FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Povertà estrema, fame e mancanza di aiuti umanitari stanno spingendo le famiglie afghane verso decisioni impensabili, mentre la crisi umanitaria si aggrava...
Ogni mattina, al sorgere del sole sulla città di Chaghcharan, capoluogo della provincia afghana di Ghor, centinaia di uomini si radunano in una piazza polverosa. Rimangono in piedi sul ciglio della strada nella speranza che qualcuno si fermi a offrire loro un lavoro temporaneo. Quel lavoro è ciò che permetterà alle loro famiglie di sfamare per un giorno.
Ma le probabilità sono minime.
Juma Khan, 45 anni, afferma di essere riuscito a lavorare solo tre giorni nelle ultime sei settimane, guadagnando circa 2 o 3 dollari al giorno.
"I miei figli sono andati a letto affamati per tre notti di fila. Mia moglie piangeva, e così facevano anche i bambini. Ho dovuto implorare un vicino di prestarmi dei soldi per comprare la farina ", racconta, aggiungendo: "Vivo nel terrore che i miei figli muoiano di fame".
La sua storia si ripete in quasi tutte le famiglie della zona.
Secondo le Nazioni Unite, oggi tre afghani su quattro non possono permettersi nemmeno i beni di prima necessità. La disoccupazione è dilagante in tutto il paese, il sistema sanitario è in crisi e gli aiuti internazionali, che un tempo sostenevano milioni di persone, sono stati drasticamente ridotti.
L'Afghanistan sta affrontando livelli record di fame. Circa 4,7 milioni di persone, oltre un decimo della popolazione, sono considerate a un passo dalla fame estrema. La provincia di Ghor è tra le zone più colpite.
Nella piazza dove gli uomini aspettano di essere assunti, la disperazione è palpabile.
«Mi hanno chiamato e mi hanno detto che i miei figli non mangiavano da due giorni», racconta Rabani con voce tremante. Poi aggiunge: «Ho pensato di suicidarmi. Ma poi ho pensato: in che modo questo aiuterebbe la mia famiglia? Così sono uscito di nuovo a cercare lavoro».
Un altro uomo, Khwaja Ahmad, scoppia in lacrime mentre inizia a parlare. "Stiamo morendo di fame. I miei figli più grandi sono morti. Devo lavorare per sfamare la mia famiglia, ma sono vecchio e nessuno mi assume", dice.
Quando un panificio lì vicino apre i battenti, il proprietario distribuisce pane raffermo alla folla. In pochi secondi, gli uomini iniziano a litigare per i pochi pezzi di pane.
Poco dopo, un uomo in motocicletta si ferma e chiede a un solo operaio di trasportare dei mattoni. Decine di persone si precipitano verso di lui, spingendosi a vicenda.
Durante le due ore in cui i giornalisti sono rimasti sul posto, solo tre persone sono riuscite a trovare lavoro. Nei villaggi circostanti, tra le colline aride e le case fatiscenti, la povertà è diventata una costante della vita quotidiana.
Abdul Rashid Azimi i çon gazetarët në shtëpinë e tij të varfër dhe sjell pranë dy vajzat binjake shtatëvjeçare, Roqia dhe Rohila. Ai i përqafon fort ndërsa përpiqet të shpjegojë vendimin që po mendon të marrë. “Jam gati t’i shes vajzat e mia. Jam i varfër, i zhytur në borxhe dhe pa asnjë rrugëdalje”, thotë ai duke qarë. Ai tregon se kthehet në shtëpi i rraskapitur, i uritur dhe pa asgjë në duar.
“Fëmijët më afrohen dhe më thonë: ‘Baba, na jep bukë’. Por çfarë mund t’u jap? Ku është puna?”, rrëfen Abdul. Ai përqafon Rohilan dhe e puth në ballë ndërsa lotët i rrjedhin në fytyrë. “Më thyhet zemra, por kjo është mënyra e vetme për të ushqyer fëmijët e tjerë”, shprehet ai.
Gruaja e tij, Kayhan, thotë se familja ushqehet vetëm me bukë dhe ujë të nxehtë. “As çaj nuk kemi”, thotë ajo. Dy djemtë e saj adoleshentë punojnë duke lustruar këpucë në qytet, ndërsa një tjetër mbledh mbeturina që përdoren si lëndë djegëse për gatim.
Një tjetër baba, Saeed Ahmad, thotë se tashmë është detyruar të shesë vajzën e tij pesëvjeçare, Shaiqa. Vajza kishte apandesit dhe një cist në mëlçi, ndërsa familja nuk kishte para për trajtimin mjekësor.
“Nuk kisha para për spitalin. Kështu që e shita vajzën time tek një i afërm”, thotë ai.
Operacioni i Shaiqës rezultoi i suksesshëm. Paratë për ndërhyrjen erdhën nga marrëveshja për shitjen e saj, me vlerë rreth 3,200 dollarë amerikanë.
“Nëse do ta merrja të gjithë shumën menjëherë, ai do ta merrte vajzën time menjëherë. Kështu që i kërkova vetëm aq sa duhej për trajtimin e saj tani. Pjesën tjetër do ta japë gjatë pesë viteve të ardhshme dhe më pas do ta marrë”, shpjegon ai.
Shaiqa përqafon babanë e saj fort rreth qafës. Lidhja mes tyre duket e fortë, por pas pesë vitesh ajo do të duhet të largohet nga familja.
“Nëse do të kisha para, nuk do ta bëja kurrë këtë”, thotë Saeed, duke shtuar “por mendova: çfarë do bëj nëse ajo vdes pa operacion? Të paktën kështu do të jetojë.”
