafikimit të qenieve njerëzore.
Tani një shtetase britanike, ajo zbulon se si virgjëria e saj iu shit një ofertuesi të çuditshëm jashtë shtetit dhe nën kërcënimin e armës u detyrua të mësonte se si të "kënaqte burrat" duke parë vajza duke u përdhunuar, disa prej të cilave ishin pa ndjenja.
Lurata, e cila jeton në Londër, u kërcënua gjithashtu me prostitucion të detyruar dhe dëgjoi rrëmbyesit e saj të bënin plane për të shitur organet e saj, përpara se ajo të arrinte mrekullisht të arratisej në skena të ngjashme me një film hollivudian.
Megjithatë, sprova e saj ishte larg të mbaruarit. Ajo u kap nga përbindësha “të çmendur dhe vigjilantë”, të cilët e nënshtruan ndaj abuzimit seksual të përditshëm për gjashtë muaj, përpara se të kryente një tjetër arratisje të guximshme.
Duke mbijetuar më shumë sesa shumë mund ta imagjinojnë, Lurata thotë se është “e lumtur, mirënjohëse dhe me fat” që është gjallë. Megjithatë, tmerret e traumës që përjetoi në Jugosllavi në vitet ‘90 vazhdojnë .
“Mbaj mend që më grisën rrobat. Ishin shumë të egra dhe agresive. Isha shumë e frikësuar. Mendova se të gjithë do të më përdhunonin. Disa prej tyre më kishin mbajtur përtokë në pozicionin e një ylli deti, ndërsa të tjerët u bënë gati të më sulmonin. Atëherë fillova të bërtisja me të madhe: 'mos e bëj këtë, jam e virgjër’.
Kur shefi e dëgjoi, e ndërpreu, por njëri prej tyre nuk ndaloi. Iu desh ta kapte fizikisht dhe ta tërhiqte nga unë. Të gjithë ishin çmendur.
Ai tha, 'a nuk e dëgjuat djem? Ajo është e virgjër. Kemi hasur rastësisht një ngarkesë të madhe.' Isha aq naive sa as nuk e kuptova çfarë donte të thoshte", tregon Lurata.
Historia e tmerrshme e saj filloi kur ajo u detyrua të largohej nga qyteti i saj i lindjes, Veliki Trnovac, në moshën 17 vjeç, për shkak të dhunës ekstreme në Jugosllavi gjatë viteve '90, përpara se ajo të ndahej në gjashtë shtete të ndara.
Babai i saj, një mjek vendas, zbuloi se një skuadër vrasjesh për spastrim etnik ishte dërguar në fshat.
Atë mbrëmje, Lurata udhëtoi nëpër male drejt Kosovës përpara se të merrte disa autobusë për të mbërritur në kryeqytet, Prishtinë, me shpresën se do të gjente Kryqin e Kuq, të cilin ajo besonte se mund ta mbronte.
E rraskapitur, jashtë një pubi ajo shpërtheu në lot dhe për fat të mirë u gjet nga Brian dhe Peter, dy ushtarë amerikanë nga forca ndërkombëtare paqeruajtëse e Kombeve të Bashkuara .
Pavarësisht se ishte jashtëzakonisht e rrezikshme për ta, ata i ofruan asaj ushqim, strehim dhe mbrojtje. Por gjithashtu, përkrah dyshes ishte një përkthyese vendase, e cila i dha informacion një bande trafikimi njerëzor.
Ditën që Lurata u rrëmbye, ajo kishte kaluar muaj të tërë të fshehur, duke pritur që ata t’i siguronin një kalim të sigurt për të arritur te Kryqi i Kuq.
Brenda pak sekondash pasi doli nga shtëpia, ajo ndjeu burra që qëndronin pas. Një qese iu vu në kokë dhe u hodh në një furgon, i cili u largua me shpejtësi.
Ajo u çua në strofkën e tyre, ku shefi sadist i inkurajoi banditët e tij ta përdhunonin në grup përpara se ta anulonte marrëdhënien pasi kuptoi se mund t’ia shiste virgjërinë ofertuesit më të lartë.
Pas kësaj, ajo u ngacmua, u abuzua mendërisht dhe u detyrua të shikonte gra duke u përdhunuar dhe duke kryer akte seksuale me rrëmbyesit e tyre për të “mësuar si të kënaqë një burrë”.
“Armën ma mbanin vazhdimisht në kokë ose e drejtonin nga unë. Edhe pse qaja me të madhe, më detyronin të shikoja gjithçka. Ishte e neveritshme.
Pati disa raste kur ata përdhunuan gra të pavetëdijshme. Ato ishin thjesht objekte për këta burra. Dhimbja nga ato kujtime do të jetë me mua derisa të vdes", tregon ajo.
Lurata beson se rrëmbyesit e saj gjenin gëzim nga “abuzimi psikologjik me të” dhe nga përpjekja për ta thyer atë.
“Ishte një rast i tipit ‘le ta trembim, le t’i tregojmë gjithçka’”, thotë ajo, duke shtuar “mbaj mend që thanë: ‘mos u shqetëso, të kemi shitur te ofertuesi më i lartë’.
Katër javë pas rrëmbimit të saj, Lurata u çua për t'u 'larguar me anije' dhe e dinte se do të 'zhdukej nga faqja e dheut'.
Të ulur në një makinë me një armë të drejtuar në kafazin e kraharorit, ata u nisën drejt kufirit me Shqipërinë. Luratës iu paralajmërua se nëse ajo do të jepte alarmin, ata do të “qëllonin të gjithë”.
