FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Non è ancora chiaro se le telefonate con i Paesi del Golfo fossero solo un pretesto per giustificare la sospensione dell'attacco all'Iran, promessa che Trump sembrava aver fatto a Benjamin Netanyahu durante la loro conversazione di domenica, o se le richieste dei leader arabi abbiano effettivamente fermato l'intervento militare americano.
Per ora, il pericolo sembra scongiurato. L'attacco all'Iran non avverrà. Donald Trump ha scritto su Truth Social: "L'emiro del Qatar, Tamim bin Hamad Al Thani, il principe ereditario dell'Arabia Saudita, Mohammed bin Salman Al Saud, e il presidente degli Emirati Arabi Uniti, Mohamed bin Zayed Al Nahyan, mi hanno chiesto di sospendere l'attacco militare alla Repubblica islamica dell'Iran, previsto per domani, poiché sono in corso seri negoziati e, secondo questi leader alleati, si raggiungerà un accordo pienamente accettabile per gli Stati Uniti, per i paesi del Medio Oriente e non solo."
Questo accordo garantirà, soprattutto, che l'Iran non possieda un'arma nucleare. Per rispetto nei confronti di questi leader, ho ordinato al Segretario alla Guerra Pete Hegseth, al Capo di Stato Maggiore congiunto Generale Daniel Caine e alle Forze Armate statunitensi di non attuare l'attacco previsto per domani. Tuttavia, ho disposto che le forze armate restino pronte a un attacco su vasta scala contro l'Iran in qualsiasi momento, qualora non si raggiunga un accordo accettabile.
Non è chiaro se questi contatti diplomatici fossero solo un alibi per annullare l'attacco o se le pressioni dei paesi del Golfo abbiano effettivamente influenzato la decisione di Trump.
La prima ipotesi sembra più plausibile, data l'influenza relativamente limitata delle monarchie del Golfo rispetto alla pressione esercitata dal Primo Ministro israeliano Netanyahu. Trump sa da tempo che queste monarchie temono una ripresa del conflitto. Le loro proteste e le pressioni diplomatiche non avrebbero avuto alcun effetto senza la propensione di Trump a evitare un'escalation.
Per quanto riguarda la richiesta che l'Iran non possieda armi nucleari, Trump sembra aver ammorbidito la sua posizione rispetto alla precedente richiesta che Teheran sospendesse l'intero programma nucleare per 20 anni.
Teheran sembra disposta ad accettare questa condizione, anche perché l'Iran non ha di fatto perseguito la costruzione di armi atomiche, vietata da una fatwa del defunto ayatollah Ali Khamenei, che suo figlio Mojtaba non ha revocato.
In questo contesto, è plausibile che Trump abbia ordinato la preparazione dell'attacco pur considerando un successivo ritiro, giustificato da una soluzione diplomatica. Ciò sarebbe servito a evitare pressioni da parte di Netanyahu e degli ambienti americani più intransigenti, nonché a dimostrare la propria determinazione a spingere l'Iran verso un accordo alle condizioni americane.
Një bllof, por me pasoja potencialisht globale, duke pasur parasysh rrezikun e luftës dhe mundësinë e mbylljes së Ngushticës së Hormuzit. Agjencia Ndërkombëtare e Energjisë ka paralajmëruar për rrezikun e shterimit të rezervave energjetike në rast të një krize të zgjatur.
Qoftë nëse bëhet fjalë për një manovër taktike apo për një vendim real të diktuar nga diplomacia, mbetet fakti se paparashikueshmëria e Trumpit dhe administratës së tij nuk ndihmon procesin negociues. Në situata të tilla, koha është faktor vendimtar.
Zvarritja e ngërçit favorizon Iranin, i cili po shmang kolapsin dhe po konsumon gradualisht kapacitetet politike dhe ushtarake amerikane. Por kjo situatë njëkohësisht shton presionet për rifillimin e armiqësive dhe tentativat për sabotimin e negociatave.
Në SHBA po rritet edhe kundërshtimi publik ndaj një aventure ushtarake kundër Iranit. Sipas autorit, përqindja e amerikanëve që e kundërshtojnë konfliktin është rritur nga 48% në fillim të krizës në afro 60%.
Kjo kundërshti nuk duket se shqetëson Netanyahun dhe aleatët e tij, të cilët janë të gatshëm të përdorin edhe demokratët liberalë për objektivat e tyre politike. Megjithatë, rritja e pakënaqësisë publike ka peshën e saj.
Më i rëndësishëm mbetet shqetësimi brenda establishmentit amerikan për atë që perceptohet si një humbje strategjike përballë një fuqie rajonale dhe për konsumimin gradual të makinerisë ushtarake amerikane.
Një javë më parë këtë shqetësim e artikuloi Robert Kagan, një nga figurat kryesore të lëvizjes neokonservatore amerikane. Ndërsa dje, Max Boot, një nga analistët më të njohur të Washington Post, publikoi një artikull ku rendit “të gjitha gabimet mbi Iranin nga gjeneralët e kolltukut”.
Sipas Boot, SHBA nuk duhet ta rifillojë luftën për shkak të kostove dhe pasojave strategjike, as të përpiqet të thyejë me forcë kontrollin iranian mbi Ngushticën e Hormuzit. Në përmbledhje, ai argumenton se “Presidenti Donald Trump do të bënte mirë të injoronte këshillat më të ashpra dhe të kërkonte një marrëveshje me Teheranin”.
Megjithatë, Boot mbron rikthimin e regjimit të mëparshëm të lundrimit në Hormuz, duke argumentuar se vendosja e tarifave nga Irani për anijet që kalojnë nëpër ngushticë do të përbënte shkelje të parimit të lirisë së lundrimit që SHBA mbron prej shekullit XVIII. Sipas tij, në atë rast, Trump mund të detyrohej të urdhëronte Marinën amerikane të rikthente me forcë situatën e mëparshme.
Aktualisht, kjo qasje rrezikon të çojë sërish në përshkallëzim, pasi Teherani ka njoftuar zyrtarisht se ka arritur një marrëveshje me Omanin për kontrollin e transitit në Ngushticën e Hormuzit dhe mbledhjen e tarifave përkatëse. Autoritetet iraniane e konsiderojnë këtë vendim të pakthyeshëm.
Si tratta di acque territoriali dell'Iran e dell'Oman, quindi il nuovo regime potrebbe essere oggetto di dibattito giuridico, ma ha una certa base legale. Viene citato come precedente il regime degli stretti turchi - i Dardanelli, il Mar di Marmara e il Bosforo - dove il passaggio delle navi è soggetto al pagamento di pedaggi obbligatori.
«Dovremmo bombardare Ankara?» , conclude l'autore con ironia./ Adattato da "Pamphlet" di "Insideover".
Ka mbet I takuar, karakteri dhe mosha kane te bejne shum me natyren e tij, ky do vetem marreveshje sipas nenyres se tij. Aty ku ka frike zbythet. Dava geabitqar, por president i njexshteti qe pat fatin te ishte i madh para sundimit te ketij.