FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Një gjykatës gjerman, përballë këtij skenari, i kërkoi Gjykatës së BE-së të sqaronte nëse këto rrethana përbëjnë mangësi sistemike si për të parandaluar transferimet e azilkërkuesve në Itali.
Gjykata e Drejtësisë së Bashkimit Evropian (Gjykata e BE-së) së fundmi u përball me një rast vendimtar në lidhje me interpretimin e Rregullores Dublin III, një shtyllë e sistemit të menaxhimit të azilit në BE. Rasti përfshin dy shtetas sirianë të cilët aplikuan për azil në Gjermani, pavarësisht se vendi i hyrjes së parë ishte Italia.
Italia, në përgjigje të krizës së pritjes për shkak të vendeve të pamjaftueshme në objekte, kishte nxjerrë një qarkore ku ftonte shtetet e tjera anëtare të pezullonin përkohësisht transferimet e azilkërkuesve në territorin e tyre. Kjo ndërhyrje, me karakter të njëanshëm, kishte ngritur pikëpyetje për praninë e “mangësive sistemike” në sistemin italian të pritjes, element që mund të justifikonte bllokimin e transfertave sipas rregullores Dublin III.
Një gjykatës gjerman, përballë këtij skenari, i kërkoi Gjykatës së BE-së të sqaronte nëse këto rrethana përbëjnë mangësi sistemike si për të parandaluar transferimet e azilkërkuesve në Itali.
Gjykata vendosi se pezullimi i njëanshëm i marrjes nga një Shtet Anëtar nuk përbën, në vetvete, provë të mjaftueshme të mangësive sistemike.
“Fakti që një shtet anëtar ka pezulluar në mënyrë të njëanshme kujdesin ndaj azilkërkuesve nuk është i tillë që të justifikojë konstatimin e mangësive sistemike në procedurën e azilit dhe në kushtet e pritjes së aplikantëve për mbrojtje ndërkombëtare”, argumenton gjykata.
Rregullorja Dublin III parashikon dy kushte kumulative për deklarimin e pamundësisë së transferimit të një aplikanti për mbrojtje ndërkombëtare në Shtetin Anëtar kompetent:
Së pari prania e mangësive sistemike dhe së dyti rreziku që përfshinë trajtim çnjerëzor ose degradues në përputhje me nenin 4 të Kartës së të Drejtave Themelore të Bashkimit Evropian.
Gjykata nënvizoi se, sipas Sistemit të Përbashkët Evropian të Azilit, trajtimi i aplikantëve për mbrojtje ndërkombëtare në çdo shtet anëtar supozohet se është në përputhje me kërkesat e Kartës së të Drejtave Themelore, Konventës për Statusin e Refugjatëve dhe Konventës Evropiane për Mbrojtja e të Drejtave të Njeriut.
Rasti i dy sirianëve
Në rastin konkret, shtetasit sirianë R.L dhe Q.S kishin aplikuar për azil në Gjermani. Autoritetet gjermane, duke identifikuar Italinë si shtetin anëtar kompetent, i kishin kërkuar këtij të fundit që të merrte përgjegjësinë për dy aplikantët. Megjithatë, pyetja mbeti pa përgjigje. Më pas, autoritetet gjermane i shpallën të papranueshme kërkesat për azil, duke urdhëruar transferimin e të interesuarve në Itali.
Gjatë procesit të ankimimit, njësia italiane e Dublinit u dërgoi dy qarkore njësive të tjera evropiane të Dublinit. I pari bëri thirrje që transferimet drejt Italisë të pezulloheshin përkohësisht për arsye teknike; i dyti konfirmoi mungesën e ambienteve të përshtatshme të pritjes, duke ia atribuar numrin e madh të të ardhurve dhe numrin e pamjaftueshëm të vendeve të disponueshme.
Ky rast paraqet një moment sqarimi themelor mbi funksionimin e Rregullores Dublin III. Gjykata e BE-së përsëriti se një pezullim i njëanshëm nuk është i mjaftueshëm për të deklaruar ekzistencën e mangësive sistemike dhe se çdo rast duhet të vlerësohet në bazë të provave konkrete. Kjo qasje synon të garantojë trajtim dinjitoz për migrantët, në përputhje me parimet themelore të Bashkimit Evropian.
Lini një Përgjigje