Kur mbërritën, kufiri ishte mbyllur. Dhe në njërën nga banesat, shefi i bandës bëri një ofertë të neveritshme që do ta shpëtonte nga trafikimi.
“Ai më godiste gjithë kohës. Pastaj tha: ‘nëse më jep veten dhe bëhesh e dashura ime, e gjithë kjo do të kalojë.’ Por në atë pikë, unë isha e frikësuar, por e gatshme të vdisja. Më kishte ardhur në majë të hundës dhe refuzova”, tregon ajo.
I tërbuar, ai deklaroi se Lurata ishte “më shumë problematike sesa vlen” dhe i tha njërit prej anëtarëve të bandës së tij: “përdhunojeni, bëni çfarë të doni dhe pastaj hiqeni qafe.”
E përgatitur për të vdekur, ajo iu lut rrëmbyesit të saj “t’ia bënte këtë me mirësi” dhe i kërkoi të lutej para se të fillonin tmerret. Ai pranoi dhe doli nga dhoma për të shkuar në tualet.
Gjatë atyre momenteve të qeta, ajo mendoi për prindërit e saj dhe papritmas një zë në kokën e saj i tha "kthehu". Pas një tavoline ishte një armë dhe një varëse çelësash.
Ajo shkoi drejt tyre, hapi derën e parë prej druri, por u përpoq të hapte hekurat metalikë të sigurisë përpara se të shpërthente poshtë shkallëve.
“Ishte si një film, nuk mund ta përshkruaj sa me tërbim po vrapoja. Po më mungonin shkallët. Fluturova poshtë tyre. Por kur arrita në nivelin e rrugës, e ndjeva menjëherë se ishin pas meje. Njëri më goditi me grusht. Ishte aq e fortë saqë fluturova përtej rrugës. Në dysheme, pashë një furgon afër dhe fillova të bërtisja për ndihmë”, tregon ajo.
Brenda ishte një oficer policie, i cili sapo po mbaronte ndërrimin e turnit. Ai vrapoi ta ndihmonte, por rrëmbyesi i Luratës filloi të qëllonte.
Gjatë të shtënave që pasuan, ajo u zvarrit drejt makinës së policisë ku ishte e mbrojtur pas një dere. Brenda pak çastesh, automjetet e OKB-së i rrethuan.
Pas një interviste në polici, ajo nuk kishte ku të shkonte. Shpëtimtarët e mëparshëm, Peter dhe Brian, e morën, por nuk mundën ta linin të qëndronte, kështu që ajo ndoqi rrugën malore për në shtëpi.
“Kur mamaja ime më pa, qau dhe bërtiti: ‘nuk duhej të ishe kthyer’. Ajo ishte në panik sepse gjërat ishin përkeqësuar shumë”, tregon ajo.
Menjëherë pas kësaj, “vigjilantë të çmendur” që pretendonin të ishin ushtarë të ushtrisë kombëtare e arrestuan. Gjatë marrjes në pyetje në një ndërtesë të braktisur në male, ajo u rrah barbarisht.
“Ata nuk e besuan historinë time dhe ishin aq të frustruar sa më rrahën. Më thyhen dhëmbët, më nxorën nofullën nga vendi”, tregon ajo.
Për gjashtë muajt në vijim brenda atij burgu, Lurata u abuzua seksualisht çdo ditë, ndonjëherë disa herë në ditë. Ajo vendosi të ndalonte së ngrëni, duke shpresuar të vdiste më shpejt.
“Nuk doja të vazhdoja të jetoja për shkak të abuzimit”, thotë ajo, duke shtuar “për çfarë po përpiqesha të mbijetoja? Isha varrosur e gjallë në këtë dhomë të vogël, pa rrugëdalje, pa shpëtim”.
Por Lurata do të arratisej. Babai i saj i gjurmoi rrëmbyesit e saj dhe korruptoi rojet që ta lejonin të “kthehej në shtëpi vetëm për 24 orë për t’i thënë lamtumirë”. Në realitet, ai kishte një plan tjetër.
“Babai im nuk interesohej për atë që i ndodhte atij ose mamasë sime. Ai e dinte se ata me shumë gjasa do të ekzekutoheshin për ndihmën që më dhanë, por e pranoi atë rrezik për të më shpëtuar mua”, tregon ajo.
Atë mbrëmje ajo u fsheh brenda një kamioni dhe u nxor jashtë vendit. Pas disa javësh ajo mbërriti në Mbretërinë e Bashkuar ku kërkoi azil politik. Ajo u bë shtetase britanike në vitin 2005, ndërsa edhe prindërit e saj mbijetuan.
Lurata, e cila më vonë shkroi kujtimet e saj “Të pathyer: mbijetesa në trafikimin e qenieve njerëzore”, thotë se është “përjetësisht mirënjohëse” ndaj popullit britanik.
Ajo është më krenare që “ka gjetur një mënyrë për të mbetur e sjellshme” pavarësisht përvojave të saj, duke theksuar: “trauma dhe mizoria mund t’i shndërrojnë njerëzit në përbindësha”. /Përshtatur nga The Sun/
Me bëhet qejfi qe ka shpetuar dhe kta njerëz qe e kan torturuar kështu ti varin dhe plus ka plot qe mund te bejn kshu gjerash ti gjejn dhe ti varin ne mes qytetit.
Genjeshter puro serbe.