FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Nonostante la tecnologia avanzata, le guerre di oggi non si vincono più velocemente di un tempo. Droni, sensori e intelligenza artificiale hanno aumentato la sorveglianza e la distruzione, ma non il controllo sul campo di battaglia. Invece di vittorie rapide, producono conflitti più lunghi e inconcludenti.
I rapidi progressi della tecnologia militare degli ultimi anni hanno generato tra le grandi potenze una pericolosa convinzione: che la guerra sia diventata più facile da vincere. Droni, intelligenza artificiale, sensori avanzati e armi di alta precisione sembrano promettere un'era in cui colpire il nemico sarà più rapido, più preciso e meno costoso.
Ma la realtà dei conflitti in Ucraina e in Medio Oriente dimostra il contrario: la guerra non si è semplificata, bensì si è complicata, è diventata più lunga e spesso più inconcludente.
Sul fronte orientale dell'Ucraina, i soldati si trovano ad affrontare una realtà simile a una "zona della morte", sorvegliata da droni di entrambi gli schieramenti. La circolazione dei veicoli è spesso impossibile, costringendo le truppe ad avanzare a piedi attraverso le foreste, sotto il costante rischio di essere individuate e attaccate.
Alcune missioni durano settimane e le conseguenze psicologiche sono profonde. Molti soldati di ritorno dal fronte soffrono di ipervigilanza, reagendo con paura a qualsiasi rumore che assomigli a quello dei droni. Quindi la guerra non finisce con la fine della battaglia; continua nella mente umana.
In un'altra zona di guerra, aerei americani e israeliani hanno condotto attacchi prolungati contro obiettivi in Iran, utilizzando tecnologie avanzate di sorveglianza e coordinamento satellitare.
In alcuni casi, le telecamere di sorveglianza stradale a Teheran sono state persino utilizzate per monitorare gli spostamenti dei leader iraniani. Sebbene questa tecnologia sembri offrire un senso di controllo assoluto, non ha portato a vittorie decisive.
Questi due conflitti sono molto diversi nel modo in cui si svolgono, ma condividono una caratteristica comune: la nuova trasparenza del campo di battaglia. Oggi gli eserciti possono vedere più che mai, ma ciò non significa che possano prevedere o controllare l'esito.
Le informazioni abbondano, ma il processo decisionale rimane incerto e frammentato. Una delle principali illusioni degli strateghi militari odierni è la convinzione che le nuove tecnologie favoriscano l'attaccante. In realtà, spesso favoriscono la difesa.
Ucraina e Russia sono chiari esempi di una guerra di stallo, in cui i guadagni territoriali sono minimi e costosi. Droni, artiglieria di precisione e sensori multipli hanno creato una "stretta zona di collisione", dove ogni mossa viene monitorata e immediatamente contrastata.
I droni sono diventati il simbolo di questa nuova era. Sono economici da produrre, facili da aggiornare e difficili da neutralizzare completamente. In Ucraina vengono utilizzati non solo per attacchi, ma anche per rifornimenti ed evacuazioni.
Megjithatë, ato nuk kanë sjellë dominim strategjik për asnjërën palë. Përkundrazi, kanë krijuar një luftë të vazhdueshme konsumimi. Disa analistë besojnë se pikërisht kjo është e ardhmja e luftës moderne: dy palë të bllokuara në një konflikt të pafund, të mbikëqyrura nga “shtresa inteligjente” dronësh dhe sensorësh.
Ndërkohë të tjerë argumentojnë se kjo është vetëm një fazë kalimtare. Teknologjitë anti-dron, sistemet e bllokimit elektronik dhe armët e reja mund të ndryshojnë sërish ekuilibrin. Megjithatë, një gjë është e qartë: asnjë teknologji nuk garanton fitore të shpejtë.
Edhe sistemet më të përparuara të SHBA-së dhe Izraelit nuk kanë arritur të eliminojnë plotësisht aftësitë mbrojtëse të Iranit. Në fakt, Teherani ka ruajtur një pjesë të madhe të arsenalit të tij dhe ka demonstruar aftësi për të goditur në distancë.
Kjo tregon se ideja e “goditjes së përsosur” - një sulm vendimtar që përfundon luftën - mbetet më shumë një mit sesa realitet. Historikisht, strategji të tilla kanë dështuar shpesh, që nga Vietnami deri në Afganistan.
Një problem tjetër është mënyra se si teknologjia po ndikon në vendimmarrje. Sistemet moderne mund të prodhojnë mijëra objektiva në ditë, por kjo nuk garanton strategji më të mirë. Përkundrazi, rrezikon të zëvendësojë mendimin strategjik me numra të thjeshtë. Sa më shumë objektiva të identifikohen, aq më shumë lufta shndërrohet në një proces mekanik, jo politik. Njëkohësisht, ushtritë po përballen me një paradoks: ndërsa investojnë në teknologji të re, vazhdojnë të mbështeten në pajisje të vjetra si tanket dhe avionët tradicionalë.
Këto sisteme nuk janë bërë të pavlefshme, por janë bërë më të rrezikuara në një fushë beteje të tejmbushur me sensorë dhe dronë. E ardhmja e luftës duket se do të jetë hibride: një kombinim i teknologjisë së lirë dhe masive me sisteme të shtrenjta dhe të sofistikuara.
Por shumë ushtri nuk po përshtaten ende me këtë realitet. Investimet mbeten shpesh të lidhura me modele të vjetra të luftës, duke krijuar një mospërputhje mes doktrinës dhe realitetit në terren.
Një dimension tjetër shqetësues është dobësimi i kufijve ligjorë dhe etikë të luftës. Luftimet e sotme zhvillohen shpesh përmes ekraneve, duke e bërë më të lehtë distancimin moral nga dhuna.
Në rrjetet sociale dhe video propagandistike, vdekja shndërrohet në spektakël. Kjo e ndryshon mënyrën se si shoqëritë e perceptojnë luftën dhe mund të ulë ndjeshmërinë ndaj saj.
Ndërkohë, rregullat e luftës po bëhen më të paqarta. Objektivat nuk janë më vetëm ushtarake, por shpesh përfshijnë infrastrukturë civile, duke ngritur pyetje të vështira mbi proporcionalitetin dhe legjitimitetin.
Globally, although some scholars have argued that violence is declining in the long term, the reality of current conflicts challenges this optimism. Modern wars are less deadly to the individual thanks to life-saving medicine and technology, but that does not mean they are less destructive.
Anche la dimensione nucleare incombe sullo sfondo. Le armi nucleari continuano a rappresentare un deterrente, ma la mancanza di nuovi accordi per il loro controllo e le tensioni tra le grandi potenze accrescono l'insicurezza globale. Il pericolo non è necessariamente immediato, ma è sempre presente.
In un mondo in cui Cina, Stati Uniti e altre potenze potrebbero essere coinvolte in un conflitto diretto, l'incertezza aumenta ulteriormente. La tecnologia può offrire vantaggi tattici, ma non elimina il rischio di errori strategici, che in un simile conflitto potrebbero avere conseguenze catastrofiche.
In definitiva, l'illusione più pericolosa del nostro tempo è la convinzione che la tecnologia possa controllare la guerra. La storia dell'Ucraina, dell'Iran e di altri conflitti dimostra che la tecnologia cambia il modo in cui si combatte la guerra, ma non il fatto che la guerra rimanga imprevedibile, costosa e spesso incontrollabile. / Adattato da "Pamphlet" di "The Economist"
Lini një Përgjigje