Vetëm dy vite më parë, familja e tij merrte ndihma ushqimore si miliona afganë të tjerë: miell, vaj gatimi, thjerrëza dhe suplemente ushqimore për fëmijët. Por shkurtimet masive të ndihmës humanitare kanë lënë miliona njerëz pa mbështetje.
Shtetet e Bashkuara, dikur donatori më i madh i Afganistanit, ndërprenë pothuajse të gjithë ndihmën vitin e kaluar. Edhe vende të tjera, përfshirë Britaninë e Madhe, kanë ulur ndjeshëm financimet.
Sipas OKB-së, ndihma që Afganistani ka marrë këtë vit është 70% më e ulët krahasuar me vitin 2025.
Kriza po përkeqësohet edhe nga thatësira e rëndë që ka goditur më shumë se gjysmën e provincave të vendit. “Nuk kemi marrë ndihmë nga askush, as nga qeveria dhe as nga organizatat humanitare”, thotë banori Abdul Malik.
Qeveria talebane, e cila mori pushtetin në vitin 2021 pas tërheqjes së forcave ndërkombëtare, fajëson administratën e mëparshme për gjendjen aktuale ekonomike. “Gjatë 20 viteve të pushtimit u krijua një ekonomi artificiale për shkak të fluksit të dollarëve amerikanë”, deklaroi për BBC-në Hamdullah Fitrat, zëvendëszëdhënës i qeverisë talebane.
“Pas përfundimit të pushtimit trashëguam varfëri, papunësi dhe shumë probleme të tjera”, shtoi ai.
Megjithatë, politikat e vetë talebanëve, veçanërisht kufizimet ndaj grave dhe vajzave, konsiderohen nga shumë vende perëndimore si një nga arsyet kryesore të reduktimit të ndihmave.
Talebanët i hedhin poshtë këto akuza dhe thonë se ndihma humanitare nuk duhet të politizohet. Ata pretendojnë se po punojnë për krijimin e vendeve të punës përmes projekteve infrastrukturore dhe minerare.
Por për miliona afganë, ndihma urgjente mbetet çështje mbijetese. Mohammad Hashem humbi vajzën e tij 14-muajshe disa javë më parë. “Fëmija im vdiq nga uria dhe mungesa e ilaçeve. Kur një fëmijë është i sëmurë dhe i uritur, është e qartë se do të vdesë”, thotë ai.
Një i moshuar i zonës tregon se vdekjet e fëmijëve për shkak të kequshqyerjes janë rritur ndjeshëm gjatë dy viteve të fundit. Nuk ekzistojnë statistika zyrtare për vdekjet, por varrezat tregojnë realitetin. Gazetarët numëruan varret e vogla dhe ato të mëdha. Varret e fëmijëve ishin pothuajse dyfish më të shumta se ato të të rriturve.
Në repartin neonatal të spitalit lokal, çdo shtrat është i zënë. Disa foshnja ndajnë të njëjtin krevat. Shumica janë nënpeshë dhe shumë prej tyre nuk arrijnë të marrin frymë vetë.
Një infermiere sjell dy vajza binjake të lindura dy muaj para kohe. Njëra peshon 2 kilogramë, tjetra vetëm 1 kilogram. Të dyja vendosen menjëherë në oksigjen. Nëna e tyre, Shakila, 22 vjeçe, kishte kaluar shtatzëninë pothuajse vetëm me bukë dhe çaj. “Ajo ishte shumë e dobët. Kjo është arsyeja pse foshnjat janë në këtë gjendje”, thotë gjyshja e tyre, Gulbadan. Pak orë më vonë, foshnja më e madhe vdes pa marrë ende një emër. “Mjekët u përpoqën ta shpëtonin, por ajo vdiq”, thotë gjyshja, duke shtuar “e mbështolla trupin e saj të vogël dhe e çova në shtëpi. Kur nëna e saj e mori vesh, humbi ndjenjat”.
Ajo shikon foshnjën tjetër dhe thotë me shpresë: “shpresoj që të paktën kjo të mbijetojë.”
Infermierja Fatima Husseini thotë se ka ditë kur vdesin deri në tre foshnja. “Në fillim ishte shumë e rëndë për ne. Tani pothuajse është bërë normale të shohim fëmijë që vdesin”, thotë ajo.
Drejtori i repartit neonatal, Dr. Muhammad Mosa Oldat, thotë se shkalla e vdekshmërisë arrin deri në 10%. “Kjo nuk është e pranueshme. Por për shkak të varfërisë, numri i pacientëve rritet çdo ditë dhe ne nuk kemi pajisjet e nevojshme”, thotë ai.
Nel reparto di terapia intensiva pediatrica, il piccolo Zameer, di sei settimane, soffre di meningite e polmonite, malattie curabili se avesse a disposizione le attrezzature e i farmaci necessari.
I medici affermano che l'ospedale pubblico non dispone dei farmaci necessari per la maggior parte dei pazienti e che le famiglie sono costrette ad acquistarli autonomamente nelle farmacie private.
"A volte usiamo i medicinali avanzati dai neonati di famiglie più ricche per curare i bambini di famiglie più povere", afferma l'infermiera Fatima.
La mancanza di denaro sta costringendo le famiglie a prendere decisioni dolorose. La nipote sopravvissuta di Gulbadan ha iniziato a prendere peso e la sua respirazione si è stabilizzata. Ma la famiglia l'ha riportata a casa pochi giorni dopo perché non poteva più permettersi le spese ospedaliere.
Anche il piccolo Zameer è stato dimesso dall'ospedale per lo stesso motivo. Ora i loro piccoli corpi dovranno lottare da soli per la sopravvivenza. /Adattato da un opuscolo della BBC /
Lini një Përgjigje