FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Investimet e Alabar dhe grupit Emaar, kambana alarmi për Ballkanin
Situata shqetësuese në Ulqin, ku investitori arab Mohamed Alabbar (Eagle Hills) u përpoq të merrte kontrollin e plotë të plazheve të famshme, ka ndezur alarmet për mënyrën se si qeveritë në Ballkan po japin pasuri strategjike publike me koncesione problematike dhe afate të jashtëzakonshme deri në 99 vjet. Në Ulqin, presioni qytetar e ndali pjesërisht marrëveshjen, por dëmi është bërë: sezoni turistik është kërcënuar rëndë dhe besimi tek qeverisja lokale ka marrë një goditje të fortë.
Në të njëjtën linjë, Shqipëria po përballet me një sfidë edhe më shqetësuese në Portin e Durrësit, ku investimi kontrovers i Emaar Group (gjithashtu nga Emiratet e Bashkuara Arabe) po shkakton një krizë të paprecedentë transparence dhe sovraniteti ekonomik. Projekti, i quajtur "Dubai i Durrësit", po ecën përpara në një atmosferë opaciteti ekstrem, ndërsa pronat publike shqiptare po jepen pothuajse në ajër, me një kornizë të pasigurtë ligjore dhe pa garanci të forta për përfitim afatgjatë për publikun.
Në të dyja rastet, mungesa e transparencës dhe mbizotërimi i interesave të huaja mbi ato vendase kanë provokuar reagime të forta shoqërore. Në Ulqin, qytetarët dolën në rrugë duke mbrojtur plazhet nga një koncesion që mund të zhvaste komunitetin lokal, ndërsa në Shqipëri opozita dhe shoqëria civile kanë ngritur zërin për të njëjtat arsye, megjithëse pa sukses deri më tani.
Në sfondin e këtyre dy rasteve qëndron një pyetje themelore: A mund të zhvillohet turizmi i qëndrueshëm duke shitur në mënyrë të verbër resurset strategjike kombëtare? Shqipëria dhe Mali i Zi po bëhen viktima të një modeli zhvillimi që duket atraktiv në sipërfaqe, por që fsheh rreziqe serioze për sovranitetin ekonomik dhe turistik.
Rasti i Ulqinit duhet të shërbejë si paralajmërim për Shqipërinë, ku humbja e kontrollit mbi Portin e Durrësit mund të sjellë pasoja afatgjata, duke ia dorëzuar çelësat e ekonomisë lokale interesave të huaja të pakontrolluara.
Ndaj, në të dy anët e kufirit, përgjigjja duhet të jetë e qartë: transparencë maksimale, ruajtje e pronës publike dhe angazhim i plotë i komunitetit lokal në çdo vendim strategjik. Në të kundërt, Ballkani rrezikon të humbasë kontrollin mbi destinacionet më të rëndësishme ekonomike dhe turistike, duke i kthyer në investime fantazmë me pasoja dramatike për brezat që vijnë./Pamfleti
Lini një Përgjigje